Η δικιά μου αλήθεια

Η δικιά μου η αλήθεια, εκφράζεται αλήτικα και πεζοδρομιακά...
Σιχάθηκα να βλέπω την μια να διατυμπανίζει την θετική της άποψη για τα πολιτικά τεκταινόμενα, και τον άλλον την αντίστοιχη αρνητική του...κανένα κακό θα πείτε ως εδώ...με επίμαχη λεπτομέρεια βέβαια, πως κι οι δυο θέλουν και οπαδούς στην άποψή τους επιμένοντας πως όποιος δεν ακολουθήσει είναι προδότης.... Τίνος;

Το λεπόν...από άποψη δεν συμμετέχω σε εκλογές από το 1989...! Άνεργος για πολύυυυυ καιρόοοοο καθότι στα 45 η αγορά εργασίας με θεωρεί ανεπαρκή...κι ενώ έχω γυρίσει την μισή ελλάδα ως μάγειρας, κι έχω φάει τον ρατσισμό του κάθε καριολόβλαχου (κι εγώ επαρχιώτης είμαι) θεωρώντας με ξενομερίτη.... Είδα την πουστιά του κάθε νεόπλουτου μαγαζάτορα που κοίταζε να φάει και την τελευταία σταγόνα ιδρώτα μου....
Όταν με χίλια βάσανα κατάφερα να εξασφαλίσω μια δίμηνη σύμβαση κοινωνικού περιεχομένου στον δήμο της περιοχής μου, ενα διάστρεμμα και ρήξη χιαστού συνδέσμου στο γόνατο δεν με άφησε να αναλάβω καθήκοντα.... Αντί να κάνω την λαμογιά να πιάσω δουλειά κι έπειτα να το παίξω κουκουρούκου με αναρρωτικές και λοιπά, ζήτησα απλά αναβολή πρόσληψης... Κι ήρθε έπειτα ο ξετσίπωτος, να αναστείλει κάθε πρόσληψη κι ακύρωση της αναμονής μου.... Στα αρχίδια μου θα πει ο οποιοσδήποτε...εμένα να δεις!!!

Τουτέστιν γιαυτά κι άλλα πολλά ας έρθουν οι δυο προαναφερόμενοι να τους γαμήσω για να δουν πόσο προδότης είμαι και πόσο πατριωτής....
Άντε, γιατί άμα σαλτάρω δεν με μαζεύει τίποτα...!
Πραγματικά τίποτα....καριόλια του κερατά, που έχετε να πείτε άποψη για τα πάντα και να κρίνετε όλους κι όλα...!

Ζητείται ανθρωπιά....

  Η σημασία της εξωτερικής εμφάνισης....

 http://youtu.be/PzGh_GboLe4
Χαζεύοντας στο διαδίκτυο χτες την νύχτα και ψάχνοντας ένα θέμα, μου βγάζει στην σελίδα αναζήτησης ένα forum....
Διστακτικά, καθώς ήταν ψιλοάσχετο με το θέμα μου, πέφτω σε μια συζήτηση περί ανθρωπίνων σχέσεων για τον συνάνθρωπο....
Πέραν από την ιστορία που διηγείται αυτός που ξεκίνησε την συζήτηση, το κλικ μου το έκανε το σχόλιο ενός νεαρού.
18-19 μόλις χρόνων, κι αναπτύσει τις σκέψεις και πεποιθήσεις του πάνω στο θέμα. Κι ο επίλογος, είναι που με έστειλε και πλέον το δημοσιεύω εδώ.
Το ίδιο θέμα καλέστηκε να αναπτύξει στις πανελλαδικές εξετάσεις. Όμως, όπως σχολίασε, αν έγραφε εκεί αυτά που έπρεπε να πει, σίγουρα θα έπαιρνε ένα ωραιότατο κουλουράκι άνευ σισαμίου.

Έτσι το παλικάρι μας, αναπτύσει αυτό που κανονικά, σε έναν άλλον κόσμο που όλα θα ήταν εν τάξει κι αρμονία, θα παρέδιδε ως εργασία του στις εξετάσεις....

Διαβάστε το, γιατί κατ' εμέ, αξίζει να ακούσουμε την σκέψη και τα πιστεύω του μέλλοντος. Των νέων ανθρώπων που ΔΕΝ θα συνεχίσουν τις δικιές μας μαλακίες και κατρακύλες.!

8 του Μάρτη και Γυναίκα...

Την Καλημέρα μου...
Ημέρα της γυναίκας, λέγει κι εορτάζει το σύστημα πραγμάτων...
Αρχικά ας ξαναπούμε τι έγινε μια μέρα σαν κι αυτήν....
Η 8η του Μάρτη καθιερώθηκε ως μέρα γυναίκας, σε ανάμνηση της μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε σαν σήμερα το 1857, από τις εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη. Οι οποίες δε, διαδήλωσαν ζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας.
Ήταν η πρώτη κερδισμένη μάχη για την διεκδίκηση δικαιωμάτων από γυναίκες.

Και πάμε στο σήμερα...
Το σύστημα, κάτι τέτοια τα μασάει και μετά τα φτύνει σαν φιέστες κι ευκαιρίες να πουλήσει τα ανάλογα προϊόντα στον κάθε αδαή μη σκεπτόμενο κι ανιστόρητο πιτουράκο...
Καλή ώρα σαν την απεργία της 1ης Μάη...που την έκαναν αργία και πανηγυράκι...
Κι εν τέλει, η γυναίκα, ήταν είναι και θα παραμείνει γυναίκα δεν χρειάζεται το πατρονάρισμα του συστήματος για να αναγνωριστεί η ύποσταση/ιδιότητά της ως θηλυκή ύπαρξη με τις ανάλογες ιδιαιτερότητες....
Λέγω τώρα εγώ, ο απλός ανήρ...

Άτιτλο

Αφήγηση, χθεσινού περιστατικού...

Όπου, προλαβαίνεις, ΔΕΝ προλαβαίνεις να σκεφτείς τι θα συμβεί στο επόμενο 5λεπτο...

Αλλά, καμιά φορά, παίζεις εύνοια και ΔΕΝ στρίβεις λαρύγγια, έτσι στο αβλεπί...!

Πιτσιρίκος, φυλετικής μειονότητας, μπουκάρει στην κουζίνα, ενώ βρίσκομαι σε διπλανό δωμάτιο...
Δεν βλέπει κάτι αξίας, και τριγυρνά τάχα στην αυλή, εφόσον ψυλιάστηκε πως τον πήρα χαμπάρι...
Και η αποθέωση...
Κρατά ένα παμπάλαιο, γυναικείο ζευγάρι παπούτσια της γιαγιάς, για ξεκάρφωμα. Τα πουλάω κύριε η απάντησή του...!

Και στον διάλογο, τι γυρεύει στην κουζίνα μου, κάνει τον αθώο, πετώντας μου κι ένα, εγώ δεν κλέβω, είμαι μάρτυς του Ιεχωβά...

Το άφησα να περάσει, για να μην του χαλάσω την ψευδαίσθηση....
Είμαι βέβαιος, πως ο φουκαράς, όταν θα βλεπε τον Ιεχωβά μπροστά του, δεν είχε έτοιμη δικαιολογία για το κατόρθωμά του...

