Και θέλω να παίζουμε κρυφτό και να σου δίνω τα ρούχα μου και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου και να κάθομαι στα σκαλιά ενώ εσύ κάνεις ντουζ και να σου τρίβω το σβέρκο και να σου φιλάω τα πόδια και να σε κρατάω απ’ το χέρι και να βγαίνουμε για φαγητό
και να μη με νοιάζει που τρως το δικό μου και να σε συναντώ στου Ρούντυ και να μιλάμε για τον καιρό και να πληκτρολογώ τα γράμματά σου και να κουβαλάω τα πράγματά σου και να γελάω με την παράνοιά σου και να σου δίνω κασέτες που δεν τις ακούς και να βλέπουμε σπουδαίες ταινίες και να βλέπουμε άθλιες ταινίες και να γκρινιάζουμε για το ραδιόφωνο και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι και να σηκώνομαι για να σου φέρνω καφέ
Δεν με ενδιαφερει τι κανεις για να ζησεις.... Θελω να μαθω....τι πραγμα στη ζωη, σε κανει ν' ανασαινεις, κι αν εχεις την δυναμη να ρισκαρεις, για να βρεις της καρδιας τα ονειρα. Δεν με ενφιαφερει, ποσον χρονων εισαι....
Θελω να ξερω, αν ακομα μπορεις, να παρεις το ρισκο και φανεις αφελης για
την Α γ α π η, για το Ο ν ε ι ρ ο και για την περιπετεια του να εισαι Ζ ω
ν τ α ν ο ς. Δεν θελω να μαθω ποιοι πλανητες απειλουν την Σεληνη σου.....
Θελω να μαθω αν αγγιξες το κεντρο του πονου κι αν εμεινες ακομα α ν ο ι
χ τ ο ς, μετα απ' τις απιστιες της Ζωης η αν εκλεισες ερμητικα την καρδια
σου, απο φοβο μηπως ξαναπληγωθεις. Θελω να μαθω αν καταφερνεις να μενεις με τον πονο τον δικο μου και τον δικο σου.
Αν μπορεις να χορεψεις ανεμελα και ν'αφηνεις την εκσταση να
φτασει, μεχρι την ακρη των δαχτυλων χωρις ν' αντιδρασεις με συνεση η να
γινεις ξαφνικα ρεαλιστης η να θυμηθεις τα ανθρωπινα ορια.
Κι όταν της Άνοιξης οι μέρες ξεμακραίνουν, τις ώρες μου γιομίζει κελάηδμα πουλιών από μακριά....
Πάντα θυμάμαι την φωνή σου να μου τραγουδά κερνώντας το φιλί....
Μα σαν βραδιάσει, τα αστέρια φωτίζουνε ψηλά, κι η νύχτα βάφεται στα χρώματα του φεγγαριού...
Τότε ο πόνος μου αβάσταχτος, καθώς σεργιάνι κάνω μοναχός στου έρωτα τα πάθη....
Η καρδιά μου λαχταρά να δει το δικό της αστέρι να φωτίζει με χίλια χρώματα της μοναξιάς τα έρημα σοκάκια.... Ζει για την στιγμή, που θα προβάλει απ' την ανατολή ο πρωινός αστέρας για να φέρει το χάραμα, και να βγει ο νους, από του πόνου τα σκοτάδια....
Συ σαι τ' αστέρι μάτια μου, συ σαι κι η ηλιαχτίδα. Εσύ που μου χαρίζεις φως και λάμπεις μες στην νύχτα.... Μακρυά σου και το καταμεσημέρο πάντα μου μοιάζει νύχτα....μα όταν σμίγουμε αγκαλιά μου φαίνονται και τα μεσάνυχτα, σαν φως του ήλιου καθαρό, και λάμπει η ψυχή μου....
Κείνες του έρωτα οι στιγμές, που με χορταίνουν σαν πεινώ, την δίψα μου που σβήνουν κι η αγκαλιά σου γίνεται βάλσαμο, κι όλες οι πληγές μου κλείνουν.... Τα σπλάχνα μου χορταίνουν αγαλλίαση κι έρωτας με γεμίζει με την χαρά πως σε έχω δίπλα μου, και πάντα δικιά μου είσαι....
Μα το φιλι σου, δεν το χόρτασα όπως και το κορμί σου, καταραμένος είμαι να ζητώ σταγόνες παραπάνω, κι όταν δεν σε έχω δίπλα μου κάλιο να σβήσω παρακαλώ, να πέσω να πεθάνω....
Μα σκέφτομαι τον πόνο σου σαν μάθεις τον χαμό μου κι όλα τα κλείνω μεσα μου σε έναν βουβό καημό μου....Αγάπη μου, τα λόγια μου τόσο φτωχά, να πουν τα όσα νιώθω...τόσο μικρά να περιγράψουν την δική σου ομορφιά, την χάρη και το γέλιο...αυτά που τόσο λαχταρώ μα πάντα δεν τα παίρνω.... Συγχώρα με καρδούλα μου δεν ξέρω πια τι λέω, μα ξέρω πόσο σε ποθώ....
