Η Διασκευήτιδα

Καλημέρες εκατέρωθεν....
Τα περί διασκευήτιδας τα ξέρετε...μην τα ξαναλέμε....
Το πως την κόλλησα δεν σας έχω πει ακόμα....

 Αγαπημένη ενασχόληση τα mind games....κι ειδικά το βρες τις ομοιότητες/διαφορές σε εικόνες....το κρατάμε αυτό....! Σημαντική λεπτομέρεια πως ο γέρος μου ήταν ημιεπαγγελματίας μουσικός, (τραγούδι/μπουζούκι σε αρχοντορεμπέτικα κλπ) οπότε μου κληροδότησε το λεγόμενο "μουσικό αυτί".... Έτσι λοιπόν, κάποια στιγμή άρχισα να παίζω το βρες τις μουσικές ομοιότητες...κι αυτό έτσι απλά...κι ασυναίσθητα έβλεπα σχεδόν τα μισά μου ακούσματα να είναι επιρροές κι αντιγραφές συχνά πυκνά, άλλων σπουδαίων και μη συνθέσεων...Κι όσο συνέχιζα να το ψάχνω τόσο μου άρεσε τούτο το μαγευτικό ταξίδι στις μελωδίες, και στην δυναμική κάποιων συνθέσεων....που ηλέκτριζε τον κάθε μουσικό να θέλει να πει όσα ένιωθε με την δική του εκδοχή...κι έτσι έμπλεξα με τις διασκευές....!
Κι η συνέχεια γνωστή....με πρώτο ξεκίνημα τούτο το κομμάτι The Police - Message in a Bottle

 και την επιρροή στο αντίστοιχο του δικού μας Λήτη.... Λήτης + Τρυκ - Αράχνη

Για να καταλήξουμε στο σήμερα και τούτο το δημιούργημα.... Bloc Party - Banquet 

Και το ταξίδι συνεχίζεται....με την χαρά της ανακάλυψης νέων εικόνων κι ακουσμάτων....

Να μαστε πάλι εδώ.....

Μουσική και Ιστορίες....

Μετά από μακρά απουσία για χ ψ λόγους βρίσκομαι ξανά στο κατάστρωμα της Αστραπής.!

Συναισθήματα ανάμεικτα και ποικίλα....

Οπότε απλά, θα περιγράψω μαι μικρή ιστορία...δίχως σάλτσες και μπαχάρια...αντί χαιρετούρα κι ευχών επανασύνδεσης....

http://youtu.be/tKlu3A3BBgE

"Lonely Is the Night" - by Billy Squier

Ένα κομμάτι που μ' αρέσει.....
Όταν το πρωτοάκουσα εκεί κάπου στο '82-83 δεν ήξερα ποιος τραγουδά. Μου θύμιζε Plant μα δεν είχε τις κορώνες του....ψάξε ψάξε το 89 ναυτοδίοπας στον Σκαραμαγκά το ξανακούω να παίζει σε διπλανό θάλαμο από walkman.
Η συνέχεια, απρόβλεπτη. ....
Το walkman ήταν ενός τυπάκου, που άκουγε Rock & Metal κι έλεγε πως φτιάχνει tattoo....
Κατέληξα με μια μαλακία, που θεωρητικά ήταν αετός μα ποιο πολύ θύμιζε κοτόπουλο με φάτσα νυχτερίδας....!

Γιατί τα λέω όλα αυτά....
Αφ' ενός, κάθε τραγούδι και μια εμπειρία, προσωπικά για τον καθ' έναν μας....
Κι αφ' ετέρου, σαν σήμερα κλείνει 25 χρόνια αυτή η ιστορία....

