8 του Μάρτη και Γυναίκα...

Την Καλημέρα μου...
Ημέρα της γυναίκας, λέγει κι εορτάζει το σύστημα πραγμάτων...
Αρχικά ας ξαναπούμε τι έγινε μια μέρα σαν κι αυτήν....
Η 8η του Μάρτη καθιερώθηκε ως μέρα γυναίκας, σε ανάμνηση της μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε σαν σήμερα το 1857, από τις εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη. Οι οποίες δε, διαδήλωσαν ζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας.
Ήταν η πρώτη κερδισμένη μάχη για την διεκδίκηση δικαιωμάτων από γυναίκες.

Και πάμε στο σήμερα...
Το σύστημα, κάτι τέτοια τα μασάει και μετά τα φτύνει σαν φιέστες κι ευκαιρίες να πουλήσει τα ανάλογα προϊόντα στον κάθε αδαή μη σκεπτόμενο κι ανιστόρητο πιτουράκο...
Καλή ώρα σαν την απεργία της 1ης Μάη...που την έκαναν αργία και πανηγυράκι...
Κι εν τέλει, η γυναίκα, ήταν είναι και θα παραμείνει γυναίκα δεν χρειάζεται το πατρονάρισμα του συστήματος για να αναγνωριστεί η ύποσταση/ιδιότητά της ως θηλυκή ύπαρξη με τις ανάλογες ιδιαιτερότητες....
Λέγω τώρα εγώ, ο απλός ανήρ...

Μια μπάντα...μια ιστορία...

Χαιρετώ σας....την αδυναμία μου για την Rock/Blues & Heavy Metal μουσική την ξέρετε.

Τι θα λέγατε να ακούσουμε και μια μπάντα απ την Σουηδία, τους Grand Magus που παίζει, καταπληκτικά πράγματα...

Οι Grand Magus δημιουργήθηκαν στη Σουηδία σαν αρχική ιδέα γύρω στα τέλη του '96 με το τελικό φορμάρισμα σε μπάντα στις αρχές του 2000 υπό την καθοδήγηση του κιθαρίστα και τραγουδιστή, Janne JB Christoffersson, παρέα με τον Fox Skinner, στα δεύτερα φωνητικά και το μπάσο, και τον Ludwig Witt στα ντράμς.

Η πρώτη τους κυκλοφορία, ήταν ένα split με τους Spiritual Beggars στο album των οποίων ο JB ερμήνευσε μοναδικά το "On Fire". To πρώτο album των Grand Magus κυκλοφόρησε το 2001 με τίτλο το όνομά τους, και σε 2 χρονάκια ύστερα, ακολούθησε το "Monument", που έκανε πολλούς να ακούσουν μετά προσοχής τούτη εδώ την μπάντα...!

Rock Νοσταλγίες

      Είναι απίστευτο το τι μπορεί να εντυπωθεί σε κάθε άνθρωπο όταν ακούσει μια μελωδία.

Προσωπικά πριν αρκετά χρόνια, άκουσα για πρώτη φορά τον Gallagher να τραγουδά, το θρυλικό πλέον For the last time, απ' το πρώτο του σόλο άλμπουμ του '71, και μαγεύτηκα... ήταν το κομμάτι σταθμός, που με έβαλε στην Rock οικογένεια και μου έσπειρε την ροπή προς πιο Blues αναζητήσεις. Βέβαια, τα ακούσματα με την πάροδο του χρόνου εμπλουτίστηκαν και πειραματίστηκαν με διάφορους ήχους. Όμως, η πρώτη αγάπη πάντα εντυπώνεται βαθιά μέσα μας καθώς, γεννά εικόνες, αρώματα κι όνειρα....!

Γιαυτές τις εικόνες θα μιλήσω, αυτά τα αρώματα θα προσπαθήσω να αναπλάσω και να τα μοιραστώ με άλλους, σαν κι εμένα που σε πείσμα των καιρών συνεχίζουν να ονειρεύονται. Ναι, οι Rockάδες, ήταν εκ φύσεως ονειροπόλοι, παιδιά της φαντασίας που μέσα απ' τον ρυθμό ζούσαν σε άλλες εποχές, με αγνότητα στην ψυχή, και ρομαντικό πνεύμα.

Μια εποχή στην κόλαση

                                         ΝΥΧΤΑ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

Μονορούφι κατέβασα το δηλητήριο. 

Τρισευλογημένη, ας είναι η συμβουλή που μου δόθηκε! 

Τα σωθικά μου καίγονται. Του φαρμακιού η δύναμη τα μέλη μου πώς στρίβει, ακρωτηριάζομαι, ισοπεδώνομαι. Πεθαίνω της δίψας, πνίγομαι, δε μπορώ να φωνάξω. Τούτο μοιάζει με κόλαση, με αιώνιο βασανιστήριο! Δείτε τις φλόγες πως θεριεύουν! 

