να γελάσω ή να φωνάξω ρε;

Ώρα να γελάω ή να βάλω τις φωνές; με την αστείρευτη μαλακία του έλληνα, και την τάση/ανάγκη του, να παθαίνει μανία καταδίωξης...
Ξεκινά να διαβάσει υποτίθεται κάτι, κι άλλα βλέπει, άλλα καταλαβαίνει, κι αρχίζει μετά την δαιμονολογία, τους αφορισμούς, και το κυνήγι μαγισσών....
Ρε μαλάκες, υποτίθεται πως σαν έλληνες, μιλάμε, γράφουμε και διαβάζουμε, καταλαβαίνοντας τα ελληνικά ως μητρική μας γλώσσα.
Πως διάολο καταφέρνετε να διαβάζετε κάτι, κι αμέσως να φαντάζεστε ιστορίες με αγρίους, μονάχα σεις ξέρετε...!!!
Αφορμή για όλο αυτό, στάθηκε το παρακάτω μήνυμα από φιλόζωο για να με αφυπνίσει, αγνοώντας δυο βασικά στοιχεία: την Μεσσηνιακή καταγωγή μου και το τι ακριβώς γράφει το άρθρο που μου παραθέτει ως πειστήριο της μαλακίας του.!

"Είμαι στην δυσάρεστη θέση να επικοινωνώ μαζί σας για να σας ενημερώσω για ένα τραγικό περιστατικό που λαμβάνει χώρα στην Μεσσηνία κατά την περίοδο του καρναβαλιού και κορυφώνεται την Καθαρά Δευτέρα. Όπως ενημερώθηκα πρόσφατα από την τοπική εφημερίδα "Ελευθερία" που εκδόθηκε στις 7/2/2013, στο Νησί της Μεσσηνίας πιάνουν όλους τους σκύλους του χωριού, τους μεταφέρουν στην πλατεία όπου τους κρεμάνε με σκοινί και τους αφήνουν να πέσουν από μεγάλο ύψος προκείμενου να ακούσουν το ουρλιαχτό του ζώου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τον βασανισμό, τον τραυματισμό και συχνά την θανάτωση του ζώου με τον χειρότερο τρόπο. Το έθιμο αυτό πρέπει να σταματήσει σας παρακαλώ βοηθήστε μας.
σας παραθέτω και μια σελίδα όπου μπορείτε να βρείτε το αναλυτικό ρεπορτάζ."

Και μου στέλνει το πειστήριο του εγκλήματος... http://www.eleftheriaonline.gr/politismos/synentefkseis-parousiaseis/item/23006-istoria-nisiotikou-karnavalioy-4o-meros

Τι; πως; που;

Η σημερινή ανάρτηση, είναι εμπνευσμένη και βασισμένη, σε status και comments απ' το fb του φίλου μου του Κωστή.
Ειλικρινά, με έφτιαξε...πολλά θα θελα να προσθέσω, μα θα αρκεστώ σε μια επισήμανση στο τέλος.

Ο λόγος, που τα αναρτώ εδώ, είναι για να τα δουν κι αυτοί που δεν είναι φίλοι μας, μπας και ιδρώσουν, κουνηθούν ή κάτι τέλος πάντων γαμω την τρέλα μου γαμω....


Ο λόγος, στον Κωστή αρχικά, και στον Σπύρο έπειτα, που σχολιάζει:


Όοολα καλά πιάσαμε τους τρομοκράτες (μάλιστα το PHOTOSHOP θα μας πληρώσει για την διαφήμιση ).

Για να μην ξεχναμε και τον Αρχαγγελο που δεν εφυγε το πνευμα του ποτε.....