Εννοείται πως το νυχτεριδοκοτόπουλο ετάφη και στην θέση του βρίσκεται ένας βράχος όπου αράζει ένα αιλουροειδές.... :)

 

Ένα Ινδιάνικο παραμύθι για τον Άνεμο

                                Ο Άνεμος - Iνδιάνικο Παραμύθι

Πριν πάρα πολλά χρόνια, δε θυμάμαι πόσα ακριβώς, σε μια χώρα μακρινή ζούσε μια φυλή ινδιάνων. Ο ινδιάνος αρχηγός της φυλής είχε μια πανέμορφη και νέα κόρη που όλοι θαύμαζαν αλλά κανένας δεν είχε αγγίξει ακόμα.

Μια μέρα όπως καθόταν έξω από τη σκηνή του ο μεγάλος αρχηγός, τον επισκέφτηκε ο Άνεμος και του είπε: "Μεγάλε αρχηγέ, αγαπάω την κόρη σου και με αγαπά και εκείνη. Θα μου τη δώσεις να γίνει γυναίκα μου?" 

"Όχι" του απάντησε απότομα ο αρχηγός χωρίς να δεχτεί δεύτερη κουβέντα.

Την επόμενη μέρα η αγνή κοπέλα προσπάθησε να μιλήσει στον πατέρα της, "Πατέρα, αγαπάω τον Άνεμο. Θα μου επιτρέψεις να πάω μαζί του στο κατάλυμα του και να γίνω γυναίκα του?"

"Όχι", της απάντησε αυστηρά ο αρχηγός. "Δε σου το επιτρέπω. Όταν ο Άνεμος ήταν παιδί, συνήθιζε να έρχεται στο αντίσκηνο μου μέσα από μικρές χαραμάδες και έσβηνε πάντοτε τη φωτιά που προσπαθούσα με τόσο κόπο να ανάψω. Δε γνωρίζει ούτε να πολεμάει, ούτε να κυνηγάει και δε σου επιτρέπω να γίνεις γυναίκα του."

Άτιτλο

Αφήγηση, χθεσινού περιστατικού...

Όπου, προλαβαίνεις, ΔΕΝ προλαβαίνεις να σκεφτείς τι θα συμβεί στο επόμενο 5λεπτο...

Αλλά, καμιά φορά, παίζεις εύνοια και ΔΕΝ στρίβεις λαρύγγια, έτσι στο αβλεπί...!

Πιτσιρίκος, φυλετικής μειονότητας, μπουκάρει στην κουζίνα, ενώ βρίσκομαι σε διπλανό δωμάτιο...
Δεν βλέπει κάτι αξίας, και τριγυρνά τάχα στην αυλή, εφόσον ψυλιάστηκε πως τον πήρα χαμπάρι...
Και η αποθέωση...
Κρατά ένα παμπάλαιο, γυναικείο ζευγάρι παπούτσια της γιαγιάς, για ξεκάρφωμα. Τα πουλάω κύριε η απάντησή του...!

Και στον διάλογο, τι γυρεύει στην κουζίνα μου, κάνει τον αθώο, πετώντας μου κι ένα, εγώ δεν κλέβω, είμαι μάρτυς του Ιεχωβά...

Το άφησα να περάσει, για να μην του χαλάσω την ψευδαίσθηση....
Είμαι βέβαιος, πως ο φουκαράς, όταν θα βλεπε τον Ιεχωβά μπροστά του, δεν είχε έτοιμη δικαιολογία για το κατόρθωμά του...

Τι; πως; που;

Η σημερινή ανάρτηση, είναι εμπνευσμένη και βασισμένη, σε status και comments απ' το fb του φίλου μου του Κωστή.
Ειλικρινά, με έφτιαξε...πολλά θα θελα να προσθέσω, μα θα αρκεστώ σε μια επισήμανση στο τέλος.

Ο λόγος, που τα αναρτώ εδώ, είναι για να τα δουν κι αυτοί που δεν είναι φίλοι μας, μπας και ιδρώσουν, κουνηθούν ή κάτι τέλος πάντων γαμω την τρέλα μου γαμω....


Ο λόγος, στον Κωστή αρχικά, και στον Σπύρο έπειτα, που σχολιάζει:


Όοολα καλά πιάσαμε τους τρομοκράτες (μάλιστα το PHOTOSHOP θα μας πληρώσει για την διαφήμιση ).

