Ωδή στον Υπαινιγμό της Αθανασίας

Υπήρχε μια εποχή

όταν ο λειμώνας, το σύδεντρο και το ρυάκι....

η γη,

και κάθε κοινή θέα,

μου φαίνονταν λουσμένα σε ουράνιο φως...

Η δόξα και η φρεσκάδα

ενός ονείρου...

Δεν είναι πλέον όπως τότε....!

Σε λαχταράω.....

Και θέλω να παίζουμε κρυφτό και να σου δίνω τα ρούχα μου
και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου
και να κάθομαι στα σκαλιά ενώ εσύ κάνεις ντουζ
και να σου τρίβω το σβέρκο
και να σου φιλάω τα πόδια και να σε κρατάω απ’ το χέρι
και να βγαίνουμε για φαγητό
και να μη με νοιάζει που τρως το δικό μου
και να σε συναντώ στου Ρούντυ και να μιλάμε για τον καιρό
και να πληκτρολογώ τα γράμματά σου
και να κουβαλάω τα πράγματά σου
και να γελάω με την παράνοιά σου
και να σου δίνω κασέτες που δεν τις ακούς
και να βλέπουμε σπουδαίες ταινίες και να βλέπουμε άθλιες ταινίες
και να γκρινιάζουμε για το ραδιόφωνο
και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι
και να σηκώνομαι για να σου φέρνω καφέ

Δανεικό....

Δεν με ενδιαφερει τι κανεις για να ζησεις....
Θελω να μαθω....τι πραγμα στη ζωη, σε κανει ν' ανασαινεις, κι αν εχεις την δυναμη να ρισκαρεις, για να βρεις της καρδιας τα ονειρα.
Δεν με ενφιαφερει, ποσον χρονων εισαι....
Θελω να ξερω, αν ακομα μπορεις, να παρεις το ρισκο και φανεις αφελης για την Α γ α π η, για το 
Ο ν ε ι ρ ο και για την περιπετεια του να εισαι Ζ ω ν τ α ν ο ς.
Δεν θελω να μαθω ποιοι πλανητες απειλουν την Σεληνη σου.....
Θελω να μαθω αν αγγιξες το κεντρο του πονου κι αν εμεινες ακομα α ν ο ι χ τ ο ς, μετα απ' τις απιστιες της Ζωης η αν εκλεισες ερμητικα την καρδια σου, απο φοβο μηπως ξαναπληγωθεις.
Θελω να μαθω αν καταφερνεις να μενεις με τον πονο τον δικο μου και τον δικο σου.
Αν μπορεις να χορεψεις ανεμελα και ν'αφηνεις την εκσταση να φτασει, μεχρι την ακρη των δαχτυλων χωρις ν' αντιδρασεις με συνεση η να γινεις ξαφνικα ρεαλιστης η να θυμηθεις τα ανθρωπινα ορια.

Blue Horizon

- Αγαπάς;;;
- Αγαπάω ...
- Και γιατί αγαπάς;;;
- Γιατί, με κάνει καλύτερο άνθρωπο..
- Καλύτερο ή ευκολότερο ...
- Ευκολότερο;;;
- Ναι. Ευκολότερο ...
- Τι εννοείς;;;
- Εννοώ, ότι η αγάπη, σε μαλακώνει, κάνεις υποχωρήσεις, που δεν θα έκανες, αν δεν αγαπούσες, είσαι πιο γλυκός, πιο ευαίσθητος. Οπότε, είσαι ευκολότερος στο να δέχεσαι πράγματα, και καταστάσεις ...
- Και αυτό, δεν σημαίνει 'καλύτερος άνθρωπος';;;
- Έχοντας αλλάξει εσένα;;;
- Γιατί λες ότι άλλαξα εμένα; Αφού, ο ίδιος είμαι. Δεν άλλαξα. Θέλω, και τα κάνω. Δεν μου τα επιβάλλει κανένας ...
- Δεν είπα το αντίθετο ...
- Τότε τι λες;;;
- Ότι γίνεσαι ευκολότερος. Δεν γίνεσαι καλύτερος. Αλλάζεις ...
- Αλλάζω, αλλά προς το καλύτερο ...
- Αλλάζεις, έτσι ώστε να γίνεσαι πιο αρεστός. Αλλάζεις, έτσι ώστε να αντέχεις, το έτερον ήμισυ. Αλλάζεις, έτσι ώστε, να σε αντέχει το έτερον ήμισυ ...
- Μα, αυτό είναι το καλύτερο. Μαθαίνω να ζω με κάποιον άλλο. Μαθαίνω, να συμβιώνω και να βιώνω. Μαθαίνω, να μην είμαι 'εγώ', και να είμαστε 'εμείς' ...
- Σωστά τα περί 'εγώ' και 'εμείς', αρκεί να ξεκινάς από το 'εγώ' και να δημιουργείς το 'εμείς'. Γιατί τότε, δεν γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος. Χάνεσαι από οντότητα, κι αφομοιώνεσαι στα γούστα, και στις ορέξεις του άλλου. Γίνεσαι 'ένα' με τον άλλο, και μετά για να βρεις το 'εγώ', πρέπει να γκρεμίσεις τα πάντα μέσα σου και να ξαναφτιαχτείς. Και ξέρεις ποιο είναι το ωραίο;;;
- Ποιο;;;
- Όταν, θελήσεις να ξαναγίνεις 'εσύ', κανένας, δεν πιστεύει ότι ήσουν, μόνο 'εμείς' ...

 http://youtu.be/fMqkJ1mFIYw

Έμπνευση και πάθος....