Τι; πως; που;

Η σημερινή ανάρτηση, είναι εμπνευσμένη και βασισμένη, σε status και comments απ' το fb του φίλου μου του Κωστή.
Ειλικρινά, με έφτιαξε...πολλά θα θελα να προσθέσω, μα θα αρκεστώ σε μια επισήμανση στο τέλος.

Ο λόγος, που τα αναρτώ εδώ, είναι για να τα δουν κι αυτοί που δεν είναι φίλοι μας, μπας και ιδρώσουν, κουνηθούν ή κάτι τέλος πάντων γαμω την τρέλα μου γαμω....


Ο λόγος, στον Κωστή αρχικά, και στον Σπύρο έπειτα, που σχολιάζει:


Όοολα καλά πιάσαμε τους τρομοκράτες (μάλιστα το PHOTOSHOP θα μας πληρώσει για την διαφήμιση ).

Εμείς...τι θα κάναμε εμείς;

Τι θα έκανες εσύ; Θα διάλεγες, σίγουρα..
Μην κοιτάξεις για κάτι αστείο σ' αυτό το κείμενο, δεν υπάρχει, μα διάβασέ το. Η ερώτηση είναι: Θα έκανες την ίδια επιλογή;

Σε ένα δείπνο, για φιλανθρωπικό σκοπό, ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός αυτιστικού παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που δεν θα την ξεχάσει κανείς απο όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα.

Μετά την τελετή, έκανε μια ερώτηση.
"Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται απο εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια. Ακόμα ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορεί να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;"

Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απορία. Ο πατέρας συνέχισε. "Όταν ένα παιδί σαν τον Shay που είναι πνευματικά ανάπηρο, έρχεται στη ζωή, η ευκαιρία να καταλάβεις την αληθινή ανθρώπινη φύση είναι, το πώς οι υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν σ' αυτό το παιδί."
Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που θα σας παρακαλέσω θερμά να διαβάσετε μέχρι το τέλος της..

Ο Shay κι εγώ, περάσαμε έξω απο ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια που γνώριζαν τον Shay, έπαιζαν μπέιζμπολ. Ο Shay με ρώτησε, "μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ' αφήσουν να παίξω μαζί τους;" Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια, δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους. Μα ήξερα, και καταλάβαινα σαν πατέρας, ότι αν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα ένταξης, μαζί με κάποια εμπιστοσύνη που θα γινόταν αποδεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του.

Πλησίασα λοιπόν ένα απο τα παιδιά, και το ρώτησα χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους. Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, μα στο τέλος απάντησε, "χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στην δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο, να αποκρούσει τις βολές αν το θέλει.

Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο της ομάδας, για να φορέσει την μπλούζα της ομάδος. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά μου. Τα αγόρια της ομάδας, είδαν την χαρά μου, που τον αποδέχτηκαν στην ομάδα τους.

Στο τέλος του όγδοου γύρου, η ομάδα του Shay νικούσε μερικούς πόντους, αλά ήταν ακόμη πίσω τρείς πόντους για να κερδίσουν τον γύρο. Στην αρχή του ένατου γύρου, ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο. Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος, δείχνοντας την χαρά του, και μόνο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο χαρά τα χεράκια του. Το χαμόγελό του ήταν απο το ένα αυτί στο άλλο, όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα απο την εξέδρα.

Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους. Με δύο παίκτες έξω, και τρείς έξω απο την βάση, οι πιθανότητες να κερδίσει γύρους, ήταν κοντά στην βάση, και ο Shay καθορίστηκε σαν ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές. Σ' αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτήθηκα αν θα αφήσουν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει, και να χάσουν τις πιθανότητες να κερδίσουν το παιχνίδι.

Για μεγάλη μου έκπληξη, ..τον άφησαν!
Όλοι γνωρίζανε ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay την μπάλα, τη στιγμή που δεν ξέρει καν, πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσο μάλλον να στοχεύσει την μπάλα. Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση. Ο αντίπαλος παίχτης, που πετάει την μπάλα, αναγνώρισε ότι η ομάδα του Shay έβαλε την νίκη του παιχνιδιού σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν την ευκαιρία στο παιδί αυτό, να χαρεί αυτήν τη στιγμή, γι αυτό και ήρθε πιο κοντά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει να τα καταφέρει ρίχνοντας την μπάλα απαλά στον Shay.

Στην πρώτη προσπάθεια, ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και αστόχησε. Ο αντίπαλος παίκτης, ήρθε ακόμη πιο κοντά του λίγα βήματα, για να του πετάξει ακόμη πιο απαλά την μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντάς την πολύ κοντά, και μάλιστα σε έναν αντίπαλο.

Το παιχνίδι τώρα, κανονικά θα είχε τελειώσει. Ο αντίπαλος όμως, σήκωσε την μπάλα, και, ενώ θα μπορούσε να την πετάξει στην πρώτη βάση, βγάζοντας τον Shay έξω απο το παιχνίδι, πέταξε επίτηδες την μπάλα πολύ ψηλά, πάνω απο το κεφάλι του συμπαίκτη του, και μακρυά κι απο τους άλλους συμπαίκτες του.

Όλοι στις εξέδρες, και απο τις δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν, "Shay τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε, τρέξε..." Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν έτρεξε τόσο μακρυά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα απο χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα και σαστισμένα, να καταλάβει τι άλλο πρέπει τώρα να κάνει...

Η εξέδρα συνέχισε τότε, "Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay τρέξε..τρέξε.." Με την ανάσα κομμένη και άτσαλα, έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει ο Shay στη δεύτερη βάση, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει την μπάλα. Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας, και είχε πλέον όλη την ευκαιρία, να γίνει ο ήρωας της ομάδας του. Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στον συμπαίκτη της δεύτερης βάσης, όπου θα έβγαζε έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη του που έριχνε τις βολές, και την έριξε ψηλά, πρός τον συμπαίκτη της τρίτης βάσης.

Ο Shay έτρεξε πρός την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος, καθώς οι παίκτες της ομάδας του έτρεξαν κι εκείνοι προς τη βάση. Όλοι φωνάζαμε, "Shay, Shay, Shay!!!" Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση, αλά με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου παίχτη της τρίτης βάσης, ο οποίος σταμάτησε να τρέχει να προλάβει την μπάλα, για να δείξει στον Shay την σωστή κατεύθυνση, το πού ήταν η τρίτη βάση, λέγοντάς του "απο δώ, απο δώ Shay.."

Καθώς ο Shay πέρασε απο την τρίτη, τα αγόρια και των δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες, ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας "Shay, τρέξε στη βάση ένα τώρα, τρέξε στη βάση ένα.."

Ο Shay έφτασε τρέχοντας αδέξια στη βάση, πάτησε στον βατήρα, κερδίζοντας το παιχνίδι, και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον ήρωα, που βοήθησε να νικήσει η ομάδα.

Εκείνη την ημέρα, συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, τα αγόρια και απο τις δύο ομάδες, και ο κόσμος στις εξέδρες, βοήθησαν να φέρουν ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ' αυτόν τον κόσμο, να δώσουν χαρά σε μια ψυχούλα, που τόσο την λαχταρούσε και που τόσο την είχε ανάγκη.

Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πέθανε εκείνο τον χειμώνα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ, πώς ήταν ο "ήρωας" που με έκανε τόσο χαρούμενο εκείνη την ημέρα, και την χαρά που έδωσε στην μητέρα του, και που με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της ήρωα σαν πήγαμε σπίτι.

Και τώρα, κυρίες, κύριοι, ...ο επίλογος..
Υπάρχουν χιλιάδες ανέκδοτα που στέλνονται δια μέσου internet, χωρίς δεύτερη σκέψη. Μα όταν πρόκειται για ιστορίες που έχουν να κάνουν με επιλογές ζωής, οι άνθρωποι διστάζουν.

Το ακατέργαστο, το χυδαίο, και συχνά άσεμνο, περνάει ελεύθερα μέσω του κυβερνοχώρου, αλλά η δημόσια συζήτηση για την ευπρέπεια, πάρα πολύ συχνά καταστέλλεται, ακόμη και στα σχολεία η και τους εργασιακούς χώρους μας.

Εάν σκέφτεσαι να προωθήσεις αυτό το κείμενο, πιθανότατα θα επιλέξεις κι εσυ, τα άτομα στα οποία θα το στείλεις. Θεωρώ προσωπικά πως ανήκω σ' εκείνους, που πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν τη διαφορά.

Όλοι έχουμε χιλιάδες ευκαιρίες στην καθημερινή μας ζωή, να καταλάβουμε την φυσική τάξη των πραγμάτων. Τόσες πολλές, φαινομενικά τετριμμένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύο ανθρώπων, μας δίνουν μια επιλογή: Περνάμε κατά μήκος ενός μικρού σπινθήρα αγάπης και ανθρωπιάς; ή παραβλέπουμε κάθε ευκαιρία, αφήνοντας αυτόν τον κόσμο ακόμη πιό κρύο; 

Ένας είπε κάποτε, "κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιό αδύναμους ανάμεσά της"

Τώρα κι εσύ, έχεις δύο επιλογές για το κείμενο που διάβασες..
Διαγραφή, δηλαδή δεν του δίνεις σημασία, ή..Προώθηση, δηλαδή, αναδημοσίευσέ το...

Όχι όμως με τον γελοίο τρόπο κάποιων, που χρησιμοποιούν παρόμοια eMail, που θυμίζουν κάποιες "ανόητες απειλές", του στύλ: στείλτο σε τόσα άτομα, αλοιώς θα έχεις κακή τύχη και παρόμοιες μ@λ@κίες..
Νομίζω πως κάτι τέτοιο, θα πρόσβαλε κάθε έννοια νοημοσύνης και την μνήμη του Shay..

Να έχεις μια χαρούμενη ημέρα, να έχεις μια "Shay day!"

Κάνε το σωστό, απλά προώθησέ το μέσα απο το blog σου, ή δώσε το Link και σε άλλους αν σου άρεσε, δώσε μια ακόμη μικρή ελπίδα στο να καλυτερέψει ο κόσμος μας, να γίνει πιο ανθρώπινος, πιο συμπονετικός, πιο αγνός.. 

...και, χαμογέλα!!! ...μας παρακολουθούν παιδιά.

Νίκος Ράμμος (ΑΑΤΟΝ) 

(Υ.Γ. Ξέρω πως θα το δω να αναδημοσιεύεται αρκετές φορές, σε αρκετά ιστολόγια. Πολλοί θα το θεωρήσουν φανταστική ιστορία, άλλοι θα το θεωρήσουν Spam και άλλοι σαν κάποιο συνηθισμένο Chain-mail.
Ελπίζω, όπως κι αν το θεωρήσουν, τουλλάχιστον να αισθανθούν το νόημα.. την πηγή έτσι κι αλλιώς δεν θα την αναφέρουν οι περισότεροι, και με το δίκιο τους, οι πιο πολλοί δεν με γνωρίζουν καν, μα δεν πειράζει, αρκεί "να το νοιώσουν")

Από το blog του φίλου μου ΑΑΤΟΝ... 

John Lennon 31 χρόνια Rockάρει στην μπάντα τ' ουρανού

Κι ένας ακόμη ο φετινός χρόνος, που λείπει μακριά μας ο σκάθαρος...32 χρόνια περάσαν

O Τζων Γουίνστον Όνο Λένον (.John Winston Ono Lennon, 9 Οκτωβρίου 1940 – 8 Δεκεμβρίου 1980) ήταν Άγγλος μουσικός και ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος των Beatles. Εκτός από την επιτυχημένη μουσική του σταδιοδρομία, διακρίθηκε επίσης ως ακτιβιστής του 20ου αιώνα, υιοθετώντας έντονη δράση σε κοινωνικά ζητήματα, ειδικότερα ως ηγετική μορφή του κινήματος ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. Η μουσική του επηρέασε πολλούς δημιουργούς και θεωρείται από τους πιο δημοφιλείς και πολυδιασκευασμένους τραγουδοποιούς. Ως μέλος των Beatles, τα τραγούδια του αποτέλεσαν αφορμή για τη δημιουργία μια παγκόσμιας κίνησης εκδήλωσης θαυμασμού που ονομάστηκε Beatlemania. Μετά τη διάλυση των Beatles ακολούθησε ατομική πορεία στη δισκογραφία. Ανάμεσα στις κορυφαίες δημιουργίες του ανήκει το τραγούδι Imagine καθώς και το Give Peace a chance. Δολοφονήθηκε από έναν οπαδό του στις 8 Δεκεμβρίου 1980.

πως σε λένε;

"με λένε (το όνομά σου), είμαι ενεργός Πολίτης
και θα σας καταψηφίσω...Μαλάκας, έπαψα να είμαι Ρεεεε"

Κι ενώ κάποιος παίρνει θέση, και φτιάχνοντας ένα βίντεο, ΛΕΕΙ απλές διαπιστώσεις...σε αντίθεση με το βίντεο  μιας κορασίδος, που έλεγε κάτι περί πατριωτισμού έναντι των ξένων που εποφθαλμιούν την πατρίδα της, απλά και μόνο για να εξαγοράσει την δημοσιότητα που έχει χάσει... κάποιοι άλλοι το βλέπουν, και σφάζονται μεταξύ τους, βρίζοντας εκατέρωθεν...!

Δείτε τα σχόλια στο εν λόγω βίντεο, αξίζουν πολλά...! 

Καθώς περιγράφουν την ανθρώπινη μαλακία...!

Και μετά μου λες, γιατί δεν σου γράφω... Γιατί άμα αρχίσω κι εγώ, τα καριολίκια που χω να σου σούρω, δεν τελειώνουμε ούτε το 2225...!!!

Αλλά, εσύ, μην μασάς...συνέχισε να κοιμάσαι και να κάνεις τις μαλακίες σου...!

Μαλάκας ήσουνα και μαλάκας θα παραμείνεις ελληνάκο...

Τι; σιγά μην σου βάλλω και κεφαλαίο αρχικό μαλάκα ε μαλάκα...!!!