Πόσο θεριεύει η αγάπη μας ακόμα κι ας μην σε έχω εδώ να σε θωρώ και να σε κανακεύω....
Όλο και θεριεύει η φωτιά που καίει τα σωθικά, κι ο έρωτας που απ την ψυχή μου αναβλύζει, κι όσο μένει στα κρυφά τόσο φουντώνει και με λαμπαδιάζει...μα εγώ σε καρτερώ άγια στιγμή που θα ρθεις μες το όνειρο γλυκά να με κοιτάξεις, και με τα χείλη σου τα άλικα φιλί να με κεράσεις...
Αναπολώ εκείνες τις φορές που μύρισα το άρωμα σου και μέθυσα με του κορμιού σου τους χυμούς, και στα ουράνια πήγα...βλέπω σαν τώρα μπρος στα μάτια μου, του στήθους σου τα άνθη, νιώθω την σάρκα ροδαλή να βάφεται σε κάθε αγγιγμά μου....κι ακούω το τραγούδι σου, σαν χάνεσαι στης ηδονής τα βάθη....και ταξιδεύουμε μαζί στα κύματα της αιώνιας ευτυχίας....
Το ξέρεις πως σε αγάπησα πολύ πιο πριν ακόμα σε αντικρύσω, τότε που την φωνή σου άκουσα να λέει το ονομά σου...τότε που σου είπα σε γνωρίζω από άλλες ζωές που έζησα κοντά σου....
Ποθώντας σε σε αναζήτησα, κι όταν σε αναζήτησα σε βρήκα...μόλις σε βρήκα σε ερωτεύτηκα και σε αγάπησα όταν είδα πως υπήρχες από πάντα στην καρδιά μου...
Γεύτηκα το μέλι του κορμιού σου, και δέσμιος έμεινα στην γλύκα του φιλιού σου...
Ναι, σε αγάπησα πριν ακόμα σε αγαπήσω....κι είμαι εδώ να περιμένω την στιγμή πάλι εμείς τα δυό θα ήμαστε ένα....
Για φυλαχτό δέξου την σκέψη μου και τον παντοτινό έρωτά μου...
Πουλιά θα στείλω τα φιλιά, να ρθουν τα λόγια τούτα να σου πουν, πως δεν σε ξέχασα και καρτερώ πάντα να ρθω κοντά σου.....
http://youtu.be/PzGh_GboLe4 Χαζεύοντας στο διαδίκτυο χτες την νύχτα και ψάχνοντας ένα θέμα, μου βγάζει στην σελίδα αναζήτησης ένα forum.... Διστακτικά, καθώς ήταν ψιλοάσχετο με το θέμα μου, πέφτω σε μια συζήτηση περί ανθρωπίνων σχέσεων για τον συνάνθρωπο.... Πέραν από την ιστορία που διηγείται αυτός που ξεκίνησε την συζήτηση, το κλικ μου το έκανε το σχόλιο ενός νεαρού. 18-19
μόλις χρόνων, κι αναπτύσει τις σκέψεις και πεποιθήσεις του πάνω στο
θέμα. Κι ο επίλογος, είναι που με έστειλε και πλέον το δημοσιεύω εδώ. Το
ίδιο θέμα καλέστηκε να αναπτύξει στις πανελλαδικές εξετάσεις. Όμως,
όπως σχολίασε, αν έγραφε εκεί αυτά που έπρεπε να πει, σίγουρα θα έπαιρνε
ένα ωραιότατο κουλουράκι άνευ σισαμίου.
Έτσι το
παλικάρι μας, αναπτύσει αυτό που κανονικά, σε έναν άλλον κόσμο που όλα
θα ήταν εν τάξει κι αρμονία, θα παρέδιδε ως εργασία του στις
εξετάσεις....
Διαβάστε το, γιατί κατ' εμέ, αξίζει να
ακούσουμε την σκέψη και τα πιστεύω του μέλλοντος. Των νέων ανθρώπων που
ΔΕΝ θα συνεχίσουν τις δικιές μας μαλακίες και κατρακύλες.!
Είναι απίστευτο το τι μπορεί να εντυπωθεί σε κάθε άνθρωπο όταν ακούσει μια μελωδία.
Προσωπικά πριν αρκετά χρόνια, άκουσα για πρώτη φορά τον Gallagher να τραγουδά, το θρυλικό πλέον For the last time, απ' το πρώτο του σόλο άλμπουμ του '71, και μαγεύτηκα... ήταν το κομμάτι σταθμός, που με έβαλε στην Rock οικογένεια και μου έσπειρε την ροπή προς πιο Blues αναζητήσεις. Βέβαια, τα ακούσματα με την πάροδο του χρόνου εμπλουτίστηκαν και πειραματίστηκαν με διάφορους ήχους. Όμως, η πρώτη αγάπη πάντα εντυπώνεται βαθιά μέσα μας καθώς, γεννά εικόνες, αρώματα κι όνειρα....!