Κι όταν της Άνοιξης οι μέρες ξεμακραίνουν, τις ώρες μου γιομίζει κελάηδμα πουλιών από μακριά....
Πάντα θυμάμαι την φωνή σου να μου τραγουδά κερνώντας το φιλί....

Μα σαν βραδιάσει, τα αστέρια φωτίζουνε ψηλά, κι η νύχτα βάφεται στα χρώματα του φεγγαριού...
Τότε ο πόνος μου αβάσταχτος, καθώς σεργιάνι κάνω μοναχός στου έρωτα τα πάθη....
Η καρδιά μου λαχταρά να δει το δικό της αστέρι να φωτίζει με χίλια χρώματα της μοναξιάς τα έρημα σοκάκια.... Ζει για την στιγμή, που θα προβάλει απ' την ανατολή ο πρωινός αστέρας για να φέρει το χάραμα, και να βγει ο νους, από του πόνου τα σκοτάδια....

Συ σαι τ' αστέρι μάτια μου, συ σαι κι η ηλιαχτίδα. Εσύ που μου χαρίζεις φως και λάμπεις μες στην νύχτα.... Μακρυά σου και το καταμεσημέρο πάντα μου μοιάζει νύχτα....μα όταν σμίγουμε αγκαλιά μου φαίνονται και τα μεσάνυχτα, σαν φως του ήλιου καθαρό, και λάμπει η ψυχή μου....

Κείνες του έρωτα οι στιγμές, που με χορταίνουν σαν πεινώ, την δίψα μου που σβήνουν κι η αγκαλιά σου γίνεται βάλσαμο, κι όλες οι πληγές μου κλείνουν.... Τα σπλάχνα μου χορταίνουν αγαλλίαση κι έρωτας με γεμίζει με την χαρά πως σε έχω δίπλα μου, και πάντα δικιά μου είσαι....

Μα το φιλι σου, δεν το χόρτασα όπως και το κορμί σου, καταραμένος είμαι να ζητώ σταγόνες παραπάνω, κι όταν δεν σε έχω δίπλα μου κάλιο να σβήσω παρακαλώ, να πέσω να πεθάνω....
Μα σκέφτομαι τον πόνο σου σαν μάθεις τον χαμό μου κι όλα τα κλείνω μεσα μου σε έναν βουβό καημό μου....Αγάπη μου, τα λόγια μου τόσο φτωχά, να πουν τα όσα νιώθω...τόσο μικρά να περιγράψουν την δική σου ομορφιά, την χάρη και το γέλιο...αυτά που τόσο λαχταρώ μα πάντα δεν τα παίρνω....  Συγχώρα με καρδούλα μου δεν ξέρω πια τι λέω, μα ξέρω πόσο σε ποθώ....
Πόσο θεριεύει η αγάπη μας ακόμα κι ας μην σε έχω εδώ να σε θωρώ και να σε κανακεύω....

Όλο και θεριεύει η φωτιά που καίει τα σωθικά, κι ο έρωτας που απ την ψυχή μου αναβλύζει, κι όσο μένει στα κρυφά τόσο φουντώνει και με λαμπαδιάζει...μα εγώ σε καρτερώ άγια στιγμή που θα ρθεις μες το όνειρο γλυκά να με κοιτάξεις, και με τα χείλη σου τα άλικα φιλί να με κεράσεις...

Αναπολώ εκείνες τις φορές που μύρισα το άρωμα σου και μέθυσα με του κορμιού σου τους χυμούς, και στα ουράνια πήγα...βλέπω σαν τώρα μπρος στα μάτια μου, του στήθους σου τα άνθη, νιώθω την σάρκα ροδαλή να βάφεται σε κάθε αγγιγμά μου....κι ακούω το τραγούδι σου, σαν χάνεσαι στης ηδονής τα βάθη....και ταξιδεύουμε μαζί στα κύματα της αιώνιας ευτυχίας....

Το ξέρεις πως σε αγάπησα πολύ πιο πριν ακόμα σε αντικρύσω, τότε που την φωνή σου άκουσα να λέει το ονομά σου...τότε που σου είπα σε γνωρίζω από άλλες ζωές που έζησα κοντά σου....
Ποθώντας σε σε αναζήτησα, κι όταν σε αναζήτησα σε βρήκα...μόλις σε βρήκα σε ερωτεύτηκα και σε αγάπησα όταν είδα πως υπήρχες από πάντα στην καρδιά μου...
Γεύτηκα το μέλι του κορμιού σου, και δέσμιος έμεινα στην γλύκα του φιλιού σου...
Ναι, σε αγάπησα πριν ακόμα σε αγαπήσω....κι είμαι εδώ να περιμένω την στιγμή πάλι εμείς τα δυό θα ήμαστε ένα....

Για φυλαχτό δέξου την σκέψη μου και τον παντοτινό έρωτά μου...
Πουλιά θα στείλω τα φιλιά, να ρθουν τα λόγια τούτα να σου πουν, πως δεν σε ξέχασα και καρτερώ πάντα να ρθω κοντά σου.....

Ομάρ Καγιάμ – Ρουμπαγιάτ

Για φίλους περιόριζε τον ενθουσιασμό σου

Και μην απομακρύνεσαι από τον εαυτό σου

Κι αυτόν εδώ που νόμιζες πως είναι στήριγμά σου

Μελέτα τον και πέρνα τον από το κόσκινό σου.




Αν η ψυχή σου πόθησε να πάει μακριά, να φύγει,

Παράτα όσους αγάπησες, κάθε δεσμό που πνίγει.
Μη σκέφτεσαι τα εμπόδια που βρίσκονται μπροστά σου
Σπρώχνε τα με τα πόδια σου, κι ο δρόμος σου θ' ανοίγει.