Αλήθεια, έτσι δεν σε λένε;

Σημ. όποιος δεν του αρέσουν τα γραφόμενα μου, και θίγεται, ας μου αποδείξει πως δεν ισχύουν,
με την απλή χειρονομία του, την Κυριακή 6/5...Περιμένω, εδώ θα είμαι...!!!

Βιολιστής σε ασυνήθιστο περιβάλλον;

Για προσέξτε λίγο την παρακάτω ιστορία....

Κάποιο κρύο πρωινό του Ιανουαρίου, ένας άντρας κάθησε σε ένα κεντρικό σταθμό του μετρό και ξεκίνησε να παίζει το βιολί του. Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά.

Κατά τη διάρκεια αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πέρασαν από μπορστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους.Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικος κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε ένας μουσικός που έπαιζε βιολί, τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και συνέχισε το βιαστικό του βηματισμό. Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολλάριο, από μια κυρία που το πέταξε στο καπέλο του καθώς περνούσε από μπροστά του χωρίς να σταματήσει καθόλου.

Λίγο αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο και τον άκουσε για λίγο, αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και έφυγε βιαστικός. Πιο πολύ από όλους τους περαστικούς, ασχολήθηκε μαζί του ένα 3χρονο αγόρι που ήθελε να σταματήσει για να ακούσει, αλλά η μητέρα του τον τράβηξε για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους. Το παιδί κοιτούσε συνεχώς προς τα πίσω καθώς απομακρυνόταν. Το ίδιο επαναλήφθηκε και με άλλα παιδιά και τους γονείς τους, οι οποίοι χωρίς καμία εξαίρεση τα τράβαγαν για να συνεχίσουν το δρόμο τους.

8/3 Ημέρα αφιερωμένη στην Γυναίκα (επαναδημοσίευση)

Ομιλία του κ. Νίκου Πιλάβιου με θέμα:«Και ο Θεός έπλασε τη Γυναίκα». 

«Όταν ο Θεός έπλαθε τη γυναίκα, έφτασε να δουλεύει ως αργά το βράδυ της έκτης μέρας της Δημιουργίας.
Κάποια στιγμή, πέρασε ένας άγγελος και τον ρώτησε: «Γιατί ξοδεύεις τόσο χρόνο σ’ αυτό το δημιούργημά σου; »
Και ο Θεός, απάντησε : «Έχεις δει όλες τις προδιαγραφές που πρέπει να καλύψω σ’ αυτή τη μορφή;     Θα πρέπει να είναι φτιαγμένη από εύπλαστο υλικό και να έχει πάνω από 200 κινούμενα μέρη, να λειτουργεί με όλα τα είδη τροφίμων, να μπορεί να αγκαλιάζει κάμποσα παιδιά ταυτόχρονα και την ίδια στιγμή να δίνει ένα χάδι που να μπορεί να θεραπεύσει οτιδήποτε: από ένα τραυματισμένο γόνατο μέχρι μια ραγισμένη καρδιά.
Και θα πρέπει να μπορεί να τα κάνει όλα αυτά με δύο χέρια μόνο».
Ο άγγελος εντυπωσιάστηκε: «Μόνο με δύο χέρια; Αδύνατον! Αυτό είναι πολύ δουλειά για μια μέρα, Κύριε... Περίμενε μέχρι αύριο, και τότε τέλειωσε την».
«Α, όχι», είπε ο Θεός. «Είμαι τόσο κοντά στο να ολοκληρώσω αυτό το δημιούργημα, που το ‘χω μέσα στην καρδιά μου, που δεν μπορώ να σταματήσω. Θα το ονομάσω, “γυναίκα”…».
Ο άγγελος πλησίασε κοντύτερα και άγγιξε την γυναίκα.
«Μα την έχεις κάνει πολύ τρυφερή, Κύριε».
«Είναι τρυφερή», είπε ο Θεός, «αλλά την έχω κάνει και πολύ ανθεκτική. Δεν μπορείς να φανταστείς τι θα μπορεί να αντέξει και να ξεπεράσει.
Θα μπορεί να εργάζεται 18 ώρες την ημέρα και να γιατρεύει τον εαυτό της όταν αρρωσταίνει». «Θα μπορεί να σκέφτεται; », ρώτησε ο άγγελος.
Ο Θεός απάντησε : «Όχι μόνο θα μπορεί να σκέφτεται, αλλά θα μπορεί να σκέφτεται πρακτικά και λογικά, και να διαχειρίζεται πολλά διαφορετικά πράγματα μαζί».
Ο άγγελος άγγιξε το μάγουλο της γυναίκας. «Κύριε, μοιάζει σαν αυτό το δημιούργημά σου να στάζει κάτι»! «Δεν στάζει... είναι ένα δάκρυ», διόρθωσε ο Θεός τον άγγελο. «Και σε τί χρειάζεται », ρώτησε ο άγγελος .

Ένας Τόφαλος με μεγάλη ιστορία

Δημήτρης Τόφαλος:
ο Ολυμπιονίκης αρσιβαρίστας, ο Κατάσκοπος, ο Πατριώτης, ο Μετανάστης, ο παλαιστής του κατς (νίκησε πάνω από 2000 αντιπάλους), ο Δάσκαλος του Λόντου, ο ερωτευμένος, ο άνθρωπος…
ακολουθεί ολόκληρη η αυτοβιογραφία του Ολυμπιονίκη Δημήτρη Τόφαλου (1884 – 1966), όπως την δημοσίευσε η εφημερίδα “εμπρός” το 1953

Ποιος δεν είχε ακούσει, από εμάς τους παλιότερους, στα νιάτα μας, “μην τρως πολύ παιδάκι μου, θα γίνεις σαν τον Τόφαλο…” ή “έγινες Τόφαλος…”
Πόσοι, όμως, γνωρίζουν σήμερα ποιος ήταν αυτός ο Τόφαλος, ο Δημήτρης Τόφαλος.

Ας ξεκινήσουμε από το τέλος την ιστορία μας.

Στις 15 Νοεμβρίου 1966 ο Δημήτρης Τόφαλος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών από πνευμονικό οίδημα και με 251 μετάλλια στη συλλογή του, κυρίως από την ελευθέρα πάλη, όχι την Ολυμπιακή, αλλά το λεγόμενο κατς.

έτσι ξεκινάει...

Δείτε το...κάπως έτσι, ξεκινάει, αφού κάνουμε την αυτοκριτική μας...!!!


Εσύ, τι αποφασίζεις;

Γράφει, γράφεις, γράφουμε...κι άλλοι διαβάζουν ή μας "γράφουν".!

Αφορμή για το άρθρο αυτό είναι κάποιες ερωτήσεις και σχόλια, γιατί κάποιος γράφει τις σκέψεις του και τι ευελπιστεί μέσα από αυτό. Από που πηγάζει το λεγόμενο "ταλέντο"που χουν μερικοί να εξωτερικεύουν τα συναισθήματά τους και τις πεποιθήσεις τους. Πως καταφέρνουν να αποτυπώνουν τον εσωτερικό τους άνθρωπο πάνω σε ένα λευκό φόντο αρχικά, που κατόπιν γίνονται μια ή δυο και τρεις όμορφες εικόνες που τις θαυμάζουμε, ή ένα είδωλο της θλιβερής πραγματικότητας που ζούμε.

