Ωδή στον Υπαινιγμό της Αθανασίας

Υπήρχε μια εποχή

όταν ο λειμώνας, το σύδεντρο και το ρυάκι....

η γη,

και κάθε κοινή θέα,

μου φαίνονταν λουσμένα σε ουράνιο φως...

Η δόξα και η φρεσκάδα

ενός ονείρου...

Δεν είναι πλέον όπως τότε....!

Ομάρ Καγιάμ – Ρουμπαγιάτ

Για φίλους περιόριζε τον ενθουσιασμό σου

Και μην απομακρύνεσαι από τον εαυτό σου

Κι αυτόν εδώ που νόμιζες πως είναι στήριγμά σου

Μελέτα τον και πέρνα τον από το κόσκινό σου.




Αν η ψυχή σου πόθησε να πάει μακριά, να φύγει,

Παράτα όσους αγάπησες, κάθε δεσμό που πνίγει.
Μη σκέφτεσαι τα εμπόδια που βρίσκονται μπροστά σου
Σπρώχνε τα με τα πόδια σου, κι ο δρόμος σου θ' ανοίγει.

Ας, περπατούν τα μυστικά, μες στων τρελών τους τόπους.
Κι ας είναι τα μυστήρια για τους ονειροπόλους.
Ζύγισε συ τα έργα σου και πρόσεχε τους άλλους.
Και φύλαγε τους πόθους σου απ' τους λεπτούς ανθρώπους

Σαν να 'τανε φτιαγμένος για το κέφι σου, ο κόσμος ζήσε,
λες και τον χουνε ξομπλιάσει για την αφεντιά σου μόνο.
Μα μην το λησμονάς πώς δεν εισ' άλλο από μια χούφτα χιόνι
στην αμμουδιά στρωμένο μια δύο μέρες, που θα λιώσει.

Σύννεφο τις κακοκεφιάς να μην αφήνεις να σε σκιάζει
κι ας μη χαθούν οι μέρες σου σ' αναίτιας λύπης την ομίχλη.
Μην απαρνιέσαι το λιβάδι, το φιλί, το ερωτικό τραγούδι
μέχρι με τον πηλό να ζυμωθεί, μια μέρα, ο πηλός σου.

Έσφιξ' αχόρταγα τα χείλια μου ρωτώντας το ποτήρι
μη θα μπορούσα τάχα να γυρέψω τ' άγουρά μου χρόνια.
Και κείνο μουρμουρίζει σφίγγοντας τα χείλια στα δικά μου:
"Πιες άλλη μια γουλιά. Δεν έχει γυρισμό αυτός ο δρόμος".

Αυτός ο θόλος, π' όλοι ζούμε κάτωθέ του ζαλισμένοι,
είναι του Αλλάχ το μαγικό το θέατρο σκιών, ας πούμε.
Λυχνάρι του ο ήλιος και πλατύ λευκό πανί του ο κόσμος
κι αμέτρητες φιγούρες πίσω του σκοτεινές, που παραδέρνουν.

Τη μέρα την αυριανή, φωνή καμιά δε σου την τάζει.
Γι' αυτό φεγγάρι μου θνητό με την ψυχή σου γλέντα,
αδειάζοντας στη φωτοφεγγαριά.
Μπορεί ένα μεσονύχτι να ψάχνει το φεγγάρι να μας βρει
και να 'μαστε φευγάτοι.

Ομάρ Καγιάμ – Ρουμπαγιάτ

Λόγια βαθιά...

Παιδί,
το περιβόλι που θα κληρονομήσεις,
όπως το βρεις κι όπως το δεις να μη το παρατήσεις.

Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,
και πλούτησε τη χλώρη του και πλάτυνε τη γη του,
κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,
και να του φέρνεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας -
κι αν αγαπάς τ' ανθρώπινα κι όσα άρρωστα δεν είναι,
ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,
και τη ζωντάνια σπείρε του μ' όσα γερά,
δροσάτα.

Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής.

Μια μπάντα...μια ιστορία...

Χαιρετώ σας....την αδυναμία μου για την Rock/Blues & Heavy Metal μουσική την ξέρετε.

Τι θα λέγατε να ακούσουμε και μια μπάντα απ την Σουηδία, τους Grand Magus που παίζει, καταπληκτικά πράγματα...

Οι Grand Magus δημιουργήθηκαν στη Σουηδία σαν αρχική ιδέα γύρω στα τέλη του '96 με το τελικό φορμάρισμα σε μπάντα στις αρχές του 2000 υπό την καθοδήγηση του κιθαρίστα και τραγουδιστή, Janne JB Christoffersson, παρέα με τον Fox Skinner, στα δεύτερα φωνητικά και το μπάσο, και τον Ludwig Witt στα ντράμς.