Γιαυτές τις εικόνες θα μιλήσω, αυτά τα αρώματα θα προσπαθήσω να αναπλάσω και να τα μοιραστώ με άλλους, σαν κι εμένα που σε πείσμα των καιρών συνεχίζουν να ονειρεύονται. Ναι, οι Rockάδες, ήταν εκ φύσεως ονειροπόλοι, παιδιά της φαντασίας που μέσα απ' τον ρυθμό ζούσαν σε άλλες εποχές, με αγνότητα στην ψυχή, και ρομαντικό πνεύμα.
Τρισευλογημένη, ας είναι η συμβουλή που μου δόθηκε!
Τα σωθικά μου καίγονται. Του φαρμακιού η δύναμη τα μέλη μου πώς στρίβει, ακρωτηριάζομαι, ισοπεδώνομαι. Πεθαίνω της δίψας, πνίγομαι, δε μπορώ να φωνάξω. Τούτο μοιάζει με κόλαση, με αιώνιο βασανιστήριο! Δείτε τις φλόγες πως θεριεύουν!
Όπως μου πρέπει καίγομαι. Εμπρός, Διάβολε!
Αμυδρά μετανοημένος στράφηκα στο καλό και στην ευτυχία, λύτρωση. Πώς να περιγράψω το όραμά μου, πυκνός της κόλασης ο αέρας, δε χωράει ύμνους! Υπήρχαν μυριάδες χαριτωμένων πλασμάτων, ένα αβρό κονσέρτο ιερής μουσικής, η δύναμη και η ειρήνη, οι ευγενείς φιλοδοξίες, και δεν ξέρω τι ακόμα.
Ευγενείς φιλοδοξίες!
Αλλά είμαι ακόμα ζωντανός! εάν υποθέσουμε, ότι η κατάρα είναι αιώνια! Βέβαια εάν κάποιος θέλει ν’ ακρωτηριαστεί, δεν είναι καταδικασμένος; Με φαντάζομαι στην Κόλαση, επομένως είμαι. Τούτο είναι κατήχηση εν δράση. Είμαι δέσμιος του βαπτίσματός μου. Γονείς μου, καταστρέψατε τη ζωή μου, όπως τη δική σας. Αθώο μου αγόρι! Η κόλαση, δεν μπορεί να εναντιωθεί στους παγανιστές, κι είμαστε ακόμα ζωντανοί! Αργότερα, οι απολαύσεις της καταδίκης θα γίνουν βαθύτερες. Ένα έγκλημα, γρήγορο, θα μου επέτρεπε την ανυπαρξία, σύμφωνα με το γράμμα του νόμου των ανθρώπων.
Τι θα έκανες εσύ; Θα διάλεγες, σίγουρα.. Μην κοιτάξεις για κάτι αστείο σ' αυτό το κείμενο, δεν υπάρχει, μα διάβασέ το. Η ερώτηση είναι: Θα έκανες την ίδια επιλογή;
Σε ένα δείπνο, για φιλανθρωπικό σκοπό, ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός αυτιστικού παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που δεν θα την ξεχάσει κανείς απο όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα.
Μετά την τελετή, έκανε μια ερώτηση. "Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται απο εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια. Ακόμα ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορεί να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;"
Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απορία. Ο πατέρας συνέχισε. "Όταν ένα παιδί σαν τον Shay που είναι πνευματικά ανάπηρο, έρχεται στη ζωή, η ευκαιρία να καταλάβεις την αληθινή ανθρώπινη φύση είναι, το πώς οι υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν σ' αυτό το παιδί." Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που θα σας παρακαλέσω θερμά να διαβάσετε μέχρι το τέλος της..
Ο Shay κι εγώ, περάσαμε έξω απο ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια που γνώριζαν τον Shay, έπαιζαν μπέιζμπολ. Ο Shay με ρώτησε, "μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ' αφήσουν να παίξω μαζί τους;" Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια, δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους. Μα ήξερα, και καταλάβαινα σαν πατέρας, ότι αν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα ένταξης, μαζί με κάποια εμπιστοσύνη που θα γινόταν αποδεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του.
Πλησίασα λοιπόν ένα απο τα παιδιά, και το ρώτησα χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους. Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, μα στο τέλος απάντησε, "χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στην δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο, να αποκρούσει τις βολές αν το θέλει.
Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο της ομάδας, για να φορέσει την μπλούζα της ομάδος. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά μου. Τα αγόρια της ομάδας, είδαν την χαρά μου, που τον αποδέχτηκαν στην ομάδα τους.