Για σας θα κάνω μια καλύτερη τιμή...

                                  Μεσημέριασε...

Και ρωτάει τώρα ο κυρ κουκουρουκόπουλος...γείτονας...

Γιατί δεν φτιάχνετε και τίποτε Γκιουρμιέε...ο βλάχος..., και δεν με λες, γιατί να μην βράζω τα φαγητά μου σε δυνατή φωτιά απού, έτσι θα γενούν γληγορότερα;

Κι ενώ με βλέπει, πως τον κοιτώ, και πως τον κόβω καλά καλά κιοφτέδες, συνεχίζει...

Θα θελα να δοκιμάσω μια πέστροφα με σως βουργουνδιάς...!

Κατ' αρχήν έχει μπερδέψει την σκελέα του παππού, με την γραβάτα του κουμπάρου...!

Το κρασί για τν εν λόγω σως είναι Μαδέρας και δεν μπαίνει στην πέστροφα...!

Μα το ζητούμενο είναι άλλο.

Ένα ακόμη Blues...

                                                 Καλημέρες...
                      Καλό Σαββατοκύριακο...

Η σχέση μου με τις μελωδίες, είναι αναπόσπαστη...
Πάντα, σε ότι, κι αν έκανα/κάνω, υπάρχει ένα τραγούδι να με συντροφεύει, ή και καθοδηγεί ακόμη...
Τα είδη διάφορα, αρκεί, να χουν μελωδία κι αρμονικότητα. Να μου δίνουν την δυνατότητα, να ξεχωρίσω ήχους κι αποχρώσεις. Να μπορώ, να φτιάξω εικόνες μέσα μου, και γύρω μου.

Το soundtrack

Στριφογυρνά, το φίδι μέσα μου, που κουλουριάζεται, και τεντώνεται κι όλο δίπλες φέρνει γύρω απ τον εαυτό του. Όλο και κάτι θέλει, μα δεν βολεύεται, και ψάχνει και γυρνά πότε δεξά, πότε ζερβά.
Έτσι κι η σκέψη μου παιδεύεται θέλοντας κάτι να πει...κάτι να βγάλει.
Κοιτώ τα χέρια μου, καθώς τα δάκτυλα, απλώνονται να αγγίξουν τον αέρα και κροταλίζουνε τα νεύρα σε κάθε τους προσπάθεια.!

Μια ανησυχία, ένας αγώνας του εαυτού να βγάλει την ένταση σε κάτι δημιουργικό.
Και, να, οι κεραυνοί...κι από δω πετάγονται οι αστραπές, κι εκεί οι καταιγίδες της ενεργειακής μάχης, του υλικού με το πνευματικό...Αναστεναγμούς, βγάζει κάθε δυο και τρεις το σώμα, όταν τρίζει νευρικά τις αρθρώσεις και τους τένοντες....

Έτσι, δίχως προμελέτη, η σκέψη κυριάρχησε την ύλη, στις ανάγκες της για έκφραση.
Ναι, εγκυμονεί σαν πρωτογέννα, που ναι στις μέρες της, κι η αγωνία του τοκετού, μα κι η λαχτάρα να βγάλει απ τα σπλάχνα της επιτέλους, τούτο που η ίδια δημιούργησε την κάνει νευρική κι ατίθαση.

Rock Νοσταλγίες

      Είναι απίστευτο το τι μπορεί να εντυπωθεί σε κάθε άνθρωπο όταν ακούσει μια μελωδία.

Προσωπικά πριν αρκετά χρόνια, άκουσα για πρώτη φορά τον Gallagher να τραγουδά, το θρυλικό πλέον For the last time, απ' το πρώτο του σόλο άλμπουμ του '71, και μαγεύτηκα... ήταν το κομμάτι σταθμός, που με έβαλε στην Rock οικογένεια και μου έσπειρε την ροπή προς πιο Blues αναζητήσεις. Βέβαια, τα ακούσματα με την πάροδο του χρόνου εμπλουτίστηκαν και πειραματίστηκαν με διάφορους ήχους. Όμως, η πρώτη αγάπη πάντα εντυπώνεται βαθιά μέσα μας καθώς, γεννά εικόνες, αρώματα κι όνειρα....!