Η πρώτη τους κυκλοφορία, ήταν ένα split με τους Spiritual Beggars στο album των οποίων ο JB ερμήνευσε μοναδικά το "On Fire". To πρώτο album των Grand Magus κυκλοφόρησε το 2001 με τίτλο το όνομά τους, και σε 2 χρονάκια ύστερα, ακολούθησε το "Monument", που έκανε πολλούς να ακούσουν μετά προσοχής τούτη εδώ την μπάντα...!

Μύθοι...Κοσμογονία κι Αστραπές...

Η Σλαβική μυθολογία και θρησκεία αποτελείται από μύθους και ιστορίες που αναπτύχθηκαν για περισσότερο από 3.000 χρόνια, ενώ έχει πολλά κοινά στοιχεία με τις υπόλοιπες θρησκείες που προέρχονται από την Πρωτο-Ινδοευρωπαϊκή θρησκεία.

Αντίθετα με την ελληνική ή την αιγυπτιακή μυθολογία, δεν υπάρχουν πρωταρχικές πηγές για τη μελέτη της Σλαβικής μυθολογίας. Παρά τις κάποιες αμφισβητούμενες θεωρίες, όπως το βιβλίο του Βέλες, δεν αποδεικνύεται ότι οι Σλάβοι είχαν κάποιο σύστημα γραφής προτού εκχριστιανιστούν. Αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα πως όλες οι θρησκευτικές δοξασίες και παραδόσεις πέρασαν προφορικά από γενιά σε γενιά, προτού ξεχαστούν στους αιώνες που ακολούθησαν την άφιξη του Χριστιανισμού. Συν τοις άλλοις, υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα, όπως παλιά σλαβικά ιερά ή λατρευτικά ειδώλια, ενώ κομμάτια από μυθολογικές δοξασίες και παγανιστικές γιορτές επιβιώνουν μέχρι σήμερα σε όλα τα σλαβικά έθνη μέσα από παραδοσιακά έθιμα, τραγούδια και ιστορίες.


Δεν υπάρχουν γραπτές πηγές για τη σλαβική μυθολογία πριν τον κατακερματισμό του ενιαίου Πρωτοσλαβικού έθνους στους Δυτικούς, Ανατολικούς και Νότιους Σλάβους. Μια πιθανή εξαίρεση είναι μια μικρή αναφορά στην Ιστορία του Ηροδότου, που αναφέρει τη φυλή των Νευρών στο μακρινό βορρά, όπου οι άνδρες μεταμορφώνονται σε λύκους ορισμένες μέρες του χρόνου.(Ηροδότου Ιστορίαι, Δ'17 & Δ'105) Ορισμένες μελέτες ερμηνεύουν την αναφορά αυτή σαν τη σλαβική δοξασία για λυκανθρώπους, ενώ άλλες αναφέρονται στις παραδοσιακές γιορτές του θεού Βέλες, όπου ομάδες νεαρών ανδρών περιφέρονταν στα χωριά φορώντας μάσκες. Αμφιβολίες, βεβαίως, υπάρχουν για το αν το φύλο των Νευρών ταυτίζεται με πρωτοσλαβικά φύλα.

Η πρώτη γραπτή αναφορά στους Σλάβους και τη μυθολογία τους έγινε από τον Βυζαντινό ιστορικό Προκόπιο του 6ου αιώνα, ο οποίος στο έργο του Bellum Gothicum περιγράφει τις δοξασίες μιας νότιας σλαβικής φυλής, που διέσχισε σε δυο μόνο ημέρες τον ποταμό Δούναβη. Η φυλή αυτή πίστευε σε έναν θεό, κύριο των πάντων, δημιουργό του κεραυνού και της αστραπής, αλλά και σε διάφορους δαίμονες και νύμφες. Από μεταγενέστερες ιστορικές πηγές, προκύπτει πως πρόκειται για το θεό Περούν. Σε μεταγενέστερες πηγές επίσης περιγράφεται ένας ναός στην πόλη του Ρίντεγκοστ (Ράντεγκαστ), όπου λατρευόταν ο θεός Σβάροζιτς, καθώς κι ο θεός Σβάντεβιτ.

Μια εποχή στην κόλαση

                                         ΝΥΧΤΑ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

Μονορούφι κατέβασα το δηλητήριο. 

Τρισευλογημένη, ας είναι η συμβουλή που μου δόθηκε! 