Όπως μου πρέπει καίγομαι. Εμπρός, Διάβολε!

Αμυδρά μετανοημένος στράφηκα στο καλό και στην ευτυχία, λύτρωση. Πώς να περιγράψω το όραμά μου, πυκνός της κόλασης ο αέρας, δε χωράει ύμνους! Υπήρχαν μυριάδες χαριτωμένων πλασμάτων, ένα αβρό κονσέρτο ιερής μουσικής, η δύναμη και η ειρήνη, οι ευγενείς φιλοδοξίες, και δεν ξέρω τι ακόμα.

Ευγενείς φιλοδοξίες!

Αλλά είμαι ακόμα ζωντανός!  εάν υποθέσουμε, ότι η κατάρα είναι αιώνια! Βέβαια εάν κάποιος θέλει ν’ ακρωτηριαστεί, δεν είναι καταδικασμένος; Με φαντάζομαι στην Κόλαση, επομένως είμαι. Τούτο είναι κατήχηση εν δράση. Είμαι δέσμιος του βαπτίσματός μου. Γονείς μου, καταστρέψατε τη ζωή μου, όπως τη δική σας. Αθώο μου αγόρι!  Η κόλαση, δεν μπορεί να εναντιωθεί στους παγανιστές, κι είμαστε ακόμα ζωντανοί! Αργότερα, οι απολαύσεις της καταδίκης θα γίνουν βαθύτερες. Ένα έγκλημα, γρήγορο, θα μου επέτρεπε την ανυπαρξία, σύμφωνα με το γράμμα του νόμου των ανθρώπων.

Ιστορίες της χάντρας

To κομπολόι και η ιστορία του

«Θα το δώσω το ρολόι και θα πάρω κομπολόι», τραγούδησε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Δεν είναι, όμως, το μοναδικό ελληνικό λαϊκό τραγούδι που αναφέρεται στο κομπολόι. Αυτό που συνοδεύει καημούς, έρωτες και βάσανα κι έχει συνδεθεί στη συνείδηση του κόσμου με τη μαγκιά, τον τσαμπουκά. Ωστόσο, το κομπολόι ή μπεγλέρι ξεκίνησε για να εξυπηρετήσει την ανάγκη επικοινωνίας του ανθρώπου με τον θεό.

Η ιστορία του κομπολογιού φαίνεται ότι χάνεται στο βάθος της ιστορίας. Εικάζεται ότι το πρώτο κομπολόι δημιουργήθηκε από κάποιον μοναχό στην Αρχαία Ινδία, μεταξύ 800-500 πΧ. Αφορμή για τη δημιουργία του κομπολογιού ήταν να καλυφθεί η πρακτική ανάγκη του μοναχού που έπρεπε να κάνει με απόλυτη συγκέντρωση ένα συγκεκριμένο αριθμό προσευχών.

Από τη μία πλευρά όμως, δεν ήξεραν όλοι να μετράνε, ενώ από την άλλη και να ήξεραν, πάντα υπήρχε ο κίνδυνος να παραλειφθεί κάποια προσευχή ή να ειπωθεί κάποια παραπάνω, ενώ η έγνοια του μετρήματος θα αποσπούσε το νου από την προσήλωση στην προσευχή. Ο κανόνας έλεγε: «108 προσευχές ακριβώς».

Έτσι, δόθηκε η λύση που έμελλε να εξυπηρετήσει όλες τις μεγάλες θρησκείες του κόσμου. Πέρασε σε ένα σκοινάκι εκατόν οκτώ κουκούτσια διάτρητα και έδεσε τις δύο άκρες του τοποθετώντας εκεί μία φουντίτσα, για να ξέρουν που ξεκινά και που σταματά το μέτρημα. Έτσι γεννήθηκε το κομπολόι. Οι Ινδοί σήμερα ονομάζουν το κομπολόι «τζαμπάλα», που σημαίνει «γιρλάντα της προσευχής και της επανάληψης των ονομάτων του θεού, που καταστρέφει τις αμαρτίες και ελευθερώνει από τον κύκλο της γέννησης και του θανάτου» και πρέπει να έχει 108 χάντρες.