Ας, περπατούν τα μυστικά, μες στων τρελών τους τόπους.
Κι ας είναι τα μυστήρια για τους ονειροπόλους.
Ζύγισε συ τα έργα σου και πρόσεχε τους άλλους.
Και φύλαγε τους πόθους σου απ' τους λεπτούς ανθρώπους

Σαν να 'τανε φτιαγμένος για το κέφι σου, ο κόσμος ζήσε,
λες και τον χουνε ξομπλιάσει για την αφεντιά σου μόνο.
Μα μην το λησμονάς πώς δεν εισ' άλλο από μια χούφτα χιόνι
στην αμμουδιά στρωμένο μια δύο μέρες, που θα λιώσει.

Σύννεφο τις κακοκεφιάς να μην αφήνεις να σε σκιάζει
κι ας μη χαθούν οι μέρες σου σ' αναίτιας λύπης την ομίχλη.
Μην απαρνιέσαι το λιβάδι, το φιλί, το ερωτικό τραγούδι
μέχρι με τον πηλό να ζυμωθεί, μια μέρα, ο πηλός σου.

Έσφιξ' αχόρταγα τα χείλια μου ρωτώντας το ποτήρι
μη θα μπορούσα τάχα να γυρέψω τ' άγουρά μου χρόνια.
Και κείνο μουρμουρίζει σφίγγοντας τα χείλια στα δικά μου:
"Πιες άλλη μια γουλιά. Δεν έχει γυρισμό αυτός ο δρόμος".

Αυτός ο θόλος, π' όλοι ζούμε κάτωθέ του ζαλισμένοι,
είναι του Αλλάχ το μαγικό το θέατρο σκιών, ας πούμε.
Λυχνάρι του ο ήλιος και πλατύ λευκό πανί του ο κόσμος
κι αμέτρητες φιγούρες πίσω του σκοτεινές, που παραδέρνουν.

Τη μέρα την αυριανή, φωνή καμιά δε σου την τάζει.
Γι' αυτό φεγγάρι μου θνητό με την ψυχή σου γλέντα,
αδειάζοντας στη φωτοφεγγαριά.
Μπορεί ένα μεσονύχτι να ψάχνει το φεγγάρι να μας βρει
και να 'μαστε φευγάτοι.

Ομάρ Καγιάμ – Ρουμπαγιάτ

Ζητείται ανθρωπιά....

  Η σημασία της εξωτερικής εμφάνισης....

 http://youtu.be/PzGh_GboLe4
Χαζεύοντας στο διαδίκτυο χτες την νύχτα και ψάχνοντας ένα θέμα, μου βγάζει στην σελίδα αναζήτησης ένα forum....
Διστακτικά, καθώς ήταν ψιλοάσχετο με το θέμα μου, πέφτω σε μια συζήτηση περί ανθρωπίνων σχέσεων για τον συνάνθρωπο....
Πέραν από την ιστορία που διηγείται αυτός που ξεκίνησε την συζήτηση, το κλικ μου το έκανε το σχόλιο ενός νεαρού.
18-19 μόλις χρόνων, κι αναπτύσει τις σκέψεις και πεποιθήσεις του πάνω στο θέμα. Κι ο επίλογος, είναι που με έστειλε και πλέον το δημοσιεύω εδώ.
Το ίδιο θέμα καλέστηκε να αναπτύξει στις πανελλαδικές εξετάσεις. Όμως, όπως σχολίασε, αν έγραφε εκεί αυτά που έπρεπε να πει, σίγουρα θα έπαιρνε ένα ωραιότατο κουλουράκι άνευ σισαμίου.

Έτσι το παλικάρι μας, αναπτύσει αυτό που κανονικά, σε έναν άλλον κόσμο που όλα θα ήταν εν τάξει κι αρμονία, θα παρέδιδε ως εργασία του στις εξετάσεις....

Διαβάστε το, γιατί κατ' εμέ, αξίζει να ακούσουμε την σκέψη και τα πιστεύω του μέλλοντος. Των νέων ανθρώπων που ΔΕΝ θα συνεχίσουν τις δικιές μας μαλακίες και κατρακύλες.!

Περί άγχους κι άλλων δαιμονίων...

Πόσο ζυγίζει ένα ποτήρι νερό

Μία ψυχολόγος βρισκόταν μέσα σε μία αίθουσα διδασκαλίας

Και μιλούσε για τη διαχείριση του άγχους σε ένα ακροατήριο.

Κάποια στιγμή σήκωσε ένα ποτήρι νερό

Και όλοι υπέθεσαν ότι θα τους απευθύνει την κλασική ερώτηση “μισοάδειο ή μισογεμάτο”.

Απλές διαπιστώσεις...και σκέψεις

Προς γνώσιν και συμμόρφωσις...!!!

Να σε πω την εξής εμπειρική διαπίστωση...
Όταν, άτομα ανέραστα και μίζερα, βλέπουν ένα ζευγάρι που δεν υπολογίζει "μπακαλίστικα" το κόστος μιας δημόσιας έκθεσης, κι εκφράζει τα συναισθήματά του απερίφραστα, αφηνιάζουν...!

Κι εφ' όσον, εξ ορισμού, αδυνατούν να συλλάβουν μα και να βιώσουν, το μέγεθος ενός αληθινού κι αγνού συναισθήματος, εφευρίσκουν τρόπους για να χωθούν σφήνα...
Ενίοτε, διαβάλουν τα μέλη του ζευγαριού μεταξύ τους, ή την πέφτουν αισχρώς θέλοντας να κλέψουν ότι οι ίδιοι στερούνται.!
Αγνοούν μια βασική αρχή όμως φιλαράκι, η αποδοχή, ο έρωτας κι η εμπιστοσύνη μιας καρδιάς απέναντι σε μια άλλη, κατακτάται με ειλικρίνεια, σεβασμό, και προσωπική μαγκιά...!!!
Τα υπόλοιπα, είναι απλά, για να γελάμε εμείς με τον σύντροφό μας, βλέποντας το μέγεθος της ανθρώπινης γελοιότητας και την κατάντια του κάθε κομπλεξικού...!!!

