Δανεικό....

Δεν με ενδιαφερει τι κανεις για να ζησεις....
Θελω να μαθω....τι πραγμα στη ζωη, σε κανει ν' ανασαινεις, κι αν εχεις την δυναμη να ρισκαρεις, για να βρεις της καρδιας τα ονειρα.
Δεν με ενφιαφερει, ποσον χρονων εισαι....
Θελω να ξερω, αν ακομα μπορεις, να παρεις το ρισκο και φανεις αφελης για την Α γ α π η, για το 
Ο ν ε ι ρ ο και για την περιπετεια του να εισαι Ζ ω ν τ α ν ο ς.
Δεν θελω να μαθω ποιοι πλανητες απειλουν την Σεληνη σου.....
Θελω να μαθω αν αγγιξες το κεντρο του πονου κι αν εμεινες ακομα α ν ο ι χ τ ο ς, μετα απ' τις απιστιες της Ζωης η αν εκλεισες ερμητικα την καρδια σου, απο φοβο μηπως ξαναπληγωθεις.
Θελω να μαθω αν καταφερνεις να μενεις με τον πονο τον δικο μου και τον δικο σου.
Αν μπορεις να χορεψεις ανεμελα και ν'αφηνεις την εκσταση να φτασει, μεχρι την ακρη των δαχτυλων χωρις ν' αντιδρασεις με συνεση η να γινεις ξαφνικα ρεαλιστης η να θυμηθεις τα ανθρωπινα ορια.

Blue Horizon

- Αγαπάς;;;
- Αγαπάω ...
- Και γιατί αγαπάς;;;
- Γιατί, με κάνει καλύτερο άνθρωπο..
- Καλύτερο ή ευκολότερο ...
- Ευκολότερο;;;
- Ναι. Ευκολότερο ...
- Τι εννοείς;;;
- Εννοώ, ότι η αγάπη, σε μαλακώνει, κάνεις υποχωρήσεις, που δεν θα έκανες, αν δεν αγαπούσες, είσαι πιο γλυκός, πιο ευαίσθητος. Οπότε, είσαι ευκολότερος στο να δέχεσαι πράγματα, και καταστάσεις ...
- Και αυτό, δεν σημαίνει 'καλύτερος άνθρωπος';;;
- Έχοντας αλλάξει εσένα;;;
- Γιατί λες ότι άλλαξα εμένα; Αφού, ο ίδιος είμαι. Δεν άλλαξα. Θέλω, και τα κάνω. Δεν μου τα επιβάλλει κανένας ...
- Δεν είπα το αντίθετο ...
- Τότε τι λες;;;
- Ότι γίνεσαι ευκολότερος. Δεν γίνεσαι καλύτερος. Αλλάζεις ...
- Αλλάζω, αλλά προς το καλύτερο ...
- Αλλάζεις, έτσι ώστε να γίνεσαι πιο αρεστός. Αλλάζεις, έτσι ώστε να αντέχεις, το έτερον ήμισυ. Αλλάζεις, έτσι ώστε, να σε αντέχει το έτερον ήμισυ ...
- Μα, αυτό είναι το καλύτερο. Μαθαίνω να ζω με κάποιον άλλο. Μαθαίνω, να συμβιώνω και να βιώνω. Μαθαίνω, να μην είμαι 'εγώ', και να είμαστε 'εμείς' ...
- Σωστά τα περί 'εγώ' και 'εμείς', αρκεί να ξεκινάς από το 'εγώ' και να δημιουργείς το 'εμείς'. Γιατί τότε, δεν γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος. Χάνεσαι από οντότητα, κι αφομοιώνεσαι στα γούστα, και στις ορέξεις του άλλου. Γίνεσαι 'ένα' με τον άλλο, και μετά για να βρεις το 'εγώ', πρέπει να γκρεμίσεις τα πάντα μέσα σου και να ξαναφτιαχτείς. Και ξέρεις ποιο είναι το ωραίο;;;
- Ποιο;;;
- Όταν, θελήσεις να ξαναγίνεις 'εσύ', κανένας, δεν πιστεύει ότι ήσουν, μόνο 'εμείς' ...

 http://youtu.be/fMqkJ1mFIYw

Ομάρ Καγιάμ – Ρουμπαγιάτ

Για φίλους περιόριζε τον ενθουσιασμό σου

Και μην απομακρύνεσαι από τον εαυτό σου

Κι αυτόν εδώ που νόμιζες πως είναι στήριγμά σου

Μελέτα τον και πέρνα τον από το κόσκινό σου.




Αν η ψυχή σου πόθησε να πάει μακριά, να φύγει,

Παράτα όσους αγάπησες, κάθε δεσμό που πνίγει.
Μη σκέφτεσαι τα εμπόδια που βρίσκονται μπροστά σου
Σπρώχνε τα με τα πόδια σου, κι ο δρόμος σου θ' ανοίγει.