Τα σωθικά μου καίγονται. Του φαρμακιού η δύναμη τα μέλη μου πώς στρίβει, ακρωτηριάζομαι, ισοπεδώνομαι. Πεθαίνω της δίψας, πνίγομαι, δε μπορώ να φωνάξω. Τούτο μοιάζει με κόλαση, με αιώνιο βασανιστήριο! Δείτε τις φλόγες πως θεριεύουν! 

Όπως μου πρέπει καίγομαι. Εμπρός, Διάβολε!

Αμυδρά μετανοημένος στράφηκα στο καλό και στην ευτυχία, λύτρωση. Πώς να περιγράψω το όραμά μου, πυκνός της κόλασης ο αέρας, δε χωράει ύμνους! Υπήρχαν μυριάδες χαριτωμένων πλασμάτων, ένα αβρό κονσέρτο ιερής μουσικής, η δύναμη και η ειρήνη, οι ευγενείς φιλοδοξίες, και δεν ξέρω τι ακόμα.

Ευγενείς φιλοδοξίες!

Αλλά είμαι ακόμα ζωντανός!  εάν υποθέσουμε, ότι η κατάρα είναι αιώνια! Βέβαια εάν κάποιος θέλει ν’ ακρωτηριαστεί, δεν είναι καταδικασμένος; Με φαντάζομαι στην Κόλαση, επομένως είμαι. Τούτο είναι κατήχηση εν δράση. Είμαι δέσμιος του βαπτίσματός μου. Γονείς μου, καταστρέψατε τη ζωή μου, όπως τη δική σας. Αθώο μου αγόρι!  Η κόλαση, δεν μπορεί να εναντιωθεί στους παγανιστές, κι είμαστε ακόμα ζωντανοί! Αργότερα, οι απολαύσεις της καταδίκης θα γίνουν βαθύτερες. Ένα έγκλημα, γρήγορο, θα μου επέτρεπε την ανυπαρξία, σύμφωνα με το γράμμα του νόμου των ανθρώπων.

Πτήσεις...

Βιβλιοπρόταση...






" Πετάω, Ζορμπά! Μπορώ και πετάω!" έκρουζε τρισευτυχισμένη από την απεραντοσύνη του γκρίζου ουρανού. Ο άνθρωπος χάιδεψε το σβέρκο του γάτου. "Εντάξει, γάτε. Τα καταφέραμε" είπε αναστενάζοντας. "Ναι" νιαούρισε ο Ζορμπάς. " Στο τέλος του κενού κατάλαβα το πιο σημαντικό". "Α, ναι; Και τι είναι το πιο σημαντικό;" ρώτησε ο άνθρωπος. "Πως πετάει μόνο αυτός που τολμάει να πετάξει..."



LUIS SEPULVEDA: "H IΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΑΤΟΥ ΠΟΥ ΕΜΑΘΕ ΣΕ ΕΝΑ ΓΛΑΡΟ ΝΑ ΠΕΤΑΕΙ" Εκδόσεις: Opera

Ο Ιππότης και ο δράκοντας...

...Κι ο Έθελντρεντ, που απ' την φύση του ήταν γενναίος και που το κρασί, τον είχε κάνει ακόμα πιο τολμηρό, δεν είχε άλλη υπομονή για κουβέντες με τον ερημίτη, που, εδώ που τα λέμε, ήταν πεισματάρης και κακότροπος.
Καθώς ένιωθε την βροχή να πέφτει στους ώμους του, και φοβούμενος πως σε λίγο θα ξεσπούσε η καταιγίδα, σήκωσε το κοντάρι του και, καταφέρνοντας κάμποσα χτυπήματα στην πόρτα, έκανε γρήγορα χώρο για να περάσει μέσα το γαντοφορεμένο χέρι του. Και τώρα,τραβώντας την πόρτα με δύναμη, την έσπασε, κι έσκισε τα σανίδια' κι ο κρότος απ' το ξερό, κούφιο ξύλο αντήχησε σε όλο το δάσος.

Μα, όταν ο καλός ιππότης Έθελντρεντ, άνοιξε την πόρτα και μπήκε, στάθηκε γεμάτος οργή και κατάπληξη, γιατί δεν είδε πουθενά τον ερημίτη, στην θέση του καθόταν ένας τεράστιος λεπιδωτός δράκοντας, με γλώσσα που πετούσε φλόγες. και φυλούσε ένα χρυσό παλάτι, με ασημένιο πάτωμα.
Στον τοίχο, κρέμονταν μια αστραφτερή, χάλκινη ασπίδα, που χε πάνω χαραγμένους αυτούς τους στίχους:
Αν, σε αυτόν τον χώρο μπεις, θα σαι ο κατακτητής.
Αν, τον δράκοντα σκοτώσεις, την ασπίδα θα ζωστείς.