Γιαυτές τις εικόνες θα μιλήσω, αυτά τα αρώματα θα προσπαθήσω να αναπλάσω και να τα μοιραστώ με άλλους, σαν κι εμένα που σε πείσμα των καιρών συνεχίζουν να ονειρεύονται. Ναι, οι Rockάδες, ήταν εκ φύσεως ονειροπόλοι, παιδιά της φαντασίας που μέσα απ' τον ρυθμό ζούσαν σε άλλες εποχές, με αγνότητα στην ψυχή, και ρομαντικό πνεύμα.

Ο Ιππότης και ο δράκοντας...

...Κι ο Έθελντρεντ, που απ' την φύση του ήταν γενναίος και που το κρασί, τον είχε κάνει ακόμα πιο τολμηρό, δεν είχε άλλη υπομονή για κουβέντες με τον ερημίτη, που, εδώ που τα λέμε, ήταν πεισματάρης και κακότροπος.
Καθώς ένιωθε την βροχή να πέφτει στους ώμους του, και φοβούμενος πως σε λίγο θα ξεσπούσε η καταιγίδα, σήκωσε το κοντάρι του και, καταφέρνοντας κάμποσα χτυπήματα στην πόρτα, έκανε γρήγορα χώρο για να περάσει μέσα το γαντοφορεμένο χέρι του. Και τώρα,τραβώντας την πόρτα με δύναμη, την έσπασε, κι έσκισε τα σανίδια' κι ο κρότος απ' το ξερό, κούφιο ξύλο αντήχησε σε όλο το δάσος.

Μα, όταν ο καλός ιππότης Έθελντρεντ, άνοιξε την πόρτα και μπήκε, στάθηκε γεμάτος οργή και κατάπληξη, γιατί δεν είδε πουθενά τον ερημίτη, στην θέση του καθόταν ένας τεράστιος λεπιδωτός δράκοντας, με γλώσσα που πετούσε φλόγες. και φυλούσε ένα χρυσό παλάτι, με ασημένιο πάτωμα.
Στον τοίχο, κρέμονταν μια αστραφτερή, χάλκινη ασπίδα, που χε πάνω χαραγμένους αυτούς τους στίχους:
Αν, σε αυτόν τον χώρο μπεις, θα σαι ο κατακτητής.
Αν, τον δράκοντα σκοτώσεις, την ασπίδα θα ζωστείς.

Κι, ο Έθελντρεντ, σήκωσε το ρόπαλο του, και χτύπησε βαριά το κεφάλι του δράκοντα. Κι αυτός, έπεσε μπροστά στα πόδια του, αφήνοντας την τελευταία βρωμερή πνοή του, με μια στριγκλιά, τόσο σκληρή, τόσο τρομακτική, και διαπεραστική, ώστε ο Έθελντρεντ αναγκάστηκε να κλείσει τα αυτιά του με τα χέρια, για να μην ακούει αυτόν τον φοβερό ήχο, που όμοιός του δεν είχε ξανακουστεί.

Και τώρα ο ιππότης, αφού γλύτωσε από την τρομερή μανία του δράκοντα, έφερε στον νου του την χάλκινη ασπίδα, και σκέφτηκε πως είχαν λυθεί τα μάγια που την έδεναν.
Έκανε πέρα το κουφάρι που ήταν σωριασμένο εμπρός του, και πλησίασε γενναία στο ασημοστρωμένο δάπεδο του κάστρου, όπου, από πάνω, στον τοίχο, κρεμόνταν η ασπίδα.
Και, χωρίς καν, να προλάβει να την αγγίξει, αυτή έπεσε στα πόδια του, πάνω στο ασημένιο πάτωμα, με έναν τρομερό, κουδουνιστό ήχο....