Και κλείνω εδώ το λογύδριο, κι ο νοών νοείτω...

Εμείς...τι θα κάναμε εμείς;

Τι θα έκανες εσύ; Θα διάλεγες, σίγουρα..
Μην κοιτάξεις για κάτι αστείο σ' αυτό το κείμενο, δεν υπάρχει, μα διάβασέ το. Η ερώτηση είναι: Θα έκανες την ίδια επιλογή;

Σε ένα δείπνο, για φιλανθρωπικό σκοπό, ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός αυτιστικού παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που δεν θα την ξεχάσει κανείς απο όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα.

Μετά την τελετή, έκανε μια ερώτηση.
"Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται απο εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια. Ακόμα ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορεί να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;"

Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απορία. Ο πατέρας συνέχισε. "Όταν ένα παιδί σαν τον Shay που είναι πνευματικά ανάπηρο, έρχεται στη ζωή, η ευκαιρία να καταλάβεις την αληθινή ανθρώπινη φύση είναι, το πώς οι υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν σ' αυτό το παιδί."
Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που θα σας παρακαλέσω θερμά να διαβάσετε μέχρι το τέλος της..

Ο Shay κι εγώ, περάσαμε έξω απο ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια που γνώριζαν τον Shay, έπαιζαν μπέιζμπολ. Ο Shay με ρώτησε, "μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ' αφήσουν να παίξω μαζί τους;" Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια, δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους. Μα ήξερα, και καταλάβαινα σαν πατέρας, ότι αν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα ένταξης, μαζί με κάποια εμπιστοσύνη που θα γινόταν αποδεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του.

Πλησίασα λοιπόν ένα απο τα παιδιά, και το ρώτησα χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους. Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, μα στο τέλος απάντησε, "χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στην δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο, να αποκρούσει τις βολές αν το θέλει.

Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο της ομάδας, για να φορέσει την μπλούζα της ομάδος. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά μου. Τα αγόρια της ομάδας, είδαν την χαρά μου, που τον αποδέχτηκαν στην ομάδα τους.

Στο τέλος του όγδοου γύρου, η ομάδα του Shay νικούσε μερικούς πόντους, αλά ήταν ακόμη πίσω τρείς πόντους για να κερδίσουν τον γύρο. Στην αρχή του ένατου γύρου, ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο. Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος, δείχνοντας την χαρά του, και μόνο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο χαρά τα χεράκια του. Το χαμόγελό του ήταν απο το ένα αυτί στο άλλο, όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα απο την εξέδρα.

Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους. Με δύο παίκτες έξω, και τρείς έξω απο την βάση, οι πιθανότητες να κερδίσει γύρους, ήταν κοντά στην βάση, και ο Shay καθορίστηκε σαν ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές. Σ' αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτήθηκα αν θα αφήσουν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει, και να χάσουν τις πιθανότητες να κερδίσουν το παιχνίδι.

Για μεγάλη μου έκπληξη, ..τον άφησαν!
Όλοι γνωρίζανε ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay την μπάλα, τη στιγμή που δεν ξέρει καν, πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσο μάλλον να στοχεύσει την μπάλα. Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση. Ο αντίπαλος παίχτης, που πετάει την μπάλα, αναγνώρισε ότι η ομάδα του Shay έβαλε την νίκη του παιχνιδιού σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν την ευκαιρία στο παιδί αυτό, να χαρεί αυτήν τη στιγμή, γι αυτό και ήρθε πιο κοντά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει να τα καταφέρει ρίχνοντας την μπάλα απαλά στον Shay.

Στην πρώτη προσπάθεια, ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και αστόχησε. Ο αντίπαλος παίκτης, ήρθε ακόμη πιο κοντά του λίγα βήματα, για να του πετάξει ακόμη πιο απαλά την μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντάς την πολύ κοντά, και μάλιστα σε έναν αντίπαλο.

Το παιχνίδι τώρα, κανονικά θα είχε τελειώσει. Ο αντίπαλος όμως, σήκωσε την μπάλα, και, ενώ θα μπορούσε να την πετάξει στην πρώτη βάση, βγάζοντας τον Shay έξω απο το παιχνίδι, πέταξε επίτηδες την μπάλα πολύ ψηλά, πάνω απο το κεφάλι του συμπαίκτη του, και μακρυά κι απο τους άλλους συμπαίκτες του.

Όλοι στις εξέδρες, και απο τις δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν, "Shay τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε, τρέξε..." Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν έτρεξε τόσο μακρυά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα απο χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα και σαστισμένα, να καταλάβει τι άλλο πρέπει τώρα να κάνει...

Η εξέδρα συνέχισε τότε, "Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay τρέξε..τρέξε.." Με την ανάσα κομμένη και άτσαλα, έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει ο Shay στη δεύτερη βάση, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει την μπάλα. Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας, και είχε πλέον όλη την ευκαιρία, να γίνει ο ήρωας της ομάδας του. Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στον συμπαίκτη της δεύτερης βάσης, όπου θα έβγαζε έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη του που έριχνε τις βολές, και την έριξε ψηλά, πρός τον συμπαίκτη της τρίτης βάσης.