Κι, ο Έθελντρεντ, σήκωσε το ρόπαλο του, και χτύπησε βαριά το κεφάλι του δράκοντα. Κι αυτός, έπεσε μπροστά στα πόδια του, αφήνοντας την τελευταία βρωμερή πνοή του, με μια στριγκλιά, τόσο σκληρή, τόσο τρομακτική, και διαπεραστική, ώστε ο Έθελντρεντ αναγκάστηκε να κλείσει τα αυτιά του με τα χέρια, για να μην ακούει αυτόν τον φοβερό ήχο, που όμοιός του δεν είχε ξανακουστεί.

Και τώρα ο ιππότης, αφού γλύτωσε από την τρομερή μανία του δράκοντα, έφερε στον νου του την χάλκινη ασπίδα, και σκέφτηκε πως είχαν λυθεί τα μάγια που την έδεναν.
Έκανε πέρα το κουφάρι που ήταν σωριασμένο εμπρός του, και πλησίασε γενναία στο ασημοστρωμένο δάπεδο του κάστρου, όπου, από πάνω, στον τοίχο, κρεμόνταν η ασπίδα.
Και, χωρίς καν, να προλάβει να την αγγίξει, αυτή έπεσε στα πόδια του, πάνω στο ασημένιο πάτωμα, με έναν τρομερό, κουδουνιστό ήχο....

Ο τρελός Τρίστ του Λάνσελοτ Κάνινγκ

Αναγνωστήριο και Ξωτικά

Ένα από τα αγαπημένα μου θέματα για ανάγνωση είναι οι φανταστικές ιστορίες.

Αδυναμία σε Θρύλους, Δράκους και Ξωτικά...και φυσικά σε αυτόν τον χώρο δεν κυριαρχεί μονάχα ο Τόλκιν...

Έτσι προέκυψε και η ανακάλυψη της σειράς του Τέρι Μπρούκς με τις ιστορίες των Σανάρα...!

Η επική σειρά φαντασίας του Terry Brooks ξεκίνησε το ταξίδι της το 1977, όταν εκδόθηκε το Σπαθί των Σανάρα. Ανήκε στο ίδιο είδος με τον ’ρχοντα των Δαχτυλιδιών, αλλά οι περισσότεροι εκδότες πίστευαν τότε ότι το είδος αυτό δεν είχε κανένα μέλλον. Όμως, με την τεράστια επιτυχία που σημείωσε το πρώτο βιβλίο της σειράς, ο Τέρρυ Μπρουκς διέψευσε τους κριτικούς και έκτοτε έχει εμπλουτίσει τη λογοτεχνία του φανταστικού με άλλα δεκατέσσερα μυθιστορήματα του κόσμου των Σανάρα.

Θαλασσοκρατορίες

Θάλασσα

Θάλασσα πάρε μου τούτες τις νύχτες
και σκέπασέ τες με τα κύματά σου,
τώρα έχουν πάψει πια οι ωροδείκτες
σ’ άκουσε ο χρόνος μου που του 'πες «στάσου!».

Θάλασσα την αυγή που αλλάζεις χρώμα
και στον ορίζοντα γλυκά ροδίζεις
γίνεσαι της ψυχής γαλήνιο στρώμα
κι «έλα στα σπλάχνα μου» μου ψιθυρίζεις.

Θάλασσα μ’ έλουσες νερό και αρμύρα
όταν βαπτίσθηκα μες στον αφρό σου
κι έγινες μέσα μου άγρια πλημμύρα
μάνα αέναης, αρχαίας δρόσου.

Θάλασσα ο νους μου στην καρδιά μου ράβει
τα γαλανά σου αλλόκοτα κεντίδια
και γω τον πόθο μου κάνω καράβι
στην αγκαλιά σου να γευτώ ταξίδια

Φωτιά στον πάγο - Κώστας Σφενδουράκης

Η Μαγδαληνή κατά το θρύλο

Απόσπασμα απ' το ομότιτλο, του Ηλία Λάγιου

… που ένα κρατεί στα μάτια της, και χίλια μύρια λήγει τα,

προβαίνει η κόρη της ντροπής με στάμνα μυροφόρο,

όσα κατέχει το κορμί δε μίλησαν τ’ ανεξήγητα,

κι ειν’ το βυζί της προσφορά, κι ειν’ η κοιλιά της δώρο. […]


Και, κρούει τη θύρα, τη θύρα του σπιτιού, τη θύρα του παραδείσου

να γένει η πόρνη, λιγερό κι απάρθενο κοράσι,

κρυφονεραϊδογέννητη, σταίνεις βωμό το χάδι σου,

κι είσαι νεράντζι, μανταρίνι, κόκκινο κεράσι.