Το καθένα από αυτά, σκοπό έχουν να αποφορτίσουν τον γράφοντα απ' όσα νιώθει και τον πνίγουν. Σπασμωδικές κραυγές αγωνίας, χαράς, έρωτα, ή πόνου, που πρέπει οπωσδήποτε να εκφράσει για να μην τον παρασύρει η θύελλα που βιώνει καθημερινά μέσα του και στον περίγυρό του. Απλά πράγματα.!

Και γιατί τα κοινοποιεί, αντί να τα κρατά για τον εαυτόν του; Μα ο λόγος έχει δύναμη καθότι ζωντανός οργανισμός. Δεν γίνεται να τον φυλακίσεις, αφού είναι παιδί της σκέψης κι έχει κληρονομήσει όλες τις ιδιότητες της μάνας του...! Το ανήσυχο πνεύμα, σκέφτεται...το δυναμικό, ή ρομαντικό ευαίσθητο πνεύμα, τις σκέψεις αυτές όπως και δήποτε νιώθει την ανάγκη να τις διοχετεύσει προς πάσα κατεύθυνση. Είναι σαν την εκπνοή, φύση αδύνατον να κρατάς την ανάσα σου και να μην την βγάλεις... θα σκάσεις απ την πίεση, κι απ την ανάγκη να πάρεις νέα ανάσα για να συνεχίσει η λειτουργία της καρδιάς.! Άρα θέλει καρδιά, κι ανάσες...πολλές ανάσες νου και σκέψεων.!!!

Και τι περιμένει ο γράφων από μας τώρα, και σε κάθε κοινωνικό δίκτυο μας κολλάει κι από ένα κειμενάκι του, ή τετράστιχο, το οποίο από μόνο του ζητάει απάντησή μας; Κι όσο και να μην θέλω δεν μπορώ να μην σκεφτώ κάτι, που συνήθως θα με κάνει να σχολιάσω;
Κι εδώ αρχίζει το παιχνίδι. Ο λόγος έσπειρε, ο νους καλλιεργεί κι η καρδιά θερίζει ότι καρποφόρησε.
Ανάλογα το έδαφος που έπεσε η σπορά, θα βγουν κι οι αντίστοιχες ποιότητες και ποσότητες καρπού.!

Ναι και πρέπει τώρα να συμμετάσχω εγώ στην ματαιοδοξία του "ψώνιου" που μου κότσαρε τις σκέψεις του και δεν με αφήνει σε ησυχία κάθε τρεις και λίγο. Είναι άραγε όντως έτσι;
Έχω αντίθετη άποψη την οποία πάντα αντιπαραθέτω στα οκνηρά πνεύματα ή στους κακόπιστους που θα ψάξουν πρώτα να βρουν το αρνητικό του πράγματος σε κάθε τι...κι η άποψη μου είναι γνωστή...!

Όλοι μας, πιστεύω έχουμε την ανάγκη συμμετοχής στις σκέψεις που δημοσιεύουμε, είτε για να γίνει διάλογος που είναι και το καλύτερο ώστε να αρχίσει το γλυκό ταξίδι μέσα στον λόγο, είτε κριτικά σχόλια για την γραφή μας, για να βελτιωθεί το γράψιμο μας....!

Ναι, μα έτσι προκύπτουν και διαφωνίες, και καμιά φορά και παρεξηγήσεις, κι άσε τώρα καλά είμαστε στην ησυχία μας και στο καβούκι μας...που να τρέχουμε τώρα σε περιπέτειες, κι άμα αυτό κι άμα κείνο, κι άμα το άλλο...κι αν η γιαγιά μου είχε ρόδες θα ταν πατίνι...αρνητικό του αρνητικού ω άρνηση.
Και συχνά πυκνά, μένει μια πίκρα και στα δύο μέρη, ο μεν πως δεν τον κατάλαβαν γιαυτό δεν συμμετέχουν στις σκέψεις του. Κι ο δε, μα τι να πω αφού δεν έχω "χάρισμα" κι εγώ, θα πω κοτσάνες και μετά θα γελάνε με την πάρτη μου...άστο δεν λέει, ή για να μην κακοκαρδίσω το "φιλαράκι" ας συμφωνήσω κι εγώ με κάτι έξυπνο που πε ένας άλλος.!!!

Όσο για το ύφος, τον τρόπο, και το είδος γραφής των σχολίων, από πλευράς σχολιαστών, (μα κι όσων γράφουν γενικώς) είναι κατά την άποψη μου, σαν τις εκθέσεις που γράφαμε στα σχολειά πιτσιρικάδες. Άλλοι πάλευαν με αντιγραφές και μπούσουλες, και μερικοί απλά το κάτεχαν, και ξεπέταγαν το θέμα σαν νερό, βγάζοντας κομμάτια απ την ψυχή και τον συναισθηματικό τους κόσμο... άλλωστε είν' σε όλους μας γνωστό, ότι όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίσα κι όμοια.!

Ο καθένας, όπως μπορεί, κι ότι μπορεί γράφει, αρκεί να γίνεται με ειλικρίνεια κι αγνό πνεύμα.!!!

Μιας, κι  έχω την άποψη, ότ και χοντράδα, αν πει κανείς, απ την στιγμή που λέγεται με πνεύμα αθώο και αγνά αισθήματα, δεν παρεξηγείται μήτε είναι μειονέκτημα για κανέναν.! 

Σιγά σιγά, έρχεται κι η βελτίωση, ανάλογα τις ανάγκες μας, αν υστερούμε κάπου. Τι είναι άλλωστε όλα αυτά;

Μια απλή  σχέση πνευματικού δούναι και λαβείν... κάτι σαν τα άμορφα κι άκομψα βράχια, στην ακροθαλασσιά. Εκεί, που σιγά σιγά έρχεται το κύμα, και τα κατεργάζεται λαξεύοντάς τα, και τους δίνει ένα όμορφο σχήμα.! (αυτό είναι μια εικόνα που χω πάντα μέσα μου, όσον αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις και συναναστροφές...είναι αναπόσπαστο κομμάτι μιας αρμονικής συνύπαρξης ετερόκλητων ατόμων και ομάδων...νόμοι της φύσης που δεν αλλάζουν, όποιος το δοκίμασε, έχασε την αρμονία)

Όπως λέγαμε, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Μερικοί παίζουν τον ρόλο της θάλασσας, κι άλλοι τους βράχους, αν τα δεις παρέα, σαν σύνολο, αυτά φτιάχνουν μια θαλασσογραφία.

Βέβαια, σε όλο αυτό,  υπάρχει πάντα η άμυνα του καθένα μας, κι έχει να κάνει με το κόστος της δημοσίας έκθεσης, στην διαδικασία ενός διαλόγου με ανταλλαγή απόψεων και προσωπικής εκτίμησης των πραγμάτων σε κάθε περίσταση.