Ο τρελός Τρίστ του Λάνσελοτ Κάνινγκ

Ο ελέφαντας και τα δεσμά του

 (μια ιστορία του Χόρχε Μπουκάι)

-Δεν μπορώ του είπα. Δεν μπορώ!
-Σίγουρα; με ρώτησε αυτός.
-Ναι. Πολύ θα ήθελα να να μπορούσα να σταθώ μπροστά της και να της πω τι νιώθω... 

Ξέρω, όμως, ότι δεν μπορώ!!!

Ο Χόρχε κάθισε σαν το Βούδα πάνω σ΄ εκείνες τις φριχτές μπλε πολυθρόνες του γραφείου του. Χαμογέλασε, με κοίταξε στα στα μάτια και, χαμηλώνοντας τη φωνή όπως έκανε κάθε φορά που ήθελε να τον ακούσουν προσεκτικά, μου είπε:
-Να σου πω μια ιστορία; 

 Και χωρίς να περιμένει να συμφωνήσω, ο Χόρχε άρχισε να αφηγείται:

"Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του...
Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ΄ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του. Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος.
Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορούσε να ξεριζώνει δέντρα με τη δύναμη του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει. Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο. Μα τι τον κρατάει; Γιατί δεν το σκάει;

Όταν ήμουν πέντε ή έξι ετών ετών πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο, τον πατέρα μου ή ένα θείο μου, για το μυστήριο του ελέφαντα. 

Κάποιος μου εξήγησε ότι ο ελέφαντας είναι δαμασμένος. Έκανα τότε την προφανή ερώτηση: 

Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν;
Δε θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση. Με τον καιρό, ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι, και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα.

Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα -ευτυχώς για μένα- ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία, ώστε ν΄ ανακαλύψει την απάντηση. 

Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει, γιατί τον έδεναν σ΄ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ μικρός.!
Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα τον νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι. Είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί. Μα, παρόλες τις προσπάθειές του, δεν τα είχε καταφέρει, γιατί το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του.
Φαντάστηκα ότι θα κοιμόταν εξαντλημένο και την επόμενη μέρα θα προσπαθούσε ξανά, και τη μεθεπόμενη το ίδιο...

Ώσπου μια μέρα, μια φρικτή μέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του.
Αυτός ο πανίσχυρος και θεόρατος ελέφαντας που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί, ο δυστυχής.Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννησή του είναι χαραγμένη στη μνήμη του. Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση. Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του..."

-Έτσι είναι, Ντεμιάν. Όλοι είμαστε λίγο ή πολύ, σαν τον ελέφαντα του τσίρκου. 

Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια που μας στερούν την ελευθερία. Ζούμε πιστεύοντας, ότι δεν μπορούμε να κάνουμε ένα σωρό πράγματα, απλώς επειδή μια φορά, πριν από πολύ καιρό, όταν είμαστε μικροί, προσπαθήσαμε και δεν τα καταφέραμε.
Πάθαμε τότε το ίδιο με τον ελέφαντα. Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα: Δεν μπορώ, δεν μπορώ και ποτέ δε θα μπορέσω.

Ο Χόρχε έκανε μια μεγάλη παύση. Ύστερα πλησίασε, κάθησε στο πάτωμα μπροστά μου και συνέχισε: Αυτό σου συμβαίνει, Ντεμιάν. Ζεις μέσα στα όρια της ανάμνησης ενός Ντεμιάν που δεν υπάρχει πια, εκείνου που δεν τα κατάφερε. Ο μοναδικός τρόπος να μάθεις εάν μπορείς, είναι να προσπαθήσεις πάλι με όλη σου την ψυχή...Με όλη σου την ψυχή!