Τον βλέπει, φύλλα τρέμουνε τα μυρισμένα χείλη της,

κι ως τη θωρεί, στα πόδια του, σαν τρομασμένο αλάφι,

κρατεί το, τάχα, μυστικό της δέησης της αμίλητης,

σα σφιχτοχέρης, που στο στρώμα κρύβει το χρυσάφι.


Κύριος πορεύεται, σιγή διδάσκει τ’ αποκάρωμα,

όπου γυμνή, ανυπόδητη, ομοιώνεται τη σάρκα.

Σπάζει στα πόδια του το βάζο, εκχέεται πλούτος τ’ άρωμα,

μα δεν ταξίδεψεν ο Αδάμ στων Μάγδαλων τη βάρκα.


Στριγγά αντιφώνησε ο Θωμάς κι έγρουξ’ ο Γιούδας γύρω της,

να πουληθεί και τα λεφτά να πάνε για τη φτώχια.

Μα, δίχτυ που κρυφάπλωσε, ειν’ το χυμένο μύρο της,

να πιάσει, κάθε αρσενικό πουλί, μέσα στα βρόχια.


Κι ο δάσκαλος δεν έσκυψε, να βυθιστεί στο ευώδισμα,

που απ’ την κοιλιάν ανάβρυσε στις απαλές λαγόνες.

Σαν τον τυφλό, στου κρυφανθού το νοτισμένο ρόδισμα,

στέρφα τα χρόνια γεύεται στους άτρεπτους αιώνες.


Μα, βγαίνει απ’ το θνητό κορμί, πέρα απ’ την άφραστη ύλη του,

καταλαλιά κι επίκληση, το σμίξιμο μαζί της.

Λυγμός του ανέραστου και πόθος άμετρος του αφίλητου,

Πούλια από φως κι Αυγερινός του αιδοίου κι Αποσπερίτης. […]”

( Ο Άνθρωπος από τη Γαλιλαία, Ηλίας Λάγιος )

Ιστορίες της χάντρας

To κομπολόι και η ιστορία του

«Θα το δώσω το ρολόι και θα πάρω κομπολόι», τραγούδησε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Δεν είναι, όμως, το μοναδικό ελληνικό λαϊκό τραγούδι που αναφέρεται στο κομπολόι. Αυτό που συνοδεύει καημούς, έρωτες και βάσανα κι έχει συνδεθεί στη συνείδηση του κόσμου με τη μαγκιά, τον τσαμπουκά. Ωστόσο, το κομπολόι ή μπεγλέρι ξεκίνησε για να εξυπηρετήσει την ανάγκη επικοινωνίας του ανθρώπου με τον θεό.

Η ιστορία του κομπολογιού φαίνεται ότι χάνεται στο βάθος της ιστορίας. Εικάζεται ότι το πρώτο κομπολόι δημιουργήθηκε από κάποιον μοναχό στην Αρχαία Ινδία, μεταξύ 800-500 πΧ. Αφορμή για τη δημιουργία του κομπολογιού ήταν να καλυφθεί η πρακτική ανάγκη του μοναχού που έπρεπε να κάνει με απόλυτη συγκέντρωση ένα συγκεκριμένο αριθμό προσευχών.

Από τη μία πλευρά όμως, δεν ήξεραν όλοι να μετράνε, ενώ από την άλλη και να ήξεραν, πάντα υπήρχε ο κίνδυνος να παραλειφθεί κάποια προσευχή ή να ειπωθεί κάποια παραπάνω, ενώ η έγνοια του μετρήματος θα αποσπούσε το νου από την προσήλωση στην προσευχή. Ο κανόνας έλεγε: «108 προσευχές ακριβώς».

Έτσι, δόθηκε η λύση που έμελλε να εξυπηρετήσει όλες τις μεγάλες θρησκείες του κόσμου. Πέρασε σε ένα σκοινάκι εκατόν οκτώ κουκούτσια διάτρητα και έδεσε τις δύο άκρες του τοποθετώντας εκεί μία φουντίτσα, για να ξέρουν που ξεκινά και που σταματά το μέτρημα. Έτσι γεννήθηκε το κομπολόι. Οι Ινδοί σήμερα ονομάζουν το κομπολόι «τζαμπάλα», που σημαίνει «γιρλάντα της προσευχής και της επανάληψης των ονομάτων του θεού, που καταστρέφει τις αμαρτίες και ελευθερώνει από τον κύκλο της γέννησης και του θανάτου» και πρέπει να έχει 108 χάντρες.