Εκεί όμως, υπάρχει και κάτι το δυνατό, σχεδόν μαγικό του όλου θέματος. Μπράβο σε κείνον που τολμά να ξεπεράσει τις άμυνες, και τις όποιες του φοβίες.!
Στο τέλος, όλο αυτό λειτουργεί ως λυτρωτική αυτοκάθαρση για τον καθέναν. Στην ουσία είναι ανάγκη όλων η εξωτερίκευση σκέψεων και συναισθημάτων, απλά δυστυχώς ορισμένοι την έχουν αδρανήσει.!

Κι ερχόμαστε στο δια ταύτα. Αν όλα αυτά δεν υπήρχαν, φοβίες, ανασφάλειες, πονηρίες και κάθε τι που μας εμποδίζει να πράξουμε αυθορμήτως και να εκφράσουμε τα πάντα μέσα απ' τον λόγο, γραπτό ή ομιλούντα, σήμερα θα ταν πολύ διαφορετική η ζωή κι η αντίληψη μας. Το τι συμβαίνει γύρω μας είναι πασιφανές. Κι όμως εθελοτυφλούμε, αρνούμενοι να αποδεχθούμε την επικοινωνία, την αυτοκριτική μας, και κυρίως την έκφραση της σκέψης και της αίσθησης...!!!

Γνώση...η γνώση είναι δύναμη, και ξεκινά πρώτα απ το γνώθι σ' εαυτόν, όπως κάποτε μας μάθαιναν στα σχολειά μας. Ας μάθουμε ποιοι είμαστε, εν συνεχεία ας το αποδεχτούμε και βάσει αυτού να πορευτούμε.! Δεν γίνεται στην πατρίδα του διαλόγου, να μην μπορούμε να επικοινωνήσουμε με συλλογικότητα, κάνοντας υγιή διάλογο, με λογικές σκέψεις, και διαλλακτικό πνεύμα...!

Παρατήρησε κανείς, πόσα παράγωγα του λόγου, χρησιμοποιήθηκαν σε μια μόνο αράδα; Αυτή είναι η δύναμή του, να αναπαράγεται και να δημιουργεί κίνηση. Ο λόγος είναι ζωντανός οργανισμός είπαμε.!
Οπότε ας ξεκινήσουμε να τον χρησιμοποιούμε όπως του αρμόζει, σταματώντας να αναμασάμε σκέψεις άλλων και ψευτοκομπασμούς, όταν βλέπουμε τον χείμαρρο του λόγου σε κάποιους άλλους.!

Μην ξεχνάμε πως, όταν εμείς γράφαμε και μάλιστα "ζωγραφίζοντας" κάποιοι άλλοι ακόμη γρύλιζαν.
Κι αυτό λέγεται όχι με υπερηφάνεια της ματαιοδοξίας, μα σαν απλή διαπίστωση...

«Ένα εκατομμύριο υπογραφές για την Ευρώπη» ???

Ντόρος πολύς γίνεται, για την κάτωθι επιστολή διαμαρτυρίας και την μάζωξη υπογραφών για το θέμα του χρέους μας...

Λεν πως απαιτούνται ένα εκατομμύριο υπογραφές, γιατί σύντομα θα τεθεί σε ισχύ, σχετικός νόμος που θα δίνει την δυνατότητα για καθιέρωση κι εφαρμογή της "έκτακτης ανάγκης".! Λέτε; Μα δεν έχετε πάρει χαμπάρι το παιχνίδι που παίζεται; Αν θέλαν το πρόβλημα κάθε χώρας σαν την δική μας θα χε λυθεί σε μόλις 5 με 15 λεπτά. Μα δεν θέλουν.

 

Η επιχείρηση σχεδιάστηκε, στήθηκε και τώρα καρποφορεί... Ξεχνάμε τις αρχικές αντιρρήσεις της Γερμανίας για κουρέματα, για μείωση των επιτοκίων και στην τελική για άμεσο σχέδιο διάσωσης; Κι όλα αυτά πριν δυο χρονάκια...!

Ας δούμε όμως τι ζητάνε κι ευελπιστούν να πετύχουν με 1.000.000 υπογραφές ( απ' όλη την Ευρώπη)...!

Τέλος στις αυταπάτες (αναδημοσίευση)

Το ακόλουθο κείμενο μου κανε εντύπωση, καθώς απορρίπτει τις ψευδαισθήσεις της "έξωθεν βοήθειας". Απλά καταγράφει κάποια πράγματα με σκοπό να μας κάνει να δούμε τον εαυτό μας μέσα απ το κάτοπτρο της πραγματικότητας.!
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στον επίλογο:

"Η πραγματικότητα είναι ότι αιτία της τραγωδίας μας είναι κυρίως οι επιλογές μας, ότι οι ξένοι σήμερα δεν μας έχουν σε καμία εκτίμηση και ότι η όποια λύση θα είναι πρώτα και κύρια αποτέλεσμα των δικών μας κυρίως επιλογών και πάλι. Αν δεν τα καταφέρουμε πιο πιθανό είναι να ξεχαστούμε, παρά να μας σώσουν στρατιές φιλελλήνων."

Άφησα τον καναπέ, τι πρέπει να κάνω

Με ρωτάνε πολλοί φίλοι:
Τι πρέπει να κάνω?
Πως μπορούμε εμείς να αντιδράσουμε?
Ποιος θα μας ακούσει?

Είναι οι πραγματικές απορίες των περισσότερων από μας. Πράγματι είναι δύσκολο να πολεμήσεις ένα σύστημα που σε συνθλίβει καθημερινά. Ένα σύστημα που δεν σέβεται τον συνταξιούχο, τον γέροντα, τον ανήμπορο, τον φτωχό. Ένα σύστημα που το μόνο που το ενδιαφέρει είναι το «πιστωτικό γεγονός» και η εξυπηρέτηση των δανειστών μας.

Ποιο πιστωτικό γεγονός?

Δηλαδή τώρα είμαστε πλούσιοι? Δεν έχουμε χρεοκοπήσει? Όταν χιλιάδες συμπατριώτες μας βρίσκονται στο δρόμο?
Μπορούμε όμως να αντιδράσουμε.
Είμαστε εκατομμύρια και είναι ελάχιστοι.
Έχουν δισεκατομμύρια και δεν έχουμε τίποτα..
Μόνο που δεν αντιδρούμε. Τους αφήνουμε να μας ποδοπατούν κάθε μέρα. Ας αντιδράσουμε λοιπόν. Αρκεί να συμμετέχουμε όλοι. Να μην αφήσουμε τους άλλους.


Εμπρός λοιπόν.
Ενημερώστε και ευαισθητοποιήστε.

Και τώρα οργίσου Έλληνα...

Αχ ωρέ Έλληνα, πότε θα μάθεις...πότε θα ανοίξεις τα μάτια στην πραγματικότητα...

Ματώνει η ψυχή μου, που ακόμη και τώρα, πετάμε την σκούφια μας για καυγά, ανάμετάξυ μας... Ναι, οι "ιδεολογίες" κι οι "φιλοσοφίες" μας, ακόμη και τούτη την ώρα, κυριαρχούν...!

Δυστυχώς, δεν μας ξέρουμε τόσο καλά, όσο πιστεύουμε...
Ενώ αυτοί, που μας "κηδεύουν" τούτες τις ώρες, μας ξέρουν πάρα πολύ καλά, μας μελετούσαν για 100άδες χρόνια, και μας σπούδασαν...!!!

