Πτήσεις...

Βιβλιοπρόταση...






" Πετάω, Ζορμπά! Μπορώ και πετάω!" έκρουζε τρισευτυχισμένη από την απεραντοσύνη του γκρίζου ουρανού. Ο άνθρωπος χάιδεψε το σβέρκο του γάτου. "Εντάξει, γάτε. Τα καταφέραμε" είπε αναστενάζοντας. "Ναι" νιαούρισε ο Ζορμπάς. " Στο τέλος του κενού κατάλαβα το πιο σημαντικό". "Α, ναι; Και τι είναι το πιο σημαντικό;" ρώτησε ο άνθρωπος. "Πως πετάει μόνο αυτός που τολμάει να πετάξει..."



LUIS SEPULVEDA: "H IΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΑΤΟΥ ΠΟΥ ΕΜΑΘΕ ΣΕ ΕΝΑ ΓΛΑΡΟ ΝΑ ΠΕΤΑΕΙ" Εκδόσεις: Opera

Ο Ιππότης και ο δράκοντας...

...Κι ο Έθελντρεντ, που απ' την φύση του ήταν γενναίος και που το κρασί, τον είχε κάνει ακόμα πιο τολμηρό, δεν είχε άλλη υπομονή για κουβέντες με τον ερημίτη, που, εδώ που τα λέμε, ήταν πεισματάρης και κακότροπος.
Καθώς ένιωθε την βροχή να πέφτει στους ώμους του, και φοβούμενος πως σε λίγο θα ξεσπούσε η καταιγίδα, σήκωσε το κοντάρι του και, καταφέρνοντας κάμποσα χτυπήματα στην πόρτα, έκανε γρήγορα χώρο για να περάσει μέσα το γαντοφορεμένο χέρι του. Και τώρα,τραβώντας την πόρτα με δύναμη, την έσπασε, κι έσκισε τα σανίδια' κι ο κρότος απ' το ξερό, κούφιο ξύλο αντήχησε σε όλο το δάσος.

Μα, όταν ο καλός ιππότης Έθελντρεντ, άνοιξε την πόρτα και μπήκε, στάθηκε γεμάτος οργή και κατάπληξη, γιατί δεν είδε πουθενά τον ερημίτη, στην θέση του καθόταν ένας τεράστιος λεπιδωτός δράκοντας, με γλώσσα που πετούσε φλόγες. και φυλούσε ένα χρυσό παλάτι, με ασημένιο πάτωμα.
Στον τοίχο, κρέμονταν μια αστραφτερή, χάλκινη ασπίδα, που χε πάνω χαραγμένους αυτούς τους στίχους:
Αν, σε αυτόν τον χώρο μπεις, θα σαι ο κατακτητής.
Αν, τον δράκοντα σκοτώσεις, την ασπίδα θα ζωστείς.

Κι, ο Έθελντρεντ, σήκωσε το ρόπαλο του, και χτύπησε βαριά το κεφάλι του δράκοντα. Κι αυτός, έπεσε μπροστά στα πόδια του, αφήνοντας την τελευταία βρωμερή πνοή του, με μια στριγκλιά, τόσο σκληρή, τόσο τρομακτική, και διαπεραστική, ώστε ο Έθελντρεντ αναγκάστηκε να κλείσει τα αυτιά του με τα χέρια, για να μην ακούει αυτόν τον φοβερό ήχο, που όμοιός του δεν είχε ξανακουστεί.

Και τώρα ο ιππότης, αφού γλύτωσε από την τρομερή μανία του δράκοντα, έφερε στον νου του την χάλκινη ασπίδα, και σκέφτηκε πως είχαν λυθεί τα μάγια που την έδεναν.
Έκανε πέρα το κουφάρι που ήταν σωριασμένο εμπρός του, και πλησίασε γενναία στο ασημοστρωμένο δάπεδο του κάστρου, όπου, από πάνω, στον τοίχο, κρεμόνταν η ασπίδα.
Και, χωρίς καν, να προλάβει να την αγγίξει, αυτή έπεσε στα πόδια του, πάνω στο ασημένιο πάτωμα, με έναν τρομερό, κουδουνιστό ήχο....

Ο τρελός Τρίστ του Λάνσελοτ Κάνινγκ

Αναγνωστήριο και Ξωτικά

Ένα από τα αγαπημένα μου θέματα για ανάγνωση είναι οι φανταστικές ιστορίες.

Αδυναμία σε Θρύλους, Δράκους και Ξωτικά...και φυσικά σε αυτόν τον χώρο δεν κυριαρχεί μονάχα ο Τόλκιν...