από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι, Να σου πω μια Ιστορία; 

J.R.R. Tolkien Η ιστορία των παιδιών του Χούριν

Όλοι σίγουρα ξέρουμε για την ταινία Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, και τα ομότιτλα βιβλία φυσικά. Υπάρχουν όμως ιστορίες που διαδραματίζονται σε πιο παλιές εποχές, σύμφωνα με τον κόσμο της Μέσης Γης, που έχει δημιουργήσει ο John Ronald Reuel Tolkien . Μια από αυτές τις ιστορίες είναι και τούτη .

Περιγράφει την τραγωδία του Τούριν και της Νιένορ, που διαδραματίζεται κάτω από τον κλοιό του Σκοτεινού Άρχοντα, Μόργκοθ και του πολέμου που ξεκίνησε ενάντια σε ξωτικά και ανθρώπους!
Τα δύο αυτά παιδιά, ζουν μια έντονη και παθιασμένη ζωή, που ένα τραγικό τέλος τα περιμένει. Κι όλα αυτά ,εξαιτίας μιας κατάρας που έριξε ο Σκοτεινός Άρχοντας στον Χούριν, και καταράστηκε όλη του την οικογένεια...

Λοιπόν, να η αρχή της ιστορίας:
ΝΑΡΝ-ΙΝ-ΧΟΥΡΙΝ
Η ιστορία των παιδιών του Χούριν

Η παιδική ηλικία του Τούριν:
Ο Χάντορ ο Χρυσομάλλης, ήταν, άρχοντας των Εντάιν, και ιδιαίτερα αγαπητός στους Έλνταρ.
Έζησε όλη του τη ζωή κάτω απ την εξουσία του Φίνγκολφιν που του παραχώρησε μεγάλες εκτάσεις σε εκείνη την περιοχή του Χιθλούμ που λεγόταν Ντορ-Λομιν. Η κόρη του, Γκλορέδελ, παντρεύτηκε τον Χαλντίρ γιο του Χάλμιρ, άρχοντα των ανθρώπων του Μπρέθιλ.

Με την ίδια τελετή παντρεύτηκε ο γιος του, ο Γκαλντόρ ο Υψηλός τη Χαρέθ, κόρη του Χάλμιρ.

Ο Γκαλντόρ και η Χαρέθ έκαναν 2 γιους τον Χούριν και τον Χουόρ. Ο Χούριν ήταν τρία χρόνια μεγαλύτερος, αλλά είχε μικρότερο ανάστημα από τους άντρες της φυλής του. Σε αυτό είχε μοιάσει στο σόι της μητέρας του, αλλά σ' όλα τα άλλα, ήταν σαν τον παππού του τον Χάντορ, με όμορφη όψη και χρυσά μαλλιά, γερός στο σώμα και με δυνατή θέληση.
Από όλους τους ανθρώπους του Βορρά ήταν αυτός που ήξερε περισσότερο τα σχέδια των Νόλντορ.

Captain Alexander πειρατικές ιστορίες

...Μια ψύχρα είχε απλωθεί πάνω στην ακτή, κι η παγωμένη της αγκάλη τρυπούσε τα κόκαλα σαν χιλιάδες μικρές βελόνες, κάνοντας κάθε κίνηση αδύνατη κι ανυπόφορη.
Η αυγή αργούσε ακόμη να φανεί κάνοντας την νυχτιά ατέλειωτη. Όλοι λαχταρούσαν τις φωτεινές ακτίνες του ήλιου, και το γλυκό τους χάδι να ζεστάνει την καρδιά και το κορμί. Για την ώρα είχαν λουφάξει, ο ένας πλάι στον άλλον προσπαθώντας να κλέψουν την θέρμη απ την ανάσα του διπλανού τους. Τούτες τις στιγμές αισθάνονταν όλοι τυχεροί που δεν ήσαν μόνοι και κάθε διαφωνία κι αντιπάθεια είχε ξεχαστεί. Τουναντίον, ο καθείς ήθελε να αγκαλιάσει τον δίπλα του, αφού  ένιωθε ευλογημένος που χε την ευκαιρία, να κουλουριαστεί σιμά στον σύντροφό του και να προφυλαχτεί απ το κρύο ξεροβόρι.

