Ο στρατιώτης...

...."Θα προσέχεις"; τον ρώτησε με την φωνή της να σπάει απ' την αγωνία. "Πες μου, θα προσέχεις; θα γυρίσεις και πάλι κοντά μου γερός"; του είπε χωρίς να σηκώσει το κεφάλι της απ την στολή του, που τώρα βρίσκονταν στα χέρια της, καθώς έραβε τα χρυσά διακριτικά του λοχαγού στο πέτο.
Τα δάκτυλά της, είχαν κατατρυπηθεί, μιας και τα χέρια της έτρεμαν...σημάδι του φόβου της για την απόφαση του άντρα της να επιστέψει στο στράτευμα τώρα που όπως έλεγε η πατρίδα τον χρειαζόταν.

Ναι, τα όνειρά της για μια ήρεμη οικογενειακή ζωή διαλύθηκαν απ την στιγμή, που ο Μάρκους δήλωσε εθελοντής στο εκστρατευτικό σώμα που οργάνωνε ο στρατηγός Μακ Άφφυ με αποστολή τις αποικίες του Νέου Κόσμου....
Μήνες τώρα ακούγονταν φήμες, για τους πειρατές που περιφρονούσαν το στέμμα και σήκωναν σε εξέγερση τους άποικους, και τους βρωμερούς ιθαγενείς. Μα τι ήθελαν; να γίνουν κυβερνήτες και βασιλιάδες, αυτοί οι κουρελήδες, άπλυτοι βάρβαροι; Ανήκουστα πράγματα συμβαίνουν στον καιρό μας, σκέφτηκε και ξαναρώτησε τον άντρα της εφόσον ακόμα δεν είχε πάρει απάντηση.
"Αγάπη μου, ξέρω πως η παλιά σου ζωή σαν στρατιώτης πάντα θα σε παρακινεί να κάνεις σκέψεις και παλικαριές, μα θα μου υποσχεθείς πως δεν θα κάνεις κάτι παράτολμο που θα με αφήσει χήρα";

Ο Ιππότης και ο δράκοντας...

...Κι ο Έθελντρεντ, που απ' την φύση του ήταν γενναίος και που το κρασί, τον είχε κάνει ακόμα πιο τολμηρό, δεν είχε άλλη υπομονή για κουβέντες με τον ερημίτη, που, εδώ που τα λέμε, ήταν πεισματάρης και κακότροπος.
Καθώς ένιωθε την βροχή να πέφτει στους ώμους του, και φοβούμενος πως σε λίγο θα ξεσπούσε η καταιγίδα, σήκωσε το κοντάρι του και, καταφέρνοντας κάμποσα χτυπήματα στην πόρτα, έκανε γρήγορα χώρο για να περάσει μέσα το γαντοφορεμένο χέρι του. Και τώρα,τραβώντας την πόρτα με δύναμη, την έσπασε, κι έσκισε τα σανίδια' κι ο κρότος απ' το ξερό, κούφιο ξύλο αντήχησε σε όλο το δάσος.

Μα, όταν ο καλός ιππότης Έθελντρεντ, άνοιξε την πόρτα και μπήκε, στάθηκε γεμάτος οργή και κατάπληξη, γιατί δεν είδε πουθενά τον ερημίτη, στην θέση του καθόταν ένας τεράστιος λεπιδωτός δράκοντας, με γλώσσα που πετούσε φλόγες. και φυλούσε ένα χρυσό παλάτι, με ασημένιο πάτωμα.
Στον τοίχο, κρέμονταν μια αστραφτερή, χάλκινη ασπίδα, που χε πάνω χαραγμένους αυτούς τους στίχους:
Αν, σε αυτόν τον χώρο μπεις, θα σαι ο κατακτητής.
Αν, τον δράκοντα σκοτώσεις, την ασπίδα θα ζωστείς.

Κι, ο Έθελντρεντ, σήκωσε το ρόπαλο του, και χτύπησε βαριά το κεφάλι του δράκοντα. Κι αυτός, έπεσε μπροστά στα πόδια του, αφήνοντας την τελευταία βρωμερή πνοή του, με μια στριγκλιά, τόσο σκληρή, τόσο τρομακτική, και διαπεραστική, ώστε ο Έθελντρεντ αναγκάστηκε να κλείσει τα αυτιά του με τα χέρια, για να μην ακούει αυτόν τον φοβερό ήχο, που όμοιός του δεν είχε ξανακουστεί.