Στο τέλος του όγδοου γύρου, η ομάδα του Shay νικούσε μερικούς πόντους, αλά ήταν ακόμη πίσω τρείς πόντους για να κερδίσουν τον γύρο. Στην αρχή του ένατου γύρου, ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο. Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος, δείχνοντας την χαρά του, και μόνο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο χαρά τα χεράκια του. Το χαμόγελό του ήταν απο το ένα αυτί στο άλλο, όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα απο την εξέδρα.
Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους. Με δύο παίκτες έξω, και τρείς έξω απο την βάση, οι πιθανότητες να κερδίσει γύρους, ήταν κοντά στην βάση, και ο Shay καθορίστηκε σαν ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές. Σ' αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτήθηκα αν θα αφήσουν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει, και να χάσουν τις πιθανότητες να κερδίσουν το παιχνίδι.
Για μεγάλη μου έκπληξη, ..τον άφησαν! Όλοι γνωρίζανε ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay την μπάλα, τη στιγμή που δεν ξέρει καν, πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσο μάλλον να στοχεύσει την μπάλα. Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση. Ο αντίπαλος παίχτης, που πετάει την μπάλα, αναγνώρισε ότι η ομάδα του Shay έβαλε την νίκη του παιχνιδιού σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν την ευκαιρία στο παιδί αυτό, να χαρεί αυτήν τη στιγμή, γι αυτό και ήρθε πιο κοντά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει να τα καταφέρει ρίχνοντας την μπάλα απαλά στον Shay.
Στην πρώτη προσπάθεια, ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και αστόχησε. Ο αντίπαλος παίκτης, ήρθε ακόμη πιο κοντά του λίγα βήματα, για να του πετάξει ακόμη πιο απαλά την μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντάς την πολύ κοντά, και μάλιστα σε έναν αντίπαλο.
Το παιχνίδι τώρα, κανονικά θα είχε τελειώσει. Ο αντίπαλος όμως, σήκωσε την μπάλα, και, ενώ θα μπορούσε να την πετάξει στην πρώτη βάση, βγάζοντας τον Shay έξω απο το παιχνίδι, πέταξε επίτηδες την μπάλα πολύ ψηλά, πάνω απο το κεφάλι του συμπαίκτη του, και μακρυά κι απο τους άλλους συμπαίκτες του.
Όλοι στις εξέδρες, και απο τις δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν, "Shay τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε, τρέξε..." Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν έτρεξε τόσο μακρυά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα απο χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα και σαστισμένα, να καταλάβει τι άλλο πρέπει τώρα να κάνει...
Η εξέδρα συνέχισε τότε, "Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay τρέξε..τρέξε.." Με την ανάσα κομμένη και άτσαλα, έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει ο Shay στη δεύτερη βάση, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει την μπάλα. Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας, και είχε πλέον όλη την ευκαιρία, να γίνει ο ήρωας της ομάδας του. Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στον συμπαίκτη της δεύτερης βάσης, όπου θα έβγαζε έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη του που έριχνε τις βολές, και την έριξε ψηλά, πρός τον συμπαίκτη της τρίτης βάσης.
Ο Shay έτρεξε πρός την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος, καθώς οι παίκτες της ομάδας του έτρεξαν κι εκείνοι προς τη βάση. Όλοι φωνάζαμε, "Shay, Shay, Shay!!!" Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση, αλά με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου παίχτη της τρίτης βάσης, ο οποίος σταμάτησε να τρέχει να προλάβει την μπάλα, για να δείξει στον Shay την σωστή κατεύθυνση, το πού ήταν η τρίτη βάση, λέγοντάς του "απο δώ, απο δώ Shay.."
Καθώς ο Shay πέρασε απο την τρίτη, τα αγόρια και των δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες, ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας "Shay, τρέξε στη βάση ένα τώρα, τρέξε στη βάση ένα.."
Ο Shay έφτασε τρέχοντας αδέξια στη βάση, πάτησε στον βατήρα, κερδίζοντας το παιχνίδι, και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον ήρωα, που βοήθησε να νικήσει η ομάδα.
Εκείνη την ημέρα, συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, τα αγόρια και απο τις δύο ομάδες, και ο κόσμος στις εξέδρες, βοήθησαν να φέρουν ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ' αυτόν τον κόσμο, να δώσουν χαρά σε μια ψυχούλα, που τόσο την λαχταρούσε και που τόσο την είχε ανάγκη.
Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πέθανε εκείνο τον χειμώνα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ, πώς ήταν ο "ήρωας" που με έκανε τόσο χαρούμενο εκείνη την ημέρα, και την χαρά που έδωσε στην μητέρα του, και που με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της ήρωα σαν πήγαμε σπίτι.
Και τώρα, κυρίες, κύριοι, ...ο επίλογος.. Υπάρχουν χιλιάδες ανέκδοτα που στέλνονται δια μέσου internet, χωρίς δεύτερη σκέψη. Μα όταν πρόκειται για ιστορίες που έχουν να κάνουν με επιλογές ζωής, οι άνθρωποι διστάζουν.