Ο πλοίαρχος, για άλλη μια φορά έμενε ξύπνιος, ατενίζοντας την στεριά και προσμένοντας τους ναύτες που χε στείλει από χτες να βρουν τροφή. Ήταν επικίνδυνο να μένουν εκτεθειμένοι σε τούτα τα νερά, μα δεν είχε κι άλλη επιλογή, τα τρόφιμα που χαν πάρει εξ αρχής σωθήκαν, κι όσα απέμειναν είχαν σαπίσει. Τα βαρέλια είχαν μουχλιάσει στον πάτο, και το νερό ήταν γιομάτο κοψαντερίθρες. Θέριζε η δυσεντερία το ήδη ταλαιπωρημένο πλήρωμα, κι η ανάγκη για λεμόνια και πορτοκάλια ήταν επιτακτική, και φυσικά ήθελαν οπωσδήποτε φρέσκο πόσιμο νερό, για την ώρα, έπιναν. όσο πιο πολύ ρούμι μπορούσαν, μαζί με το νερό τους. Μα ξεδιψάει κανείς με το πιοτί;

Φταίμε κι οι δυο...

Αφορμή για τις παρακάτω σκέψεις, στάθηκε το άρθρο του φίλου μου, ΑΑΤΟΝ, στο ιστολόγιό του.

Έχει δίκιο στα λεγόμενά του...δεν είν' κακός, απλά τα βλέπει πιο λογικά και ψύχραιμα ως το τρίτο μάτι σε μια υπόθεση. Κι απ' την φιλική σχέση κι επικοινωνία που έχουμε κατά καιρούς, νιώθω την θλίψη του. για μια πατρίδα, που όπως λέει στον επίλογό του: 

"Που όταν έφυγα, άφησα μια πατρίδα ελεύθερη, και μέσα σε πέντε χρόνια έχει σκλαβωθεί απο το πουθενά, στα καλά καθούμενα, και κανείς δεν πάει στον πόλεμο.Παραδοθήκαμε άνευ όρων..."

Αυτή η μικρή παράγραφος, γέννησε μέσα μου αυτό το σχόλιο, που παραθέτω ως ανάρτηση εδώ:

Φταίω...που δεν άλλαξα τον τρόπο ζωής, στον ατομικό και κοινωνικό περίγυρό μου...!

Φταίω...που δεν αγανάκτησα όταν έπρεπε, και να βάλω τέλος στις βλέψεις του κάθε νταβατζή, για το μέλλον μου...!

Φταίω...που δεν έκανα, μια πολιτική σύλληψη, εν ονόματι του Ελληνικού λαού, σε κάθε έναν που έβλεπα να τ' αρπάζει και να καυχιέται κιόλας...!

Φταίω...που δεν έδιωξα απ την χώρα μου (όπως κάναν σε άλλες χώρες οι "άκαρδοι") κάθε ρεμάλι "λαθρομετανάστη" που ήρθε εδώ, όχι για δουλειά, μα για αλητείες και παρανομία...λες και δεν μας έφτανε η εγχώρια, θέλαμε κι εισαγώμενη παρανομία...!!!

♫♪♫ νότες και γρατζουνιές, αόρατες

Σαν την ανάγκη της ανάσας έγινε και τούτη η συνήθεια, κάθε που το βαθύ σκοτάδι,
τυλίγει την νυχτιά με την γυαλιστερή του, μαύρη κάπα...

Έρχονται, αχνοπατώντας οι θύμησες σαν διαρρήκτες να τρυπώσουν στο μυαλό...
φέρνουν μαζί τους , τον συλλογισμό και την αναπόληση, για να φυλάνε τσίλιες.
Κι αρχίζουν τις ανασκαφές στο σεντούκι της ψυχής, ψάχνοντας τα μάργαρα του παρελθόντος.!