Ξέρουν πως, μόνοι μας δεν θα κάνουμε τίποτε, όπως τότε, που περιμέναμε 400 χρόνια την "έξωθεν βοήθεια" για να ξεσηκωθούμε...!
Όπως αργότερα έγραφε ο Καβάφης, περιμένουμε τους Βαρβάρους...
Κι όπως σήμερα, περιμένουμε την άκρως ελληνική πατέντα του τραγωδού... Τον "από μηχανής θεό"... ή μπας και δεν είναι έτσι;

Θλίβομαι, που διαβάζω συνεχώς σχόλια σε διάφορα ιστολόγια, και δείχνουν οργή μεν, μα σε λάθος τόπο και χρόνο...
Ωρέ σεις, για σκεφτείτε κομματάκι...αν οι εκάστοτε συζητήσεις, αντίθετες γνώμες και διαδικτυακές αναρτήσεις, που μας περιγράφουν την ωμή πραγματικότητα, και τις απόψεις του συγγραφέα, μας εξοργίζει, και βρίζουμε και κλωτσάμε...με όλα αυτά που συμβαίνουν εις βάρος μας, και με αυτούς που μας "κηδεύουν ", τι θα έπρεπε να κάνουμε;

Πάρα κάτω, από μας, στην φτωχή αραπιά, τους στρώσαν στο κυνήγι πρόσφατα...δεν το είδατε; Δεν το θυμάστε;
Αυτοί που τους υποτιμούσαμε, και γελάμε ενίοτε μαζί τους ξεσηκώθηκαν...!
Ναι, αιματοκυλίστηκαν, μα βρήκαν μια άκρη...κάναν κάτι...!!!

Πόσοι από εμάς ξέρουμε πως έχουμε σαν χώρα την επιλογή:
Στάση πληρωμής στους ιδιώτες δανειστές; "ΟΥΚ ΑΝ ΛΑΒΕΙΣ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΜΗ ΕΧΟΝΤΟΣ" κύριοι νόμιμοι τοκογλύφοι...!!!
Κι υπάρχουν πληθώρα δεδικασμένα προηγούμενα...!
Μα όλα τα πολικάτια μας, κάνουν το παπιόπαγόνι σε αυτο, για το ρημάδι το πολιτικό κόστος, και μέλλον τους... Το ΔΙΚΟ τους μέλλον...!

Και δεν κατάλαβα το σύστημα με τους δανειστές, που επένδυσαν στην ουσία στα ομόλογα της χώρας μας. Ρίσκο δεν ήταν; Απόφασή τους δεν ήταν να το δεχτούν;

Αν εγώ δηλαδή, πάω και τζογάρω στον ιππόδρομο και δεν κερδίσω αυτά που έκρινα πως θα πάρω με την επένδυσή μου, θα με αποζημιώσει μήπως ο υπεύθυνος; Για θα με τσουβαλιάσουν και θα βρεθώ στην έξοδο ιπτάμενος;
Θυμάται κανείς την απάντηση Σιμίτη στους χαμένους του χρηματιστηρίου; Ας προσέχατε, μας ξεφούρνησε ο μαθηματικός μαφιόζος. Τα ίδια λοιπόν και για τους νόμιμους τοκογλύφους...!!!
Άντε, να δούμε επιτέλους τι θα κάνουμε ΕΜΕΙΣ για το ΔΙΚΟ μας μέλλον...!
Μας τρομοκρατούν και μασάμε...επιστροφή στην δρχ. λες και με αυτό, ήρθε η συντέλεια του σύμπαντος...γιατί τώρα είμαστε 1.000.000χιούχοι;;;;;;

Άσε, που άμα, το κάνουμε αυτό, καταρρέει ο χάρτινος πύργος του ευρώ, κι αυτό φοβούνται...!
Γιαυτό, κι όσο προλαβαίνουν, θα εκμεταλευτούν την άγνοιά μας, για να βάλουν το χέρι σε όσα λιγουρεύτηκαν...!
Κι εμείς εδώ, οι μισοί προβληματιζόμαστε, για το τι, και πως θα το κάνουμε, και πως θα γίνει, και πότε ακριβώς, και ποιος θα κάνει την αρχή, και κάτσε λίγο να το σκεφτούμε....

 Ενώ ταυτόχρονα οι υπόλοιποι, σφαζόμαστε για ένα διαδικτυακό κείμενο, μια συζήτηση, μια άποψη, που μας εξόργισε... μα είμαστε σοβαροί; για να βάλω τις φωνές;....!!!

Βλέπουμα κατάματα να μας λένε αρχίλαλάκες και τους κοιτάμε με το πανέξυπνο σπινθηροβόλο βλέμμα του βοοειδούς...!
Κι αναφέρομαι στην σωτηρία του 13ου & 14ου μισθού, ενώ κι ένας πιτσιρίκος του Δημοτικού καταλαβαίνει, πως με το τερτίπι τους χάσαμε και τον 12ο και κάτι ψιλά ακόμη...κάντε τα μαθηματικά ξεκινώντας απ τα 600 βασικό στα πόσα φτάσαμε (450 αν δεν απατώμαι) και πείτε μου αν λέω κοτσάνες...!!!!
(Έχεις μισθό 600€ καθαρά και πληρώνεσαι 14 φορές το χρόνο.
... Πόσα λεφτά παίρνεις το χρόνο;
600Χ14 = 8.400€
Χάρη στην σκληρή μάχη των Ηγετών μας, το 14 παραμένει, αλλά το 600 γίνεται 450.
Άρα, τώρα πόσα λεφτά παίρνεις το χρόνο;
450Χ14 = 6.300€
Πόσα λεφτά δηλαδή, έχασες σε έναν χρόνο;
8.400 - 6.300 = 2.100€
Πόσους μισθούς έχασες δηλαδή;
2.100/600 = 3,5
Άρα σώθηκε ο 13ος και ο 14ος;
ΟΧΙ μόνο δεν σώθηκαν αλλά μαζί με αυτούς, χάθηκε και ο 12ος και ο μισός 11ος.
Συμπέρασμα; Ή μας κοροϊδεύουν ΟΛΟΙ ή δεν έχουν τελειώσει ΚΑΝ το Δημοτικό. ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΟΙΤΑΜΕ)

Είπε την μεγαλύτερη αλήθεια, σε μια ανάρτησή του, ένας πολύ καλός φίλος, "φοβούνται την ομοιογένεια του λαού μας"...!
Ναι, γιατί όντως, αν μπουκάρουμε 3-4.000.000 οπουδήποτε, ποιος θα μας κωλώσει;
Τα ρομποτάκια με τα δακρυγόνα, για τα γκλοπς; Κι αυτοί μαζί μας θα έρθουν...κι αυτοί πεινάνε.!!!
Εκεί σκιάζονται, κι αυτός είναι ο τρόπος αρχικά...και το ξέρουμε, μα περιμένουμε τον θερμοκέφαλο που θα το παίξει ήρωας, χεσμένος κι αυτός απ τον πανικό της αβεβαιότητας...

Ειλικρινά, θα θελα να δω, αυτήν την οργή που διαβάζω κατά καιρούς, σε όλα σχεδόν τα ιστολόγια, αυτήν την αγανάκτηση, που δυο και τρεις, συζητάμε στα πηγαδάκια μας... Εκεί, έξω στους δρόμους.!