Το ακατέργαστο, το χυδαίο, και συχνά άσεμνο, περνάει ελεύθερα μέσω του κυβερνοχώρου, αλλά η δημόσια συζήτηση για την ευπρέπεια, πάρα πολύ συχνά καταστέλλεται, ακόμη και στα σχολεία η και τους εργασιακούς χώρους μας.
Εάν σκέφτεσαι να προωθήσεις αυτό το κείμενο, πιθανότατα θα επιλέξεις κι εσυ, τα άτομα στα οποία θα το στείλεις. Θεωρώ προσωπικά πως ανήκω σ' εκείνους, που πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Όλοι έχουμε χιλιάδες ευκαιρίες στην καθημερινή μας ζωή, να καταλάβουμε την φυσική τάξη των πραγμάτων. Τόσες πολλές, φαινομενικά τετριμμένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύο ανθρώπων, μας δίνουν μια επιλογή: Περνάμε κατά μήκος ενός μικρού σπινθήρα αγάπης και ανθρωπιάς; ή παραβλέπουμε κάθε ευκαιρία, αφήνοντας αυτόν τον κόσμο ακόμη πιό κρύο;
Ένας είπε κάποτε, "κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιό αδύναμους ανάμεσά της"
Τώρα κι εσύ, έχειςδύο επιλογές για το κείμενο που διάβασες.. Διαγραφή, δηλαδή δεν του δίνεις σημασία, ή..Προώθηση, δηλαδή, αναδημοσίευσέ το...
Όχι όμως με τον γελοίο τρόπο κάποιων, που χρησιμοποιούν παρόμοια eMail, που θυμίζουν κάποιες "ανόητες απειλές", του στύλ: στείλτο σε τόσα άτομα, αλοιώς θα έχεις κακή τύχη και παρόμοιες μ@λ@κίες.. Νομίζω πως κάτι τέτοιο, θα πρόσβαλε κάθε έννοια νοημοσύνης και την μνήμη του Shay..
Να έχεις μια χαρούμενη ημέρα, να έχεις μια "Shay day!"
Κάνε το σωστό, απλά προώθησέ το μέσα απο το blog σου, ή δώσε το Link και σε άλλους αν σου άρεσε, δώσε μια ακόμη μικρή ελπίδα στο να καλυτερέψει ο κόσμος μας, να γίνει πιο ανθρώπινος, πιο συμπονετικός, πιο αγνός..
...και, χαμογέλα!!! ...μας παρακολουθούν παιδιά.
Νίκος Ράμμος (ΑΑΤΟΝ)
(Υ.Γ. Ξέρω πως θα το δω να αναδημοσιεύεται αρκετές φορές, σε αρκετά ιστολόγια. Πολλοί θα το θεωρήσουν φανταστική ιστορία, άλλοι θα το θεωρήσουν Spam και άλλοι σαν κάποιο συνηθισμένο Chain-mail. Ελπίζω, όπως κι αν το θεωρήσουν, τουλλάχιστον να αισθανθούν το νόημα.. την πηγή έτσι κι αλλιώς δεν θα την αναφέρουν οι περισότεροι, και με το δίκιο τους, οι πιο πολλοί δεν με γνωρίζουν καν, μα δεν πειράζει, αρκεί "να το νοιώσουν")
O Meniketti βασικό στέλεχος της Hard Rock μπάντας, Y&T εφόσον υπήρξε ο κιθαρίστας, τραγουδιστής, κι αρχηγός της μπάντας, το 1988 κυκλοφόρησε τούτη την κομματάρα. Ανήκε στον προσωπικό του δίσκο πλέον, On the Blue Side...όπου κάνει αρκετά περάσματα στην Blues με το δικό του Rock ύφος.!
Προσωπικά, έχω μεγάλη αδυναμία σε τούτον τον ύμνο. Μιας και με κέρδισε αμέσως, η μελωδία, μα και ο πόνος, που κλείνει μέσα της, όλη η περιγραφή της ενδεχόμενης απώλειας, για το ταίρι του ερωτευμένου...
Ω, Ναι...για άλλη μια φορά, βρίσκεται μπρος μας μια μελωδία, που εκφράζει το σύνθημα: τα πάντα για τον Έρωτα...και μεταξύ μας, η Blues αρχικά, μα και η Rock...ως, παιδί της...αργότερα, καταφέρνουν να δώσουν το συναίσθημα της απόγνωσης, μα και η συνειδητοποίηση πως δεν μπορεί να μπει σε κλισέ. Ναι, ομολογεί, δεν μπορώ να το δεχτώ σαν άντρας.!
Γιατί, πολύ απλά, ή Rock λέει αιχμηρές αλήθειες. Στον Έρωτα μα και τον τρόπο που αγαπάς, δεν υπάρχει διαχωρισμός στα φύλα. Απλά, νιώθεις, βάζεις και την προσωπική σου ζούρλια, κι εκφράζεσαι αυθόρμητα...