Ο Shay έτρεξε πρός την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος, καθώς οι παίκτες της ομάδας του έτρεξαν κι εκείνοι προς τη βάση. Όλοι φωνάζαμε, "Shay, Shay, Shay!!!" Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση, αλά με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου παίχτη της τρίτης βάσης, ο οποίος σταμάτησε να τρέχει να προλάβει την μπάλα, για να δείξει στον Shay την σωστή κατεύθυνση, το πού ήταν η τρίτη βάση, λέγοντάς του "απο δώ, απο δώ Shay.."

Καθώς ο Shay πέρασε απο την τρίτη, τα αγόρια και των δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες, ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας "Shay, τρέξε στη βάση ένα τώρα, τρέξε στη βάση ένα.."

Ο Shay έφτασε τρέχοντας αδέξια στη βάση, πάτησε στον βατήρα, κερδίζοντας το παιχνίδι, και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον ήρωα, που βοήθησε να νικήσει η ομάδα.

Εκείνη την ημέρα, συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, τα αγόρια και απο τις δύο ομάδες, και ο κόσμος στις εξέδρες, βοήθησαν να φέρουν ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ' αυτόν τον κόσμο, να δώσουν χαρά σε μια ψυχούλα, που τόσο την λαχταρούσε και που τόσο την είχε ανάγκη.

Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πέθανε εκείνο τον χειμώνα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ, πώς ήταν ο "ήρωας" που με έκανε τόσο χαρούμενο εκείνη την ημέρα, και την χαρά που έδωσε στην μητέρα του, και που με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της ήρωα σαν πήγαμε σπίτι.

Και τώρα, κυρίες, κύριοι, ...ο επίλογος..
Υπάρχουν χιλιάδες ανέκδοτα που στέλνονται δια μέσου internet, χωρίς δεύτερη σκέψη. Μα όταν πρόκειται για ιστορίες που έχουν να κάνουν με επιλογές ζωής, οι άνθρωποι διστάζουν.

Το ακατέργαστο, το χυδαίο, και συχνά άσεμνο, περνάει ελεύθερα μέσω του κυβερνοχώρου, αλλά η δημόσια συζήτηση για την ευπρέπεια, πάρα πολύ συχνά καταστέλλεται, ακόμη και στα σχολεία η και τους εργασιακούς χώρους μας.

Εάν σκέφτεσαι να προωθήσεις αυτό το κείμενο, πιθανότατα θα επιλέξεις κι εσυ, τα άτομα στα οποία θα το στείλεις. Θεωρώ προσωπικά πως ανήκω σ' εκείνους, που πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν τη διαφορά.

Όλοι έχουμε χιλιάδες ευκαιρίες στην καθημερινή μας ζωή, να καταλάβουμε την φυσική τάξη των πραγμάτων. Τόσες πολλές, φαινομενικά τετριμμένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύο ανθρώπων, μας δίνουν μια επιλογή: Περνάμε κατά μήκος ενός μικρού σπινθήρα αγάπης και ανθρωπιάς; ή παραβλέπουμε κάθε ευκαιρία, αφήνοντας αυτόν τον κόσμο ακόμη πιό κρύο; 

Ένας είπε κάποτε, "κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιό αδύναμους ανάμεσά της"

Τώρα κι εσύ, έχεις δύο επιλογές για το κείμενο που διάβασες..
Διαγραφή, δηλαδή δεν του δίνεις σημασία, ή..Προώθηση, δηλαδή, αναδημοσίευσέ το...

Όχι όμως με τον γελοίο τρόπο κάποιων, που χρησιμοποιούν παρόμοια eMail, που θυμίζουν κάποιες "ανόητες απειλές", του στύλ: στείλτο σε τόσα άτομα, αλοιώς θα έχεις κακή τύχη και παρόμοιες μ@λ@κίες..
Νομίζω πως κάτι τέτοιο, θα πρόσβαλε κάθε έννοια νοημοσύνης και την μνήμη του Shay..

Να έχεις μια χαρούμενη ημέρα, να έχεις μια "Shay day!"

Κάνε το σωστό, απλά προώθησέ το μέσα απο το blog σου, ή δώσε το Link και σε άλλους αν σου άρεσε, δώσε μια ακόμη μικρή ελπίδα στο να καλυτερέψει ο κόσμος μας, να γίνει πιο ανθρώπινος, πιο συμπονετικός, πιο αγνός.. 

...και, χαμογέλα!!! ...μας παρακολουθούν παιδιά.

Νίκος Ράμμος (ΑΑΤΟΝ) 

(Υ.Γ. Ξέρω πως θα το δω να αναδημοσιεύεται αρκετές φορές, σε αρκετά ιστολόγια. Πολλοί θα το θεωρήσουν φανταστική ιστορία, άλλοι θα το θεωρήσουν Spam και άλλοι σαν κάποιο συνηθισμένο Chain-mail.
Ελπίζω, όπως κι αν το θεωρήσουν, τουλλάχιστον να αισθανθούν το νόημα.. την πηγή έτσι κι αλλιώς δεν θα την αναφέρουν οι περισότεροι, και με το δίκιο τους, οι πιο πολλοί δεν με γνωρίζουν καν, μα δεν πειράζει, αρκεί "να το νοιώσουν")

Από το blog του φίλου μου ΑΑΤΟΝ... 

Φέρσου σαν άντρας;

Take it Like a Man by Dave Meniketti

O Meniketti βασικό στέλεχος της Hard Rock μπάντας, Y&T εφόσον υπήρξε ο κιθαρίστας, τραγουδιστής, κι αρχηγός της μπάντας, το 1988 κυκλοφόρησε τούτη την κομματάρα. Ανήκε στον προσωπικό του δίσκο πλέον, On the Blue Side...όπου κάνει αρκετά περάσματα στην Blues με το δικό του Rock ύφος.!