John Lennon 31 χρόνια Rockάρει στην μπάντα τ' ουρανού

Κι ένας ακόμη ο φετινός χρόνος, που λείπει μακριά μας ο σκάθαρος...32 χρόνια περάσαν

O Τζων Γουίνστον Όνο Λένον (.John Winston Ono Lennon, 9 Οκτωβρίου 1940 – 8 Δεκεμβρίου 1980) ήταν Άγγλος μουσικός και ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος των Beatles. Εκτός από την επιτυχημένη μουσική του σταδιοδρομία, διακρίθηκε επίσης ως ακτιβιστής του 20ου αιώνα, υιοθετώντας έντονη δράση σε κοινωνικά ζητήματα, ειδικότερα ως ηγετική μορφή του κινήματος ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. Η μουσική του επηρέασε πολλούς δημιουργούς και θεωρείται από τους πιο δημοφιλείς και πολυδιασκευασμένους τραγουδοποιούς. Ως μέλος των Beatles, τα τραγούδια του αποτέλεσαν αφορμή για τη δημιουργία μια παγκόσμιας κίνησης εκδήλωσης θαυμασμού που ονομάστηκε Beatlemania. Μετά τη διάλυση των Beatles ακολούθησε ατομική πορεία στη δισκογραφία. Ανάμεσα στις κορυφαίες δημιουργίες του ανήκει το τραγούδι Imagine καθώς και το Give Peace a chance. Δολοφονήθηκε από έναν οπαδό του στις 8 Δεκεμβρίου 1980.

Alice Cooper....

Alice Cooper (born Vincent Damon Furnier; February 4, 1948) is an American rock singer, songwriter and musician whose career spans more than four decades. With a stage show that features guillotines, electric chairs, fake blood, boa constrictors, and baby dolls, Cooper has drawn equally from horror movies, vaudeville and garage rock to pioneer a grandly theatrical and violent brand of
heavy metal designed to shock.

Originating in Detroit in the late 1960s, Alice Cooper was originally a band consisting of Furnier on vocals and harmonica, lead guitaristGlen Buxton, Michael Bruce on rhythm guitar, Dennis Dunaway on bass guitar, and drummer Neal Smith. The original Alice Cooper band broke into the international music mainstream with the 1971 hit "I'm Eighteen" from the album Love It to Death, which was followed by the even bigger single "School's Out" in 1972. The band reached their commercial peak with the 1973 album Billion Dollar Babies.
Furnier's solo career as Alice Cooper, adopting the band's name as his own name, began with the 1975 concept album Welcome to My Nightmare; in 2011 he released Welcome 2 My Nightmare, his 19th album as a solo artist, and his 26th album in total. Expanding from his Detroit rock roots, in his career Cooper has experimented with a number of musical styles, including conceptual rock, art rock, hard rock, New Wave, pop rock, experimental rock and industrial rock.

Alice Cooper is known for his social and witty persona offstage; The Rolling Stone Album Guide has called him the world's most "beloved heavy metal entertainer". Cooper is credited with helping to shape the sound and look of heavy metal, and he is regarded as being the artist who "first introduced horror imagery to rock'n'roll, and whose stagecraft and showmanship have permanently transformed the genre".Away from music, Cooper is a film actor, a golfing celebrity, a restaurateur and, since 2004, a popular radioDJ with his classic rock show Nights with Alice Cooper.
In 2011 the original Alice Cooper band was inducted into The Rock and Roll Hall of Fame.
Early life
Cooper was born as Vincent Damon Furnier in Detroit, Michigan, USA, the son of Ella Mae (née McCart) and Ether Moroni Furnier. His father was a lay preacher in the Church of Jesus Christ (also known as the Bickertonite Church) which, historically, is an offshoot of the Latter Day Saint movement.[6] He has French Huguenot, Sioux Native American, English, Scottish, and Irish ancestry, and was named after one of his uncles (Vincent Collier Furnier) and the writer Damon Runyon.[ His paternal grandfather, Thurman Sylvester Furnier, was an apostle in the Church of Jesus Christ (Bickertonite). Vincent Furnier was active in his church at the ages of 11 and 12. While growing up in Detroit, Furnier attended Washington Elementary School, then Nankin Mills Jr. High, now Lutheran High School Westland. Following a series of childhood illnesses, Furnier moved with his family to Phoenix, Arizona, where he attended Cortez High School in north Phoenix.Vincent had gained admission into the University of Arizona, University of Colorado and University of California-Davis – he declined all these offers.

Τα Άνθη του Κακού

Les fleurs du mal

Η ηλιθιότητα, το λάθος, το αμάρτημα, η τσιγκουνιά,
Απασχολούν το πνεύμα μας και βασανίζουν τα σώματά μας,
Και τροφοδοτούμε τις αγαπημένες μας τύψεις,
Όπως οι ζητιάνοι τρέφουν τα παράσιτα τους.Τα αμαρτήματά μας είναι πεισματάρικα, οι μεταμέλειες μας χαλαρές,
Τα πληρώνουμε βαριά με τις εξομολογήσεις μας,
Και επιστρέφουμε χαρούμενοι πίσω στο βουρκώδη δρόμο,
Πιστεύοντας ότι τα ευτελή δάκρυα ξεπλένουν όλους τους λεκέδες μας.