Να, γιατί το εν λόγω κομμάτι το ακούω ξανά και ξανά μα, δεν το βαριέμαι. Κι έχει την προσωπική σφραγίδα του Maniketti στον τρόπο παιξίματος κιθάρας. Ναι, αυτά τα riff είναι ξεμυαλίστρες, κάνουν την καρδιά σου να χορεύει, καθώς σκέφτεσαι, Εγώ, τι θα έκανα σε ανάλογη περίπτωση;
Η βρόχα έγινε καταράκτης.... Κεραυνοί, αστραπές, αντάρα. Κι εγώ χαζεύω κείνο το έρημο παγκάκι μες το δάσος...Εκεί που γέλια το έτριψαν και δάκρυα το γυάλισαν, και τώρα η βροχή περνάει της λήθης το βερνίκι.... Μα του Έρωτα οι στιγμές, του πάθους οι εικόνες δεν μπορούνε να σβηστούν, μήτε να ξεθωριάσουν...Κι αυτές φωτίζει τώρα η αστραπή, τούτες λούζει η βροχή που εγώ θωρώ και καμαρώνω...
Κι ένα τσιγάρο να φέγγει η καύτρα στο σκοτάδι....
Μικρέ Παράδεισέ μου πόσο σε γουστάρω, απολαμβάνοντας την ομορφιά σου...
Where were you when I was burned and broken While the days slipped by from my window watching Where were you when I was hurt and I was helpless Because the things you say and the things you do surround me While you were hanging yourself on someone else's words dying to believe in what you heard I was staring straight into the shining sun
Lost in thought and lost in time While the seeds of live and the seeds of change were planted
Outside the rain fell dark and slow While I pondered on this dangerous but irresistible pastime I took a heavenly ride through one silence I knew the moment had arrived For killing the past and coming back to life
I took a heavenly ride trough our silence I knew the waiting had begin And headed straight... into the shining sun
Επιλέγω την δύναμη της Σιωπής...
Μια σιωπή που Κραυγάζει...
Μια Σιωπή, που δεν κωλώνει να στέκεται απέναντί σου, κοιτώντας σε κατάματα...
Μια Σιωπή, που δεν μασάει τα λόγια της...
Μια Σιωπή, που δεν υποκλίνεται σε είδωλα και ψεύτικους θεούς...
Μια Σιωπή, ηχηρή σαν το χαστούκι της αυτογνωσίας...
Μια Σιωπή, γυμνή από φανφάρες και μεταξωτές δαντέλες/φύκια...
Μια Σιωπή, γεμάτη ουσία κι έργα...
Μια Σιωπή...απλά...Μια Σιωπή...!
I do not sleep tonight,
I may not ever..
The sins of the past have come.
See how they sit down together.
Outside my window,
Outside my door,
And i know the reason what they've all come here for..
You my love..
My sweet, sweet love..
Are what it's all because of..
Surrender is easy,
I know you do me no harm,
But your innocence haunts me.
The most fatal of charms..
Oh i must have done some wrong.
On a dark and distant day..
For i know full and well tonight,
This is how that i must pay..
And you my love..
My sweet, sweet love..
Are what it's all because of..
You my love..
My sweet, sweet love..
Are what it's all because of..
Αχ ωρέ Έλληνα, πότε θα μάθεις...πότε θα ανοίξεις τα μάτια στην πραγματικότητα...
Ματώνει η ψυχή μου, που ακόμη και τώρα, πετάμε την σκούφια μας για καυγά, ανάμετάξυ μας... Ναι, οι "ιδεολογίες" κι οι "φιλοσοφίες" μας, ακόμη και τούτη την ώρα, κυριαρχούν...!
Δυστυχώς, δεν μας ξέρουμε τόσο καλά, όσο πιστεύουμε...
Ενώ αυτοί, που μας "κηδεύουν" τούτες τις ώρες, μας ξέρουν πάρα πολύ καλά, μας μελετούσαν για 100άδες χρόνια, και μας σπούδασαν...!!!
Ξέρουν πως, μόνοι μας δεν θα κάνουμε τίποτε, όπως τότε, που περιμέναμε 400 χρόνια την "έξωθεν βοήθεια" για να ξεσηκωθούμε...!
Όπως αργότερα έγραφε ο Καβάφης, περιμένουμε τους Βαρβάρους...
Κι όπως σήμερα, περιμένουμε την άκρως ελληνική πατέντα του τραγωδού... Τον "από μηχανής θεό"... ή μπας και δεν είναι έτσι;
Θλίβομαι, που διαβάζω συνεχώς σχόλια σε διάφορα ιστολόγια, και δείχνουν οργή μεν, μα σε λάθος τόπο και χρόνο...