Ο Νίκος Ξυλούρης ή Ψαρονίκος, (7 Ιουλίου 1936 - 8 Φεβρουαρίου 1980) γεννήθηκε το 1936, στο ορεινό χωριό Ανώγεια του Ρεθύμνου της Κρήτης από οικογένεια με μουσική παράδοση και πολλούς λυράρηδες. Στα πέντε του χρόνια, όταν οι Γερμανοί έκαψαν το χωριό του, ξεριζώθηκε απο τον τόπο του μαζί με τους υπόλοιπους κατοίκους, οι οποίοι μεταφέρθηκαν σε χωριό της επαρχίας Μυλοποτάμου όπου παρέμειναν μέχρι και την απελευθέρωση της Κρήτης. Αδέλφια του είναι οι επίσης γνωστοί μουσικοί της Κρητικής μουσικής ο Αντώνης Ξυλούρης Ψαραντώνης και ο Γιάννης Ξυλούρης Ψαρογιάννης .
Σε νεαρή ακόμα ηλικία με τη βοήθεια του δασκάλου του κατάφερε να πείσει τον πατέρα του να του αγοράσει την πρώτη του λύρα και πολύ γρήγορα άρχισε να παίζει σε γάμους και πανηγύρια. Στα 17 του αποφάσισε να μετακομίσει στο Ηράκλειο και έπιασε δουλειά στο νυχτερινό κέντρο "Κάστρο". Τα πράγματα όμως δεν ήταν όπως τα περίμενε γιατί βρέθηκε αντιμέτωπος με τη "μόδα" της Ευρωπαϊκής μουσικής, κάτι τελείως ξένο για αυτόν. Τα έσοδα του μόλις και μετα βίας έφταναν να τον συντηρήσουν και πέρασε δύσκολες εποχές.

Περί μαντινάδας το ανάγνωσμα...

Η μαντινάδα ή πατινάδα ή κοτσάκι είναι ποίημα που αποτελείται από δυο στίχους που συνήθως είναι δεκαπεντασύλλαβοι σε ομοιοκαταληξία ή και τέσσερα ημιστίχια που δεν ομοιοκαταληκτούν απαραίτητα. Αποτελεί μέσο αυθόρμητης λαϊκής έκφρασης σε αρκετά μέρη της Ελλάδας, κυρίως όμως ως κατηγορία του νησιώτικου ελληνικού τραγουδιού στην Κρήτη, που είναι ξακουστή για τις μαντινάδες της.

Αυτό το είδος της έμετρης λαϊκής έκφρασης στις Κυκλάδες και ιδιαίτερα στην Απείρανθο της Νάξου λέγεται κοτσάκι .

"Με κοτσάκια φανερώνω,
της αγάπης μου τον πόνο"!

Αντίστοιχα ονόματα αυτού του είδους είναι επίσης τα λιανοτράγουδα, οι ρίμες, οι παρόλες τα στιχάκια ή τα δίστιχα, άλλων περιοχών της Ελλάδας.

Παράδεισος και Κόλαση

Ένας νέος χριστιανός ήρθε στον Προφήτη Ηλία και τον παρακάλεσε να του πει για την Κόλαση και το Παράδεισο.
Ο Προφήτης δεν απάντησε, ενώ πήρε το χέρι του νεαρού χριστιανού και τον οδήγησε μέσα από σκοτεινούς παρόδους σ' ένα μεγάλο μέγαρο.

Πίσω από μια σιδερένια πόρτα βρισκόταν μια μεγάλη αίθουσα γεμάτη κόσμο.

PIRATES HISTORY

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΤΩΝ ΚΑΙ Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΣΤΟΛΟΥ ΤΩΝ ΝΑΙΤΩΝ ΙΠΠΟΤΩΝ