Και με στόχο την ανακατάληψη των κεκτημένων μας...!!!

Αν πραγματικά θέλαμε να μπούμε στην Βουλή, τότε, θα το είχαμε κάνει...
Σπίτι μας δεν είναι; Βουλή των ελλήνων δεν γράφει; ...Πόσοι το πιστεύουμε όμως;
Την Θεωρούμε όντως των ελλήνων; Είμαστε Έλληνες;

Σημ. Και τώρα οργίσου Έλληνα...αγρίεψε πατριώτη, μα γύρνα και δείξε την εκεί που πραγματικά πρέπει, σε αυτούς!!!
Και μην σκεφτείς πάλι όπως τότε παλιά, στον διχασμό, που λέγαν: "δεν θα γίνει ρε η αναμπουμπούλα; θα σου δείξω εγώ". Και σφάζαν ο καθένας τον γείτονά του...!
Όχι, φευ μακριά από μας αυτά...!!!

Η Οργή να πάει σε ΑΥΤΟΥΣ...που ΠΡΕΠΕΙ

Αφιερωμένο σε όλους τους Έλληνες...
"Stand and fight
Live by your heart
Always one more try
I'm not afraid to die
Stand and fight
say what you feel
Born with a heart of steel"

Φταίμε κι οι δυο...

Αφορμή για τις παρακάτω σκέψεις, στάθηκε το άρθρο του φίλου μου, ΑΑΤΟΝ, στο ιστολόγιό του.

Έχει δίκιο στα λεγόμενά του...δεν είν' κακός, απλά τα βλέπει πιο λογικά και ψύχραιμα ως το τρίτο μάτι σε μια υπόθεση. Κι απ' την φιλική σχέση κι επικοινωνία που έχουμε κατά καιρούς, νιώθω την θλίψη του. για μια πατρίδα, που όπως λέει στον επίλογό του: 

"Που όταν έφυγα, άφησα μια πατρίδα ελεύθερη, και μέσα σε πέντε χρόνια έχει σκλαβωθεί απο το πουθενά, στα καλά καθούμενα, και κανείς δεν πάει στον πόλεμο.Παραδοθήκαμε άνευ όρων..."

Αυτή η μικρή παράγραφος, γέννησε μέσα μου αυτό το σχόλιο, που παραθέτω ως ανάρτηση εδώ:

Φταίω...που δεν άλλαξα τον τρόπο ζωής, στον ατομικό και κοινωνικό περίγυρό μου...!

Φταίω...που δεν αγανάκτησα όταν έπρεπε, και να βάλω τέλος στις βλέψεις του κάθε νταβατζή, για το μέλλον μου...!

Φταίω...που δεν έκανα, μια πολιτική σύλληψη, εν ονόματι του Ελληνικού λαού, σε κάθε έναν που έβλεπα να τ' αρπάζει και να καυχιέται κιόλας...!

Φταίω...που δεν έδιωξα απ την χώρα μου (όπως κάναν σε άλλες χώρες οι "άκαρδοι") κάθε ρεμάλι "λαθρομετανάστη" που ήρθε εδώ, όχι για δουλειά, μα για αλητείες και παρανομία...λες και δεν μας έφτανε η εγχώρια, θέλαμε κι εισαγώμενη παρανομία...!!!

Το κουκούλι...!

Κάποια μέρα ένας άνθρωπος είδε το κουκούλι μιας κάμπιας,
στο οποίο υπήρχε μία χαραμάδα από την οποία προσπαθούσε να βγεί μια μικρή πεταλούδα....
Περνούσε όμως ο καιρός και η πεταλούδα αδυνατούσε να ανοίξει την χαραμάδα για να βγει...


Έτσι ο άνθρωπος αποφάσισε να την βοηθήσει.Με τον σουγιά του άνοιξε την χαραμάδα και η πεταλούδα αμέσως βγήκε...
Αλλά το κορμάκι της ήταν αδύνατο, τα φτερά της βαριά και η πεταλούδα μπορούσε να κινηθεί με μεγάλη δυσκολία...

Ο άνθρωπος, την παρακολουθούσε πιστεύοντας πως σε λίγο θ'άνοιγε τα φτερά της για να πετάξει, όμως τίποτα δεν έγινε. Η πεταλούδα συνέχισε να σέρνει το κορμί της, και να κουβαλάει τα φτερά της...

Και όλα αυτά, έγιναν γιατί, ο άνθρωπος θέλοντας να την βοηθήσει, δεν κατάλαβε ότι η πεταλούδα
έπρεπε να δυσκολευτεί, γιατί μόνο τότε, η δύναμη θα απλωνόταν σε όλο το κορμί της και στα φτερά της.
Η ίδια η ζωή, ανάγκαζε την πεταλούδα να προσπαθεί, και να αποκτήσει δυνάμεις που θα της επέτρεπαν να σπάσει το κουκούλι και να βγει να πετάξει.....


Η ζωή φέρνει πάντα δυκολίες....
Εάν η ζωή ήταν μια συνεχιζόμενη λιακάδα θα μετατρεπόταν σε έρημο...έτσι είναι η ζωη...!!!

Γι'αυτό όταν ζητάς δυνάμεις η ζωή δίνει δυσκολίες για να γίνεις πιο δυνατός...

Όταν ζητάς σοφία η ζωή σε γεμίζει με προβλήματα για να τα λύσεις

Η ζωή, μπορεί να μην σου δίνει όλα αυτά που θα ήθελες...
αλλά σου δίνει όλα τα απαραίτητα εφόδια, για ν'αποκτήσεις αυτά που χρειάζεσαι...!

Πως το πρόβλημα της Ελλάδος μπορεί να λυθεί σε 5 λεπτά!

Δείτε τα παρακάτω στοιχεία:

«Το 2012, οι χώρες της Ομάδας των Επτά, καθώς και οι Ρωσία, Ινδία και Κίνα, θα δανειστούν 7,6 τρις δολάρια, ενώ οι αναλυτές προβλέπουν περαιτέρω αύξηση του κόστους κρατικού δανεισμού.

Σύμφωνα με το Bloomberg, Ιαπωνία και ΗΠΑ θα εξοφλήσουν ομόλογα ύψους 3 και 2.8 τρις....
δολαρίων αντιστοίχως.

Εάν προστεθούν και οι τόκοι, τότε το συνολικό μέγεθος για το 2012 ξεπερνά τα 8 τρις δολάρια.

Στην Ευρωζώνη, η Ιταλία θα πρέπει να αναχρηματοδοτήσει χρέος ύψους 428 δισ. δολαρίων και να δώσει άλλα 70 δισ. για τόκους. Ακολουθούν η Γαλλία με 367 και η Γερμανία με 285 δισ. δολάρια.

Στον Καναδά το αντίστοιχο ποσό είναι 221 δις, στη Βραζιλία 169, στη Βρετανία 165, στην Κίνα 121, στην Ινδία 57 και στη Ρωσία 13 δις.»

Με άλλα λόγια ζούμε σ’ έναν υπερχρεωμένο κόσμο! Πως φτάσαμε εδώ;