Προσωπικά, έχω μεγάλη αδυναμία σε τούτον τον ύμνο. Μιας και με κέρδισε αμέσως, η μελωδία, μα και ο πόνος, που κλείνει μέσα της, όλη η περιγραφή της ενδεχόμενης απώλειας, για το ταίρι του ερωτευμένου... 

Ω, Ναι...για άλλη μια φορά, βρίσκεται μπρος μας μια μελωδία, που εκφράζει το σύνθημα: τα πάντα για τον Έρωτα...και μεταξύ μας, η Blues αρχικά, μα και η Rock...ως, παιδί της...αργότερα, καταφέρνουν να δώσουν το συναίσθημα της απόγνωσης, μα και η συνειδητοποίηση πως δεν μπορεί να μπει σε κλισέ. Ναι, ομολογεί, δεν μπορώ να το δεχτώ σαν άντρας.!

Γιατί, πολύ απλά, ή Rock λέει αιχμηρές αλήθειες. Στον Έρωτα μα και τον τρόπο που αγαπάς, δεν υπάρχει διαχωρισμός στα φύλα. Απλά, νιώθεις, βάζεις και την προσωπική σου ζούρλια, κι εκφράζεσαι αυθόρμητα...

Να, γιατί το εν λόγω κομμάτι το ακούω ξανά και ξανά μα, δεν το βαριέμαι. Κι έχει την προσωπική σφραγίδα του Maniketti στον τρόπο παιξίματος κιθάρας. Ναι, αυτά τα riff είναι ξεμυαλίστρες, κάνουν την καρδιά σου να χορεύει, καθώς σκέφτεσαι, Εγώ, τι θα έκανα σε ανάλογη περίπτωση;

τα της ζήλειας...

Eίναι πράγματι αμφίβολο αν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει νιώσει έστω και μία φορά στη ζωή του ζήλια. Παρ’ όλα αυτά, η ζήλια δεν είναι ένα αμιγές συναίσθημα, αλλά ένας συνδυασμός συναισθημάτων, που συμπεριλαμβάνει το φόβο, το θυμό και το άγχος. Παρότι η ζήλια μπορεί να καταστρέψει σχέσεις σημαντικές και να καταδυναστεύσει τη ζωή των ανθρώπων, στα μάτια μας δεν είναι καθόλου φυσιολογικός ο άνθρωπος που βιώνει έναν έρωτα αλλά δείχνει να μη ζηλεύει το αντικείμενο του πόθου του.....

Aνάμεσα στη λογική και την τρέλα

...σκοτεινές γωνιές και φωτεινές ακτίδες

Οι άνθρωποι είναι σαν τα ρούχα... έχουν την καλή και την ανάποδη πλευρά τους, και καλό είναι λοιπόν, να βλέπουμε την ανάποδη, γιατί εκεί κρύβεται η ετικέτα τους...

Γραφικοί πιθανώς καταντάμε σκεπτόμενοι και λέγοντας, όσα πιστεύουμε και ζούμε, γύρω απ τις ανθρώπινες σχέσεις και πράξεις...


Όμως, δύσκολα αλλάζει κανείς περπατησιά σε γέρον γάιδαρο... Τουτέστιν δεν ξεριζώνονται παλληκάρια έτσι απλά, τα όσα χαρακτηρίζουν έναν άνθρωπο...καλό ή σκάρτο...!Κι εγώ σε μια τελική, αυτός είμαι...μ' αρέσω...Ω Ναι...και δεν σκοπεύω να αλλάξω... μήτε την ζούρλια μου...μήτε την αυθόρμητη σκέψη...μα κυρίως, ουδέποτε την ειλικρινή καρδιά μου...

Καθήστε τώρα σεις, να μετράτε τις χαρακιές πάνω στα ντουφέκια σας...
Έχετε όμως κατά νου...τι μπορεί να κάνει, ένα απλό κοντοράβδι, σαν ζυγώσετε από κοντά...!!!
Φωτεινή ακτίδα στο πρόσωπο, η χαρά και η καλοσύνη του απλού ανθρώπου...


Σκοτεινές οι σκέψεις και τα θέλω του όμως, σαν αδικηθεί απάνω στο φιλότιμό του...!
Προς το παρόν ας ακούσουμε και τον Lemmy με την παρέα του...

"Είσαι υπεύθυνος για ότι σε αγάπησε"...

Η καρδιά δεν κρίνεται από το πόσο πολύ αγαπά, αλλά από το πόσο πολύ αγαπιέται από τους άλλους.

"Σε αγαπώ, όχι για αυτό που είσαι… αλλά για αυτό που είμαι εγώ, όταν είμαι κοντά σου

Δεν αξίζει να κλαις για κανέναν. Όσοι αξίζουν τα δάκρυα σου, δεν θα σε κάνουν ποτέ να κλάψεις…

Επειδή πιστεύεις ότι κάποιος δεν σε αγαπάει όσο εσύ θα ήθελες… δεν σημαίνει ότι δεν σε αγαπά με όλη την καρδιά του.

Αληθινός φίλος είναι αυτός που σου κρατάει το χέρι… και ταυτόχρονα αγγίζει την καρδιά σου.

Ο χειρότερος τρόπος ν΄αγαπάς κάποιον, είναι να κάθεσαι δίπλα του, αλλά αυτός να μην είναι
πραγματικά εκεί.

Μην σταματάς ποτέ να χαμογελάς, ακόμη και αν είσαι δυστυχισμένος… κάποιος ίσως ερωτευθεί το χαμόγελο σου.