Φέρσου σαν άντρας;

Take it Like a Man by Dave Meniketti

O Meniketti βασικό στέλεχος της Hard Rock μπάντας, Y&T εφόσον υπήρξε ο κιθαρίστας, τραγουδιστής, κι αρχηγός της μπάντας, το 1988 κυκλοφόρησε τούτη την κομματάρα. Ανήκε στον προσωπικό του δίσκο πλέον, On the Blue Side...όπου κάνει αρκετά περάσματα στην Blues με το δικό του Rock ύφος.!

Προσωπικά, έχω μεγάλη αδυναμία σε τούτον τον ύμνο. Μιας και με κέρδισε αμέσως, η μελωδία, μα και ο πόνος, που κλείνει μέσα της, όλη η περιγραφή της ενδεχόμενης απώλειας, για το ταίρι του ερωτευμένου... 

Ω, Ναι...για άλλη μια φορά, βρίσκεται μπρος μας μια μελωδία, που εκφράζει το σύνθημα: τα πάντα για τον Έρωτα...και μεταξύ μας, η Blues αρχικά, μα και η Rock...ως, παιδί της...αργότερα, καταφέρνουν να δώσουν το συναίσθημα της απόγνωσης, μα και η συνειδητοποίηση πως δεν μπορεί να μπει σε κλισέ. Ναι, ομολογεί, δεν μπορώ να το δεχτώ σαν άντρας.!

Γιατί, πολύ απλά, ή Rock λέει αιχμηρές αλήθειες. Στον Έρωτα μα και τον τρόπο που αγαπάς, δεν υπάρχει διαχωρισμός στα φύλα. Απλά, νιώθεις, βάζεις και την προσωπική σου ζούρλια, κι εκφράζεσαι αυθόρμητα...

Να, γιατί το εν λόγω κομμάτι το ακούω ξανά και ξανά μα, δεν το βαριέμαι. Κι έχει την προσωπική σφραγίδα του Maniketti στον τρόπο παιξίματος κιθάρας. Ναι, αυτά τα riff είναι ξεμυαλίστρες, κάνουν την καρδιά σου να χορεύει, καθώς σκέφτεσαι, Εγώ, τι θα έκανα σε ανάλογη περίπτωση;

John Lennon 31 χρόνια Rockάρει στην μπάντα τ' ουρανού

Κι ένας ακόμη ο φετινός χρόνος, που λείπει μακριά μας ο σκάθαρος...32 χρόνια περάσαν

O Τζων Γουίνστον Όνο Λένον (.John Winston Ono Lennon, 9 Οκτωβρίου 1940 – 8 Δεκεμβρίου 1980) ήταν Άγγλος μουσικός και ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος των Beatles. Εκτός από την επιτυχημένη μουσική του σταδιοδρομία, διακρίθηκε επίσης ως ακτιβιστής του 20ου αιώνα, υιοθετώντας έντονη δράση σε κοινωνικά ζητήματα, ειδικότερα ως ηγετική μορφή του κινήματος ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. Η μουσική του επηρέασε πολλούς δημιουργούς και θεωρείται από τους πιο δημοφιλείς και πολυδιασκευασμένους τραγουδοποιούς. Ως μέλος των Beatles, τα τραγούδια του αποτέλεσαν αφορμή για τη δημιουργία μια παγκόσμιας κίνησης εκδήλωσης θαυμασμού που ονομάστηκε Beatlemania. Μετά τη διάλυση των Beatles ακολούθησε ατομική πορεία στη δισκογραφία. Ανάμεσα στις κορυφαίες δημιουργίες του ανήκει το τραγούδι Imagine καθώς και το Give Peace a chance. Δολοφονήθηκε από έναν οπαδό του στις 8 Δεκεμβρίου 1980.

Alice Cooper....

Alice Cooper (born Vincent Damon Furnier; February 4, 1948) is an American rock singer, songwriter and musician whose career spans more than four decades. With a stage show that features guillotines, electric chairs, fake blood, boa constrictors, and baby dolls, Cooper has drawn equally from horror movies, vaudeville and garage rock to pioneer a grandly theatrical and violent brand of
heavy metal designed to shock.