  Σύμφωνα με τις μελέτες των ερευνητών συγγραφέων MICHAEL BAIGENT & RICHARD LEIGHT καθώς και του διακεκριμένου ακαδημαϊκού MICHAEL BRADLEY, αποδεικνύεται πως οι Ναΐτες Ιππότες είχαν στην διάθεσή τους μυστικούς χάρτες και όργανα ναυσιπλοΐας από Φοίνικες, Ελληνικές κι Άραβες τα οποία χρησιμοποιούσαν στο θαλάσσιο μεταφορικό δίκτυο που είχε αναπτύξει ο τεράστιος στόλος που κατείχαν, στα λιμάνια της μεσογείου καθώς και στην Φλάνδρα, Βόρειο Γαλλία και την Πορτογαλία. Την 13η Οκτωβρίου 1307 ο Φίλιππος της Γαλλίας κατόπιν παρενθέσεως του Βατικανού και του Πάπα Κλήμεντα Ε' προσωπικά, διέταξε τον αφανισμό όλου του Να'ι'τικού Τάγματος σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή κτίση. Μυστήριο καλύπτει όμως την έγκαιρη ειδοποίηση του στόλου που απέπλευσε απ τον όρμο La Rochelle πλέοντας, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των Baigent & Leigh για τις ακτές τις Σκωτίας όπου και δέχθηκε πολιτικό άσυλο. Άραγε συνέβηκε αυτό η' διασκορπίστηκε στις επτά θάλασσες; Αυτό καλούνται να αποδείξουν οι ερευνητές που αναφέραμε και έχουν μάλιστα μια ενδιαφέρουσα εκδοχή που καλύπτεται από στοιχεία που συνέλεξαν στην ερευνά τους δίνοντας μια άλλη διάσταση στο θέμα που περιγράφουν στα βιβλία: The temple & the lodge, Arcade Publishing(1991)- Pirates& the lost templar fleet, The secret Naval War between the Templars & the Vatican, Adventures (2001)- The secret history of Canadian discovery and exploration (1999).
O στόλος όπως αναφέρεται αφού διέσχισε το Γιβραλτάρ μετά από σύντομες στάσεις σε φιλικά λιμάνια της Πορτογαλίας που περιέργως πως, παρέμεινε ανεξάρτητο κρατίδιο στην Ιβηρική χερσόνησο πιθανώς λόγω των δεσμών με τον πανίσχυρο στόλο (Πορτoγαλία- ''Port/O/Gral'' λιμάνι του Γκράαλ: του Αγίου Δισκοπότηρου) έπλευσε δυτικά των Ιρλανδικών ακτών όπου και κατέπλευσε στο Αrgyll.
  Εκεί το παπικό διάταγμα δεν είχε καμία ισχύ μιας κι ο Robert Bruce που ήλεγχε τα παράλια ήταν ήδη αφορισμένος από το Βατικανό και έτοιμος για την τελική ανεξαρτητοποίηση της Σκωτίας απ τους Άγγλους. Καταλυτικό ρόλο μάλιστα έπαιξε κι ο συγκεκριμένος στόλος στην μάχη του Bannockburn, αλλά τελικά τι απόγινε ο στόλος;

"Είμαστε όντως απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων;"

Αφορμή για την σημερινή ανάρτηση στάθηκε το κείμενο του Φίλου μου ΑΑΤΟΝ στο blog του με θέμα: Η μικρότητα του Νεοέλληνα. Συγκεκριμένα με κέντρισε το εν λόγω απόσπασμα του επιλόγου: " Δεν θα σας ρωτήσω τι πιστεύετε για το αν είχε δίκιο ο Πέρσης, ο κάθε Πέρσης κι ο κάθε Πρόπερσης. Θα σας ρωτήσω να μου πείτε όμως με το χέρι στην καρδιά, αν αισθάνεστε ότι είμαστε όντως απόγονοι των αρχαίων ελλήνων; η τίποτε ..απομεινάρια της τουρκιάς.."