Έτσι προέκυψε και η ανακάλυψη της σειράς του Τέρι Μπρούκς με τις ιστορίες των Σανάρα...!

Η επική σειρά φαντασίας του Terry Brooks ξεκίνησε το ταξίδι της το 1977, όταν εκδόθηκε το Σπαθί των Σανάρα. Ανήκε στο ίδιο είδος με τον ’ρχοντα των Δαχτυλιδιών, αλλά οι περισσότεροι εκδότες πίστευαν τότε ότι το είδος αυτό δεν είχε κανένα μέλλον. Όμως, με την τεράστια επιτυχία που σημείωσε το πρώτο βιβλίο της σειράς, ο Τέρρυ Μπρουκς διέψευσε τους κριτικούς και έκτοτε έχει εμπλουτίσει τη λογοτεχνία του φανταστικού με άλλα δεκατέσσερα μυθιστορήματα του κόσμου των Σανάρα.

J.R.R. Tolkien Η ιστορία των παιδιών του Χούριν

Όλοι σίγουρα ξέρουμε για την ταινία Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, και τα ομότιτλα βιβλία φυσικά. Υπάρχουν όμως ιστορίες που διαδραματίζονται σε πιο παλιές εποχές, σύμφωνα με τον κόσμο της Μέσης Γης, που έχει δημιουργήσει ο John Ronald Reuel Tolkien . Μια από αυτές τις ιστορίες είναι και τούτη .

Περιγράφει την τραγωδία του Τούριν και της Νιένορ, που διαδραματίζεται κάτω από τον κλοιό του Σκοτεινού Άρχοντα, Μόργκοθ και του πολέμου που ξεκίνησε ενάντια σε ξωτικά και ανθρώπους!
Τα δύο αυτά παιδιά, ζουν μια έντονη και παθιασμένη ζωή, που ένα τραγικό τέλος τα περιμένει. Κι όλα αυτά ,εξαιτίας μιας κατάρας που έριξε ο Σκοτεινός Άρχοντας στον Χούριν, και καταράστηκε όλη του την οικογένεια...

Λοιπόν, να η αρχή της ιστορίας:
ΝΑΡΝ-ΙΝ-ΧΟΥΡΙΝ
Η ιστορία των παιδιών του Χούριν

Η παιδική ηλικία του Τούριν:
Ο Χάντορ ο Χρυσομάλλης, ήταν, άρχοντας των Εντάιν, και ιδιαίτερα αγαπητός στους Έλνταρ.
Έζησε όλη του τη ζωή κάτω απ την εξουσία του Φίνγκολφιν που του παραχώρησε μεγάλες εκτάσεις σε εκείνη την περιοχή του Χιθλούμ που λεγόταν Ντορ-Λομιν. Η κόρη του, Γκλορέδελ, παντρεύτηκε τον Χαλντίρ γιο του Χάλμιρ, άρχοντα των ανθρώπων του Μπρέθιλ.

Με την ίδια τελετή παντρεύτηκε ο γιος του, ο Γκαλντόρ ο Υψηλός τη Χαρέθ, κόρη του Χάλμιρ.

Ο Γκαλντόρ και η Χαρέθ έκαναν 2 γιους τον Χούριν και τον Χουόρ. Ο Χούριν ήταν τρία χρόνια μεγαλύτερος, αλλά είχε μικρότερο ανάστημα από τους άντρες της φυλής του. Σε αυτό είχε μοιάσει στο σόι της μητέρας του, αλλά σ' όλα τα άλλα, ήταν σαν τον παππού του τον Χάντορ, με όμορφη όψη και χρυσά μαλλιά, γερός στο σώμα και με δυνατή θέληση.
Από όλους τους ανθρώπους του Βορρά ήταν αυτός που ήξερε περισσότερο τα σχέδια των Νόλντορ.

Άκου ανθρωπάκο...

"Ξέρεις, Ανθρωπάκο, πως θα ένιωθε ένας αετός άμα έκλωθε αυγά μιας κότας;
Αρχικά ο αετός νομίζει ότι θα κλωσήσει μικρά αετόπουλα που θα μεγαλώσουν. Μα εκείνο που βγαίνει από τα αυγά δεν είναι παρά μικρά κοτόπουλα. Απελπισμένος ο αετός εξακολουθεί να ελπίζει πως τα κοτόπουλα θα γίνουν αετοί. Μα που τέτοιο πράγμα!

Τελικά δε βγαίνουν παρά κότες που κακαρίζουν. Όταν ο αετός διαπιστώνει κάτι τέτοιο βρίσκεται στο δίλημμα αν πρέπει να καταβροχθίσει όλα τα κοτόπουλα και τις κότες που κακαρίζουν.

Μα συγκρατείται.