Originating in Detroit in the late 1960s, Alice Cooper was originally a band consisting of Furnier on vocals and harmonica, lead guitaristGlen Buxton, Michael Bruce on rhythm guitar, Dennis Dunaway on bass guitar, and drummer Neal Smith. The original Alice Cooper band broke into the international music mainstream with the 1971 hit "I'm Eighteen" from the album Love It to Death, which was followed by the even bigger single "School's Out" in 1972. The band reached their commercial peak with the 1973 album Billion Dollar Babies.
Furnier's solo career as Alice Cooper, adopting the band's name as his own name, began with the 1975 concept album Welcome to My Nightmare; in 2011 he released Welcome 2 My Nightmare, his 19th album as a solo artist, and his 26th album in total. Expanding from his Detroit rock roots, in his career Cooper has experimented with a number of musical styles, including conceptual rock, art rock, hard rock, New Wave, pop rock, experimental rock and industrial rock.

Alice Cooper is known for his social and witty persona offstage; The Rolling Stone Album Guide has called him the world's most "beloved heavy metal entertainer". Cooper is credited with helping to shape the sound and look of heavy metal, and he is regarded as being the artist who "first introduced horror imagery to rock'n'roll, and whose stagecraft and showmanship have permanently transformed the genre".Away from music, Cooper is a film actor, a golfing celebrity, a restaurateur and, since 2004, a popular radioDJ with his classic rock show Nights with Alice Cooper.
In 2011 the original Alice Cooper band was inducted into The Rock and Roll Hall of Fame.
Early life
Cooper was born as Vincent Damon Furnier in Detroit, Michigan, USA, the son of Ella Mae (née McCart) and Ether Moroni Furnier. His father was a lay preacher in the Church of Jesus Christ (also known as the Bickertonite Church) which, historically, is an offshoot of the Latter Day Saint movement.[6] He has French Huguenot, Sioux Native American, English, Scottish, and Irish ancestry, and was named after one of his uncles (Vincent Collier Furnier) and the writer Damon Runyon.[ His paternal grandfather, Thurman Sylvester Furnier, was an apostle in the Church of Jesus Christ (Bickertonite). Vincent Furnier was active in his church at the ages of 11 and 12. While growing up in Detroit, Furnier attended Washington Elementary School, then Nankin Mills Jr. High, now Lutheran High School Westland. Following a series of childhood illnesses, Furnier moved with his family to Phoenix, Arizona, where he attended Cortez High School in north Phoenix.Vincent had gained admission into the University of Arizona, University of Colorado and University of California-Davis – he declined all these offers.

Επιστροφή...

Where were you when I was burned and broken
While the days slipped by from my window watching
Where were you when I was hurt and I was helpless
Because the things you say and the things you do surround me
While you were hanging yourself on someone else's words
dying to believe in what you heard
I was staring straight into the shining sun

Lost in thought and lost in time
While the seeds of live and the seeds of change were planted

Outside the rain fell dark and slow
While I pondered on this dangerous but irresistible pastime
I took a heavenly ride through one silence
I knew the moment had arrived
For killing the past and coming back to life

I took a heavenly ride trough our silence
I knew the waiting had begin
And headed straight... into the shining sun

Πάει κι αυτή...Whitney Houston R.I.P.

Η Γουίτνεϋ Χιούστον (Whitney Houston, 9 Αυγούστου 1963 - 11 Φεβρουαρίου 2012) ήταν Αμερικανίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός. Ο πρώτος της δίσκος με τίτλο το ονοματεπώνυμό της κυκλοφόρησε το 1985 και έχει πουλήσει μέχρι σήμερα 25 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Ο δίσκος της με τις μεγαλύτερες πωλήσεις είναι το soundtrack της ταινίας «The Bodyguard» που περιέχει το τραγούδι «I Will Always Love You» το οποίο έγινε το σήμα κατατεθέν της Χιούστον και παραμένει μέχρι σήμερα το single με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στην ιστορία της μουσικής, με 170 εκατομμύρια αντίτυπα.

Είναι επίσης η μοναδική καλλιτέχνης που κατάφερε να έχει επτά συνεχόμενες νούμερο ένα εισόδους στα Αμερικάνικα Charts (Billboard Hot 100) με τα Saving All My Love for You", "How Will I Know", "Greatest Love of All", "I Wanna Dance with Somebody (Who Loves Me)", "Didn't We Almost Have It All", "So Emotional", και το "Where Do Broken Hearts Go".

Μέχρι το 2010, η Χιούστον είχε κερδίσει 415 συνολικά βραβεία, στα οποία περιλαμβάνονται 2 Emmy, 6 Grammy, 30 Billboard Music Awards και 22 American Music Awards.