Και τώρα ο ιππότης, αφού γλύτωσε από την τρομερή μανία του δράκοντα, έφερε στον νου του την χάλκινη ασπίδα, και σκέφτηκε πως είχαν λυθεί τα μάγια που την έδεναν.
Έκανε πέρα το κουφάρι που ήταν σωριασμένο εμπρός του, και πλησίασε γενναία στο ασημοστρωμένο δάπεδο του κάστρου, όπου, από πάνω, στον τοίχο, κρεμόνταν η ασπίδα.
Και, χωρίς καν, να προλάβει να την αγγίξει, αυτή έπεσε στα πόδια του, πάνω στο ασημένιο πάτωμα, με έναν τρομερό, κουδουνιστό ήχο....

Ο τρελός Τρίστ του Λάνσελοτ Κάνινγκ

Φαντασία να χεις...

Όρεξη να κάνεις το δικό σου, και Φαντασία να χεις...
και στα παπάρια σου τους γράφεις...!

Κάποια, στιγμή, έρχεσαι αντιμέτωπος με την ωμή...ψυχρή πραγματικότητα...
Δεν έχω τίποτε...δεν θα μου δώσει κανείς τίποτε...δεν θα σκάσω κιόλας...!

Θεωρίες...Προσευχητάρια...Παπαρολογίες, κι ο καθένας έχει μια άποψη σαν του πρωκτού την οπή.!
Ρε σεις, πάρτε τα κουβαδάκια με τις μαλακίες σας, κι άμετε στα τσακίδια...
Το τι θα κάνω με την πάρτη μου είναι δικό μου θέμα...καθαρά κι αυστηρά, δια πελέκυος...!!!
Πουτάνα τα κάνω πολύ καλά και μονάχος μου, δεν χρειάστηκα ποτέ βοήθεια στην δημιουργία χάους κι αυτοκαταστροφής...οπότε, αφήστε να ονειρεύομαι, να φαντάζομαι, να ζω τις δικές μου επιλογές...
Ναι, ζουρλοκουβέντες, μα πολύ αληθινές...!

Τι να τις κάνω τις ευχές, τα λόγια, και τα φιλικά χτυπήματα στην πλάτη...όταν στο άλλο χέρι ξεπετάγεται κοφτερό το λεπίδι της κατάκρισης;
Έτσι φτάσαμε στου γκρεμού το βάθος...και μην παραμυθιάζεσαι, το ρέμα δεν υπήρξε ποτέ...
απλά, στο λέγαν για να την δεις ήρωας και να χορέψεις του Ζαλόγγου τις γυροβολιές...!

Κι ύστερα, αναρωτιέσαι για' δεν σου γράφω...
Εδώ σε γελά το πετσί σου και δεν νιώθεις, όσα ζεις...στα μάτια σου θα στηριχτείς μπας και καταλάβεις την γραφή μου;

Σαν δεν σε θέλει το χωριό...
μην ρωτάς για του παπά το σπίτι...!

Έτσι, τόσο απλά...και ζόρικα...

Α, και που 'σαι; Φαντασία δεν πουλάνε...όσο για την  όρεξη, έρχεται κι αυτή μαζί με τα παπάρια...
ή τα χεις ή απλά κοιτάς την ζούρλια κι απορείς...!

Αναγνωστήριο και Ξωτικά

Ένα από τα αγαπημένα μου θέματα για ανάγνωση είναι οι φανταστικές ιστορίες.

Αδυναμία σε Θρύλους, Δράκους και Ξωτικά...και φυσικά σε αυτόν τον χώρο δεν κυριαρχεί μονάχα ο Τόλκιν...

Έτσι προέκυψε και η ανακάλυψη της σειράς του Τέρι Μπρούκς με τις ιστορίες των Σανάρα...!

Η επική σειρά φαντασίας του Terry Brooks ξεκίνησε το ταξίδι της το 1977, όταν εκδόθηκε το Σπαθί των Σανάρα. Ανήκε στο ίδιο είδος με τον ’ρχοντα των Δαχτυλιδιών, αλλά οι περισσότεροι εκδότες πίστευαν τότε ότι το είδος αυτό δεν είχε κανένα μέλλον. Όμως, με την τεράστια επιτυχία που σημείωσε το πρώτο βιβλίο της σειράς, ο Τέρρυ Μπρουκς διέψευσε τους κριτικούς και έκτοτε έχει εμπλουτίσει τη λογοτεχνία του φανταστικού με άλλα δεκατέσσερα μυθιστορήματα του κόσμου των Σανάρα.