Ωρέ σεις, για σκεφτείτε κομματάκι...αν οι εκάστοτε συζητήσεις, αντίθετες γνώμες και διαδικτυακές αναρτήσεις, που μας περιγράφουν την ωμή πραγματικότητα, και τις απόψεις του συγγραφέα, μας εξοργίζει, και βρίζουμε και κλωτσάμε...με όλα αυτά που συμβαίνουν εις βάρος μας, και με αυτούς που μας "κηδεύουν ", τι θα έπρεπε να κάνουμε;
Πάρα κάτω, από μας, στην φτωχή αραπιά, τους στρώσαν στο κυνήγι πρόσφατα...δεν το είδατε; Δεν το θυμάστε;
Αυτοί που τους υποτιμούσαμε, και γελάμε ενίοτε μαζί τους ξεσηκώθηκαν...!
Ναι, αιματοκυλίστηκαν, μα βρήκαν μια άκρη...κάναν κάτι...!!!
Πόσοι από εμάς ξέρουμε πως έχουμε σαν χώρα την επιλογή:
Στάση πληρωμής στους ιδιώτες δανειστές; "ΟΥΚ ΑΝ ΛΑΒΕΙΣ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΜΗ ΕΧΟΝΤΟΣ" κύριοι νόμιμοι τοκογλύφοι...!!!
Κι υπάρχουν πληθώρα δεδικασμένα προηγούμενα...!
Μα όλα τα πολικάτια μας, κάνουν το παπιόπαγόνι σε αυτο, για το ρημάδι το πολιτικό κόστος, και μέλλον τους... Το ΔΙΚΟ τους μέλλον...!
Και δεν κατάλαβα το σύστημα με τους δανειστές, που επένδυσαν στην ουσία στα ομόλογα της χώρας μας. Ρίσκο δεν ήταν; Απόφασή τους δεν ήταν να το δεχτούν;
Αν εγώ δηλαδή, πάω και τζογάρω στον ιππόδρομο και δεν κερδίσω αυτά που έκρινα πως θα πάρω με την επένδυσή μου, θα με αποζημιώσει μήπως ο υπεύθυνος; Για θα με τσουβαλιάσουν και θα βρεθώ στην έξοδο ιπτάμενος;
Θυμάται κανείς την απάντηση Σιμίτη στους χαμένους του χρηματιστηρίου; Ας προσέχατε, μας ξεφούρνησε ο μαθηματικός μαφιόζος. Τα ίδια λοιπόν και για τους νόμιμους τοκογλύφους...!!!
Άντε, να δούμε επιτέλους τι θα κάνουμε ΕΜΕΙΣ για το ΔΙΚΟ μας μέλλον...!
Μας τρομοκρατούν και μασάμε...επιστροφή στην δρχ. λες και με αυτό, ήρθε η συντέλεια του σύμπαντος...γιατί τώρα είμαστε 1.000.000χιούχοι;;;;;;
Άσε, που άμα, το κάνουμε αυτό, καταρρέει ο χάρτινος πύργος του ευρώ, κι αυτό φοβούνται...!
Γιαυτό, κι όσο προλαβαίνουν, θα εκμεταλευτούν την άγνοιά μας, για να βάλουν το χέρι σε όσα λιγουρεύτηκαν...!
Κι εμείς εδώ, οι μισοί προβληματιζόμαστε, για το τι, και πως θα το κάνουμε, και πως θα γίνει, και πότε ακριβώς, και ποιος θα κάνει την αρχή, και κάτσε λίγο να το σκεφτούμε....
Ενώ ταυτόχρονα οι υπόλοιποι, σφαζόμαστε για ένα διαδικτυακό κείμενο, μια συζήτηση, μια άποψη, που μας εξόργισε... μα είμαστε σοβαροί; για να βάλω τις φωνές;....!!!
Βλέπουμα κατάματα να μας λένε αρχίλαλάκες και τους κοιτάμε με το πανέξυπνο σπινθηροβόλο βλέμμα του βοοειδούς...!
Κι αναφέρομαι στην σωτηρία του 13ου & 14ου μισθού, ενώ κι ένας πιτσιρίκος του Δημοτικού καταλαβαίνει, πως με το τερτίπι τους χάσαμε και τον 12ο και κάτι ψιλά ακόμη...κάντε τα μαθηματικά ξεκινώντας απ τα 600 βασικό στα πόσα φτάσαμε (450 αν δεν απατώμαι) και πείτε μου αν λέω κοτσάνες...!!!!
(Έχεις μισθό 600€ καθαρά και πληρώνεσαι 14 φορές το χρόνο.
... Πόσα λεφτά παίρνεις το χρόνο;
600Χ14 = 8.400€
Χάρη στην σκληρή μάχη των Ηγετών μας, το 14 παραμένει, αλλά το 600 γίνεται 450.