Στις 11 Φεβρουαρίου 2012 ανακοινώθηκε ο ξαφνικός θάνατος της Χιούστον, σε ηλικία 48 ετών, σε περίοδο που ετοίμαζε νέα κινηματογραφική παραγωγή, το remake της ταινίας Sparkle, η πρεμιέρα του οποίου προγραμματιζόταν για τον Αύγουστο του 2012.(Βικιπαίδεια)

Gary Moore πέρασε 1 χρόνος

Ο Γκάρι Μουρ (Gary Moore, γεννήθηκε ως Robert William Gary Moore, 4 Απριλίου 1952 – 6 Φεβρουαρίου 2011) ήταν μουσικός, περισσότερο αναγνωρισμένος ως κιθαρίστας της Blues Rock μουσικής, καθώς επίσης και τραγουδιστής, με καταγωγή από το Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας.

Η καριέρα του ξεκίνησε την δεκαετία του 1960. Ο ίδιος συνεργάστηκε με καλλιτέχνες ανάμεσα στους οποίους, οι  Phil Lynott & Brian Downey από τα χρόνια του στο Γυμνάσιο, με αποτέλεσμα να γίνει μέλος δύο φορές στο ιρλανδικό συγκρότημα της ροκ, Thin Lizzy. Εκτός από τις συνεργασίες του με συγκροτήματα, ο Μουρ είχε και μία πολύ επιτυχημένη σόλο καριέρα.

Και πολλές ευχάριστες στιγμές, καθώς μοιράστηκε την σκηνή με πολλά μεγάλα ονόματα της Blues κι όχι μόνο, όπως οι  B.B. King, Albert King, George Harrison και Greg Lake καθώς και την μπάντα  Colosseum II .

Συμμετείχε και στην ηχογράφηση του τραγουδιού "She's My Baby" των Traveling Wilburys Vol. 3.

καθώς το lead guitar solo που ακούγεται είναι δικό του...!!!
Πέθανε στον ύπνο του, από καρδιακή ανακοπή, το Φεβρουάριο του 2011, ενώ βρισκόταν σε ξενοδοχείο στην Ισπανία.

Ξεκίνησε να παίζει κιθάρα από την ηλικία των 8 ετών. Παρότι ήταν αριστερόχειρας, έπαιζε κιθάρα με το δεξί χέρι. Οι πρώτες του επιρροές ήταν από τον Πίτερ Γκριν, ο οποίος έγινε μέντοράς του, όταν ο Μουρ έπαιζε στο Δουβλίνο.

Μπέρτολντ Μπρεχτ ~ Αυτό θέλω να τους πω

Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε.

Απ’ αυτό βγάζω το συμπέρασμα πως είσαστε εκατομμυριούχοι.

Το μέλλον σας είναι σιγουρεμένο – το βλέπετε

μπροστά σας σ’ άπλετο φως. Φρόντισαν

οι γονείς σας για να μη σκοντάψουνε τα πόδια σας

σε πέτρα.. Γι’ αυτό τίποτα δε χρειάζεται

να μάθεις. Έτσι όπως είσαι

εσύ μπορείς να μείνεις.

Κι έτσι κι υπάρχουνε ακόμα δυσκολίες, μιας κι οι καιροί

όπως έχω ακούσει είναι ανασφαλείς,

τους ηγέτες σου έχεις, που σου λένε ακριβώς

τι έχεις να κάνεις για να πας καλά.

Rock αναμνήσεις

Ένα απ' τα αγαπημένα μου Rock σχήματα...κι οχήματα για μουσικά ταξίδια... είν οι Led Zeppelin.
Άκουσμα απ' τον μακαρίτη τον αδερφό μου, που η μεγάλη του αδυναμία για την εν λόγω μπάντα, τον ώθησε στο να "χτυπήσει" το πρώτο του tattoo στο δεξί μπράτσο. Διάλεξε τον Έκπτωτο Άγγελο απ' το εξώφυλλο του δίσκου τους...
Κάτι που τον έκφραζε, αφού  έτσι ένιωθε κι ο ίδιος, ένας Έκπτωτος Άγγελος...!

Μιας κι ο Jiovanni, όπως συνήθιζα να τον φωνάζω, κατοικεί πια σε άλλους γαλαξίες κι ένεκα της χθεσινής του Ονομαστικής εορτής...θα κάνω ένα αφιέρωμα στην αγαπημένη μας μπάντα...

  Led Zeppelin 

Past members: 

Jimmy Page, John Paul Jones

Robert Plant, John Bonham