Μάλιστα για να 'ναι σίγουρες προς τ' αποτέλεσμα, βάφουν το τοπίο στον τόνο της μελαγχολίας.
Ψάχνουν μεθοδικά για κείνες τις στιγμές... τα σημαδιακά κομμάτια της ζωής που πέρασε,
κι είν' τόσα πολλά...όσα κι οι χαρακιές στο κορμί, μα κυρίως οι αόρατες γρατζουνιές.

Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί

"Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί
στη σκηνή σαν ροκ συγκρότημα
κι αν μας αντέξει το σκοινί
θα φανεί στο χειροκρότημα."

Τι κι αν περνάς απ την κοιλάδα των σκιών, τι κι αν προστέθηκαν κι άλλες χαρακιές
πάνω στο κορμί και την ψυχή, Αντέχεις...Αντέχεις και με τρικλίζοντα βήματα έστω προχωράς...

Τι κι αν το καύμα της ερήμου πλήγιασε τα διψασμένα χείλη, τι κι αν οι παραισθήσεις ζητάν να κλέψουν το μονοπάτι σου, Αντέχεις...ναι Αντέχεις ακόμα και σερνάμενος στα γόνατα προχωράς...

Βάδιζε με θάρρος και με πίστη και ξόρκιζε την απελπισία με ένα ζειμπέκικο βαρύ, από κείνα της λεβεντιάς που τα χορεύεις με τα χέρια ανοιχτά κι ενίοτε ψηλά, για να αγκαλιάζεις τον ουρανό...

Νυκτερινή Χαλάρωσις

Στριφογυρίζοντας αργά την προ λίγων στιγμών ολοκληρωμένη χαρτοκατασκευή, για τον τελευταίο έλεγχο προ του ανάματος, έχω διαλέξει για άκουσμα την σύνθεση του Edvard Grieg που πάντα με ταξιδεύει.

Όμορφες εικόνες του παρελθόντος ξεχύνονται σε κάθε νότα, συνοδεία από μικρά συννεφάκια καπνού.

Σαμιώτικη γιορτή

Οι Σαμιώτες για την ημέρα του Πάσχα έχουν όπως κάθε τόπος και τα δικά τους έθιμα. Ένα από αυτά είναι η γιορτή. Το φαγητό της ημέρας αλλά που το χρησιμοποιούν αν θέλουν και σε γιορτές, εξ ου και το όνομά του...γιορτή. Δεν είναι τίποτε άλλο από την πλάτη του σφαχτού (αρνί, κατσίκι) γεμιστή με ρύζι και διάφορα μυρωδικά καθώς και κομμάτια απ το συκώτι του ζώου. Για πάμε να δούμε λοιπόν πως γίνεται....

Παράδεισος και Κόλαση

Ένας νέος χριστιανός ήρθε στον Προφήτη Ηλία και τον παρακάλεσε να του πει για την Κόλαση και το Παράδεισο.
Ο Προφήτης δεν απάντησε, ενώ πήρε το χέρι του νεαρού χριστιανού και τον οδήγησε μέσα από σκοτεινούς παρόδους σ' ένα μεγάλο μέγαρο.

Πίσω από μια σιδερένια πόρτα βρισκόταν μια μεγάλη αίθουσα γεμάτη κόσμο.

Στου καπνού τα δακτυλίδια

Έτριξε τα δάκτυλά του να ξεμουδιάσουν, κι άδραξε το δερμάτινο σακούλι με τον ταμπάκο. Με αργές κινήσεις έβγαλε ένα φίλτρο απ την πίσω θήκη και μηχανικά το έβαλε ανάμεσα στα χείλη, κατόπιν ξεκούμπωσε την καπνοσακούλα πήρε ένα τσιγαρόχαρτο και βάλθηκε να το τραβά στις άκρες και να το ισιώνει.
Ενστικτώδεις κινήσεις απ την δύναμη της συνήθειας, κάτι που πάντα τον βοηθούσε να ταξινομεί της όποιες σκέψεις του.