Ας, περπατούν τα μυστικά, μες στων τρελών τους τόπους.
Κι ας είναι τα μυστήρια για τους ονειροπόλους.
Ζύγισε συ τα έργα σου και πρόσεχε τους άλλους.
Και φύλαγε τους πόθους σου απ' τους λεπτούς ανθρώπους

Σαν να 'τανε φτιαγμένος για το κέφι σου, ο κόσμος ζήσε,
λες και τον χουνε ξομπλιάσει για την αφεντιά σου μόνο.
Μα μην το λησμονάς πώς δεν εισ' άλλο από μια χούφτα χιόνι
στην αμμουδιά στρωμένο μια δύο μέρες, που θα λιώσει.

Σύννεφο τις κακοκεφιάς να μην αφήνεις να σε σκιάζει
κι ας μη χαθούν οι μέρες σου σ' αναίτιας λύπης την ομίχλη.
Μην απαρνιέσαι το λιβάδι, το φιλί, το ερωτικό τραγούδι
μέχρι με τον πηλό να ζυμωθεί, μια μέρα, ο πηλός σου.

Έσφιξ' αχόρταγα τα χείλια μου ρωτώντας το ποτήρι
μη θα μπορούσα τάχα να γυρέψω τ' άγουρά μου χρόνια.
Και κείνο μουρμουρίζει σφίγγοντας τα χείλια στα δικά μου:
"Πιες άλλη μια γουλιά. Δεν έχει γυρισμό αυτός ο δρόμος".

Αυτός ο θόλος, π' όλοι ζούμε κάτωθέ του ζαλισμένοι,
είναι του Αλλάχ το μαγικό το θέατρο σκιών, ας πούμε.
Λυχνάρι του ο ήλιος και πλατύ λευκό πανί του ο κόσμος
κι αμέτρητες φιγούρες πίσω του σκοτεινές, που παραδέρνουν.

Τη μέρα την αυριανή, φωνή καμιά δε σου την τάζει.
Γι' αυτό φεγγάρι μου θνητό με την ψυχή σου γλέντα,
αδειάζοντας στη φωτοφεγγαριά.
Μπορεί ένα μεσονύχτι να ψάχνει το φεγγάρι να μας βρει
και να 'μαστε φευγάτοι.

Ομάρ Καγιάμ – Ρουμπαγιάτ

Λόγια βαθιά...

Παιδί,
το περιβόλι που θα κληρονομήσεις,
όπως το βρεις κι όπως το δεις να μη το παρατήσεις.

Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,
και πλούτησε τη χλώρη του και πλάτυνε τη γη του,
κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,
και να του φέρνεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας -
κι αν αγαπάς τ' ανθρώπινα κι όσα άρρωστα δεν είναι,
ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,
και τη ζωντάνια σπείρε του μ' όσα γερά,
δροσάτα.

Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής.

Τα Ελληνικά...

«Σε λόγο πεζό θέλω να ειπώ ότι, όσο ο άνθρωπος θα ζει σε τούτο το γαλαζοπράσινο πλανήτη, και όσο η πολιτική του συνείδηση θα αναζητεί το τέλειο πολίτευμα για να συμβιώνει ειρηνικά και δίκαια στις κοινωνίες του, πάντα θα σημαδεύει σα στόχο τη δημοκρατία του Σόλωνα. Θα γυρίζει προς το κέντρο της, όπως η πυξίδα γυρίζει προς το βοριά.

Ακόμη, σε λόγο πεζό θέλω να ειπώ ότι, αν υπάρχουν σκεπτόμενα όντα σε άλλα σημεία του σύμπαντος, και έχουν δημιουργήσει προχωρημένους πολιτισμούς και τη δική τους ιστορία, ο τρόπος με τον οποίο θα έχουν οργανώσει τις κοινωνίες τους θα κατατείνει σταθερά στο μοντέλο της δημοκρατίας του Σόλωνα. Με δεδομένη, βέβαια, τη θέση των αστροφυσικών σήμερα ότι η δομή του σύμπαντος, από τα στοιχεία έως τους νόμους του, είναι ενιαία και ομότροπη.

Ποιο είναι το στοιχείο υποβάθρου στη δημοκρατία του Σόλωνα, που της δίνει το χαρακτήρα του πολυχρόνιου και του συμπαντικού;
Είναι η απλή κατανόηση ότι εγώ οφείλω να στέκομαι απέναντι στη φύση και απέναντι στην πόλη, όπως οφείλεις να στέκεσαι κι εσύ απέναντι στη φύση και απέναντι στην πόλη.