Άρα, τώρα πόσα λεφτά παίρνεις το χρόνο;
450Χ14 = 6.300€
Πόσα λεφτά δηλαδή, έχασες σε έναν χρόνο;
8.400 - 6.300 = 2.100€
Πόσους μισθούς έχασες δηλαδή;
2.100/600 = 3,5
Άρα σώθηκε ο 13ος και ο 14ος;
ΟΧΙ μόνο δεν σώθηκαν αλλά μαζί με αυτούς, χάθηκε και ο 12ος και ο μισός 11ος.
Συμπέρασμα; Ή μας κοροϊδεύουν ΟΛΟΙ ή δεν έχουν τελειώσει ΚΑΝ το Δημοτικό. ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΟΙΤΑΜΕ)
Είπε την μεγαλύτερη αλήθεια, σε μια ανάρτησή του, ένας πολύ καλός φίλος, "φοβούνται την ομοιογένεια του λαού μας"...!
Ναι, γιατί όντως, αν μπουκάρουμε 3-4.000.000 οπουδήποτε, ποιος θα μας κωλώσει;
Τα ρομποτάκια με τα δακρυγόνα, για τα γκλοπς; Κι αυτοί μαζί μας θα έρθουν...κι αυτοί πεινάνε.!!!
Εκεί σκιάζονται, κι αυτός είναι ο τρόπος αρχικά...και το ξέρουμε, μα περιμένουμε τον θερμοκέφαλο που θα το παίξει ήρωας, χεσμένος κι αυτός απ τον πανικό της αβεβαιότητας...
Ειλικρινά, θα θελα να δω, αυτήν την οργή που διαβάζω κατά καιρούς, σε όλα σχεδόν τα ιστολόγια, αυτήν την αγανάκτηση, που δυο και τρεις, συζητάμε στα πηγαδάκια μας... Εκεί, έξω στους δρόμους.!
Και με στόχο την ανακατάληψη των κεκτημένων μας...!!!
Αν πραγματικά θέλαμε να μπούμε στην Βουλή, τότε, θα το είχαμε κάνει...
Σπίτι μας δεν είναι; Βουλή των ελλήνων δεν γράφει; ...Πόσοι το πιστεύουμε όμως;
Την Θεωρούμε όντως των ελλήνων; Είμαστε Έλληνες;
Σημ. Και τώρα οργίσου Έλληνα...αγρίεψε πατριώτη, μα γύρνα και δείξε την εκεί που πραγματικά πρέπει, σε αυτούς!!!
Και μην σκεφτείς πάλι όπως τότε παλιά, στον διχασμό, που λέγαν: "δεν θα γίνει ρε η αναμπουμπούλα; θα σου δείξω εγώ". Και σφάζαν ο καθένας τον γείτονά του...!
Όχι, φευ μακριά από μας αυτά...!!!
Η Οργή να πάει σε ΑΥΤΟΥΣ...που ΠΡΕΠΕΙ
Αφιερωμένο σε όλους τους Έλληνες... "Stand and fight Live by your heart Always one more try I'm not afraid to die Stand and fight say what you feel Born with a heart of steel"
Ο Γκάρι Μουρ (Gary Moore, γεννήθηκε ως Robert William Gary Moore, 4 Απριλίου 1952 – 6 Φεβρουαρίου 2011) ήταν μουσικός, περισσότερο αναγνωρισμένος ως κιθαρίστας της Blues Rock μουσικής, καθώς επίσης και τραγουδιστής, με καταγωγή από το Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας.
Η καριέρα του ξεκίνησε την δεκαετία του 1960. Ο ίδιος συνεργάστηκε με καλλιτέχνες ανάμεσα στους οποίους, οι Phil Lynott & Brian Downey από τα χρόνια του στο Γυμνάσιο, με αποτέλεσμα να γίνει μέλος δύο φορές στο ιρλανδικό συγκρότημα της ροκ, Thin Lizzy. Εκτός από τις συνεργασίες του με συγκροτήματα, ο Μουρ είχε και μία πολύ επιτυχημένη σόλο καριέρα.
Και πολλές ευχάριστες στιγμές, καθώς μοιράστηκε την σκηνή με πολλά μεγάλα ονόματα της Blues κι όχι μόνο, όπως οι B.B. King, Albert King, George Harrison και Greg Lake καθώς και την μπάντα
Colosseum II .
Συμμετείχε και στην ηχογράφηση του τραγουδιού"She's My Baby" των Traveling Wilburys Vol. 3.
καθώς το lead guitar solo που ακούγεται είναι δικό του...!!! Πέθανε στον ύπνο του, από καρδιακή ανακοπή, το Φεβρουάριο του 2011, ενώ βρισκόταν σε ξενοδοχείο στην Ισπανία.
Ξεκίνησε να παίζει κιθάρα από την ηλικία των 8 ετών. Παρότι ήταν αριστερόχειρας, έπαιζε κιθάρα με το δεξί χέρι. Οι πρώτες του επιρροές ήταν από τον Πίτερ Γκριν, ο οποίος έγινε μέντοράς του, όταν ο Μουρ έπαιζε στο Δουβλίνο.
.jpg)