Μπορεί απλά να είσαι ένα άτομο σε όλο τον κόσμο… αλλά για κάποιο άτομο μπορεί να είσαι ο κόσμος όλος.

Μην ξοδεύεις τον χρόνο σου για κάποιον, που δεν νοιάζεται να τον ξοδέψει μαζί σου

Ίσως ο θεός, θέλει να γνωρίσεις πολλούς λάθος ανθρώπους, μέχρι να γνωρίσεις τον σωστό, έτσι όταν συμβεί αυτό θα είσαι πραγματικά ευγνώμων

Μην κλάψεις γιατί ήρθε το τέλος σε μία σχέση… χαμογέλα για όλα αυτά που περάσατε μαζί.

Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα σε πληγώνουν, πρέπει να συνεχίζεις να έχεις εμπιστοσύνη… απλά να είσαι πιο προσεκτικός.

Γίνε καλύτερος άνθρωπος μέρα με την μέρα… όταν γνωρίσεις αυτόν που ψάχνεις, θα είσαι σίγουρος ότι θα σε αγαπήσει για αυτό που είσαι"....
(Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές)

8/3 Ημέρα αφιερωμένη στην Γυναίκα (επαναδημοσίευση)

Ομιλία του κ. Νίκου Πιλάβιου με θέμα:«Και ο Θεός έπλασε τη Γυναίκα». 

«Όταν ο Θεός έπλαθε τη γυναίκα, έφτασε να δουλεύει ως αργά το βράδυ της έκτης μέρας της Δημιουργίας.
Κάποια στιγμή, πέρασε ένας άγγελος και τον ρώτησε: «Γιατί ξοδεύεις τόσο χρόνο σ’ αυτό το δημιούργημά σου; »
Και ο Θεός, απάντησε : «Έχεις δει όλες τις προδιαγραφές που πρέπει να καλύψω σ’ αυτή τη μορφή;     Θα πρέπει να είναι φτιαγμένη από εύπλαστο υλικό και να έχει πάνω από 200 κινούμενα μέρη, να λειτουργεί με όλα τα είδη τροφίμων, να μπορεί να αγκαλιάζει κάμποσα παιδιά ταυτόχρονα και την ίδια στιγμή να δίνει ένα χάδι που να μπορεί να θεραπεύσει οτιδήποτε: από ένα τραυματισμένο γόνατο μέχρι μια ραγισμένη καρδιά.
Και θα πρέπει να μπορεί να τα κάνει όλα αυτά με δύο χέρια μόνο».
Ο άγγελος εντυπωσιάστηκε: «Μόνο με δύο χέρια; Αδύνατον! Αυτό είναι πολύ δουλειά για μια μέρα, Κύριε... Περίμενε μέχρι αύριο, και τότε τέλειωσε την».
«Α, όχι», είπε ο Θεός. «Είμαι τόσο κοντά στο να ολοκληρώσω αυτό το δημιούργημα, που το ‘χω μέσα στην καρδιά μου, που δεν μπορώ να σταματήσω. Θα το ονομάσω, “γυναίκα”…».
Ο άγγελος πλησίασε κοντύτερα και άγγιξε την γυναίκα.
«Μα την έχεις κάνει πολύ τρυφερή, Κύριε».
«Είναι τρυφερή», είπε ο Θεός, «αλλά την έχω κάνει και πολύ ανθεκτική. Δεν μπορείς να φανταστείς τι θα μπορεί να αντέξει και να ξεπεράσει.
Θα μπορεί να εργάζεται 18 ώρες την ημέρα και να γιατρεύει τον εαυτό της όταν αρρωσταίνει». «Θα μπορεί να σκέφτεται; », ρώτησε ο άγγελος.
Ο Θεός απάντησε : «Όχι μόνο θα μπορεί να σκέφτεται, αλλά θα μπορεί να σκέφτεται πρακτικά και λογικά, και να διαχειρίζεται πολλά διαφορετικά πράγματα μαζί».
Ο άγγελος άγγιξε το μάγουλο της γυναίκας. «Κύριε, μοιάζει σαν αυτό το δημιούργημά σου να στάζει κάτι»! «Δεν στάζει... είναι ένα δάκρυ», διόρθωσε ο Θεός τον άγγελο. «Και σε τί χρειάζεται », ρώτησε ο άγγελος .

Λέξεις και πάλι λέξεις...

Ψάχνεις μωρό μου για εμπειρίες,
μα οι άλλες το παίζουν ιστορίες
ψάχνεις για τ' Έρωτα, το Κάρμα,
τις νύχτες τις περνάς με κλάμα.
Ψάχνεις πάλι απεγνωσμένα,
να μαζέψεις όλα τα σπασμένα.
Ψάχνεις για ανόητες δεσμεύσεις,
μα δεν γίνονται έτσι οι σχέσεις...

Σχέσεις, και πάλι, πάλι σχέσεις,
πόσες μπορείς πια ν' αντέξεις...
όταν όλα γυρίζουνε σε μένα,
τύψεις, κι αισθήματα χαμένα...
Λέξεις, και πάλι, πάλι λέξεις,
είπες πριν, μακριά μου τρέξεις...
Και ρίξεις μια αγάπη στα χαμένα,
είμαι χαμένος χωρίς εσένα...

Ψάχνεις άνθρωπο, να βασιστείς,
και γιαυτόν, να θυσιαστείς...
νιώσε μονάχα τα δικά μας,
τα βαθιά  τα αισθήματά μας...
και ψάχνεις για το ιδανικό σου
μες στο υπόσυνείδητό σου...
να σου κάνει του Έρωτα την μίξη,
το παιχνίδι, αυτό θα λήξει...