Σωστά και με περιεκτικότητα προβληματισμού τα λόγια του Νίκου και σε αυτό τον προβληματισμό θα σταθώ να τον κοιτάξω μια και δυο και τρεις μην τάχα καταλάβω πως θέμε να περνιόμαστε για απόγονοι του Ισοκράτη, του Θαλή και του Αριστοτέλη. Πως παρομοιάζουμε τους εαυτούς με έναν Μιλτιάδη, έναν Περικλή και έναν Αχιλλέα... Ας μη γελιόμαστε πάει ξέπεσε η γενιά μας, μπήκαν αλλότρια στοιχειά και μόλεψε το αίμα αυτό που κάπoτες καθόριζε και σάρκα μα και Πνεύμα... Ας μη θυμώνουμε Αδερφοί για τούτο το κατάντημα, μα ας κάνουμε μεταβολή πίσω στο μονοπάτι εκεί που λάθος στρίψαμε κι αφήσαμε στου βράχου τα ριζά παλιές αρχές, αξίες και ιδανικά. Όλα αυτά που κάποτε μας κάναν 'Ελληνες, φυλή που όμοια της δεν υπάρχει. Ναι πέρασαν πολλοί πάνω απ την ράχη μας, μα κι εμείς σάμπως τους αφήκαμε να μας καβαλικέψουν ξεχνώντας ποιοί είμαστε και τι έχουμε καταφέρει... Άς μη μεμψιμοιρούμε κι άς αφήσουμε το ένδυμα του Νεοέλληνα και την κατάντια του στη γης να πέσει. Άς βυθιστούμε στην λίμνη της Αγνότητας, να πλύνουμε τον εαυτόν μας, να αποβάλουμε κάθε μικρότητα και κάθε μεγαλομανία φθονερή.
Ας αναδυθούμε ως Έλληνες απλά, με Αλήθεια στον λόγο μας και το Φιλότιμο το ξακουστό μας που όμοια του λέξη στον κόσμο δεν θα βρείς...Ας αλείψουμε το σώμα μας με το μύρο της Δικαιοσύνης και ας ενδυθούμε τον χιτώνα της Αρετής, ας στολίσουμε την κεφαλή με τον στέφανο της ορθής κρίσης και ΝΑ, ΟΥΔΕΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΑ δεν έχομεν πλέον με τους ένδοξους προγόνους...(Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς την δόξα τραβά).Και μην βιαστείτε Αδερφοί να μου προσάψετε καμία πινακίδα, ένας απλός Έλλην είμαι που δεν με καλύπτει το: περασμένα μεγαλεία διηγόντας τα να κλαίς...Δεν αρκεί μόνο να λέμε ποιοι ήμασταν, αλλά το πως μπορούμε να επανέλθουμε στις ρίζες μας...Περάσαμε πολλά ως λαός στο διάβα των αιώνων σωστό και κατανοητό γιατί όμως θα έπρεπέ όλα αυτά να μας αλλοτριώσουν; Γιατί θα έπρεπε να μεταλλαχτούμε σε ότι μέχρι πρότινος σιχαινόμασταν κι αηδιάζαμε στην θέα του; Και εντάξει έγινε, πλανηθήκαμε σε άλλα μονοπάτια για πολλά χρόνια, τώρα που είδαμε "το φώς μας" κι ότι τελικά εμείς δεν είμασταν έτσι, και φυσικά δεν μας αρέσουμε πλέον γιατί δεν γυρνάμε πίσω σε αυτά που χάσαμε; Ιδού, οι συνθήκες λόγω οικονομικής κρίσης είναι οι πλέον κατάλληλες για αλλαγές ηθικής φύσεως τουλάχιστον... Η σφίξη βγάζει λάδι λεν στο χωριό μου και ναι, τώρα είμαστε στο παγκόσμιο λιοτρίβι και μας πιέζει η μυλόπετρα της οικονομικής εξαθλίωσης αλλά ταυτόχρονα μας κάνει μια αμιγώς ενοποιημένη μάζα με ίδια συστατικά σε ίσες αναλογίες. Αυτό από μόνο του θα πρέπει να το λάβουμε ως ένδειξη για τον χρόνο επιστροφής στις ρίζες. Και καλό θα ήταν όσοι το αποφασίσουν να επιστρέψουν ας το κάνουν ησύχως χωρίς τυμπανοκρουσίες τύπου "κοιτάτε με γειτόνισσες ψαράκια τηγανίζω", κιαν πραγματικά θέλουν να ορμηνέψουν και κάναν άλλο ας αφήνουν απλά μερικά σημάδια στο μονοπάτι. Έτσι για μην ξαναχαθεί κανένας αδαής. Καλό δρόμο επιστροφής σε όσους το επιλέξουν και καλό  μας ΣαββατοΚύριακο ΕΛΛΗΝΕΣ...