Σχέσεις, και πάλι, πάλι σχέσεις,
πόσες μπορείς πια να αντέξεις,
όταν όλα γυρίζουνε σε μένα,
τύψεις κι αισθήματα χαμένα.
Σχέσεις, και πάλι, πάλι σχέσεις,
δεν είναι Έρωτας, όλες οι έλξεις,
είναι πολλές, χαρτιά καμένα,
Αγάπη, δεν βρίσκεις στον καθένα...

Είναι που λες, χαρτιά καμένα...
Αγάπη, δεν βρίσκεις στον καθένα...

I Give As Good As I Get

Don’t Wanna Read Between The Lines

I Know What’s Good, I Know What’s Fine

I Know What Makes Me Feel Just Right

Don’t Wanna Have An Endless Fight




And I Know – What’s Right

I Know What’s Right

And I Know – What’s Wrong

I Know What’s Wrong




I Give As Good As I Get

I Give As Good As I Get




I Know What Time To Lay My Head

I Know The Answers Best Unsaid

And No Decree Can Make Me See

Another Way Of Being Me




I Know The Way To Cross A Street

I Even Know To Trick Or Treat

I Know What’s Right – I Know What’s Wrong

You Better Listen Or You’re Done




I Know There’s No One Same As Me

I Am Unique – I’ve Got To Be

This Is The Way – I Am For Real

The Only Way For Me To Feel.

έξυπνη απάντηση/πονηρή ερώτηση

Κατά καιρούς εμφανίζονται διάφορα τυπάκια σε μια παρέα, που απλώς πωλούν πνεύμα αναμασώντας διάφορα ευφυολογήματα, του στυλ να σε ρωτήσω κάτι...κι άμα απαντήσεις...

Ειδικά κάτι πιτουρόπουλοι που νομίζουν, πως με αυτή την τακτική, θα πέσει κι η γυναίκα...που κάθεται και τους ακούει η φουκαριάρα...ξερή απ' την γοητεία του πνεύματός τους.!!!

Ύπνο βαθύ που κάνουτε παληκάρια, κι είναι και σε ράντζο...!!!

Διάλεξα 10 απ τα μαργαριτάρια, κι αυτά από φιλικούς μαντρότοιχους εντός φατσομπούκιου,

που οι εγκεφαλάκηδες, διατείνονται πως, οι απαντήσεις, δεν είναι αυτές που άμεσα, μας έρχονται στο μυαλό…

Για πάμε:

ψυχή και άνθρωπος

...Και ο Θεός δημιούργησε την ψυχή, πλάθοντας την με ομορφιά.
Της έδωσε την απαλότητα της πρωινής αύρας, το άρωμα των λουλουδιών,
την ομορφιά του σεληνόφωτος.

Της έδωσε επίσης ένα ποτήρι χαράς και της είπε:
-Δε θα πιεις απ' αυτό το ποτήρι παρά μόνο όταν ξεχάσεις
το παρελθόν και αποκηρύξεις το μέλλον.

Της έδωσε επίσης ένα ποτήρι θλίψης, λέγοντας:
-Πιες για να καταλάβεις το νόημα της χαράς.

Μετά ο Θεός έδωσε στην ψυχή αγάπη που θα χάνονταν
με τον πρώτο στεναγμό ικανοποίησης ,
και γλυκύτητα που θα χανόταν με την πρώτη λέξη αλαζονείας.
Έκανε ένα ουράνιο σημείο για να την οδηγεί στο δρόμο της αλήθειας.

Έβαλε στα βάθη της ένα μάτι που βλέπει το αόρατο.
Δημιούργησε μέσα της μια φαντασία που κυλά
σαν ποτάμι με φαντάσματα και κινούμενες μορφές.
Την έντυσε με ενδύματα λαχτάρας
υφασμένα απ' τους αγγέλους απ' το ουράνιο τόξο.

Κι έβαλε επίσης μέσα της το σκοτάδι της σύγχυσης,
που είναι η σκιά του φωτός. Και πήρε ο Θεός φωτιά
απ' το καμίνι του θυμού, 

Άνεμο που φυσά απ' την έρημο της άγνοιας,
Μάζεψε άμμο απ' την όχθη του εγωισμού.
Και σκόνη κάτω απ' τα πόδια των αιώνων.

Έτσι έφτιαξε τον άνθρωπο. Κι έδωσε στον άνθρωπο δύναμη
τυφλή που γίνεται φλόγα σε στιγμές τρελού πάθους
και κοπάζει μπροστά στην επιθυμία.
Του έδωσε ο Θεός ζωή που είναι η σκιά του θανάτου.
Και ο Θεός χαμογέλασε και έκλαψε...
κι ένιωσε μια αγάπη που δεν έχει όρια ούτε τέλος...
Κι έτσι ένωσε τον άνθρωπο με την ψυχή του...!!!

Χαλίλ Γκιμπράν

Μπέρτολντ Μπρεχτ ~ Αυτό θέλω να τους πω

Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε.

Απ’ αυτό βγάζω το συμπέρασμα πως είσαστε εκατομμυριούχοι.

Το μέλλον σας είναι σιγουρεμένο – το βλέπετε

μπροστά σας σ’ άπλετο φως. Φρόντισαν

οι γονείς σας για να μη σκοντάψουνε τα πόδια σας

σε πέτρα.. Γι’ αυτό τίποτα δε χρειάζεται

να μάθεις. Έτσι όπως είσαι

εσύ μπορείς να μείνεις.

Κι έτσι κι υπάρχουνε ακόμα δυσκολίες, μιας κι οι καιροί

όπως έχω ακούσει είναι ανασφαλείς,

τους ηγέτες σου έχεις, που σου λένε ακριβώς

τι έχεις να κάνεις για να πας καλά.