Πάνω στο μαξιλάρι του κακού είναι ο Τρισμέγιστος Σατανάς
Που νανουρίζει μακρόσυρτα το μαγεμένο πνεύμα μας,
Και το σκληρό μέταλλο της θέλησής μας
Εξατμίζεται ολόκληρο από αυτόν τον λόγιο χημικό.

Είναι ο Διάβολος που βαστά τα σκοινιά τα οποία μας κινούν!
Για απεχθή αντικείμενα βρίσκουμε τα θέλγητρα.
Κάθε μέρα κατεβαίνουμε προς την Κόλαση μ’ένα βηματισμό,
Χωρίς τρόμο, διασχίζοντας το σκότος με την βρώμικη οσμή.

Όπως μια φτωχή ακολασία που φιλά και τρώει
Το βασανισμένο στήθος μιας αρχαίας πόρνης,
Ξεκλέβουμε προχωρώντας μια παράνομη ευχαρίστηση
Η οποία μας πιέζει πολύ δυνατά όπως ένα ώριμο πορτοκάλι.

Σφίγγοντας, μυρμηγιάζοντας, σαν ένα εκατομμύριο ελμίνθες,
Μέσα στο ξεφάντωμα του μυαλού μας ένα πλήθος από Δαίμονες,
Και, όταν αναπνέουμε, ο Θάνατος μέσα στα πνευμόνια μας
Κατέρχεται, αόρατο ποτάμι, με υπόκωφους στεναγμούς.

Αν ο βιασμός, το δηλητήριο, το στιλέτο, η φωτιά,
Δεν έχουν ακόμα υφανθεί από τα ευχάριστα σχέδια τους
Ο κοινότυπος καμβάς της ελεεινής μοίρας μας,
Είναι γιατί η ψυχή μας, δυστυχώς! δεν είναι ακόμα αρκετά τολμηρή.

Αλλά ανάμεσα στα τσακάλια, τους πάνθηρες, τις σκύλες,
Τους πιθήκους, τους σκορπιούς, τα όρνεα, τα ερπετά,
Στα θηρία που σκούζουνε, ουρλιάζουν, κράζουν, σέρνονται,
Μέσα στο ελεεινό θηριοτροφείο των παθών μας,

Εκεί βρίσκεται ένα πιο άσχημο, πιο μοχθηρό, πιο βρώμικο!
Αν και δεν σπρώχνει ούτε σε μεγάλες χειρονομίες, ούτε σε μεγάλες κραυγές,
Ευχαρίστως θα έκανε τη γη θρύψαλα
Και μέσα σ’ένα χασμουρητό θα κατάπινε τον κόσμο.

Είναι η πλήξη/ανία! – το μάτι φορτωμένο από ένα αθέλητο δάκρυ,
Ονειρεύεται το ικρίωμα καπνίζοντας τον αργιλέ του.
Το ξέρεις, αναγνώστη, το ντελικάτο τέρας,
- Υποκριτή αναγνώστη, – όμοιε μου, – αδελφέ μου!

C. Baudelaire - Les Fleurs du Mal

...ένα ακόμη μνημόσυνο...

Janis Joplin

Η Τζάνις Λυν Τζόπλιν (19 Ιανουαρίου 1943 - 4 Οκτωβρίου 1970) ήταν Αμερικανίδα μουσικός, τραγουδίστρια, στιχουργός, ζωγράφος,χορεύτρια και ενορχηστρωτής μουσικής. Ήλθε στο προσκήνιο στα τέλη της δεκαετίας του 1960, αρχικά ως τραγουδίστρια των Big Brother and the Holding Company (Μπιγκ Μπράδερ εντ δε Χόλντιν Κόμπανυ) και αργότερα με σόλο καριέρα, με συγκροτήματα όπως οι Kozmic Blues Band (Κόζμικ Μπλουζ Μπαντ) και οι Full Tilt Boogie Band (Φουλ Τιλτ Μπούγκι Μπαντ). Κυκλοφόρησε μόλις τέσσερα στούντιο άλμπουμ (εκ των οποίων ένα μετά θάνατον). Θεωρείται η καλύτερη, ίσως ερμηνεύτρια του μπλουζ και μία από τις μεγαλύτερες τραγουδίστριες της ροκ μουσικής. Στο αποκορύφωμα της σταδιοδρομίας της ήταν γνωστή ως η βασίλισσα του Ροκ εν Ρολ και της ψυχεδελικής σόουλTo 1995 τιμήθηκε με την είσοδό της στο Rock and Roll Hall of Fame, ενώ το 2005 κέρδισε το βραβείο Γκράμμυ Lifetime Achievement Award. Το περιοδικό Rolling Stone την κατέταξε στην 46η θέση στη λίστα του με τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες όλων των εποχών το2004 και στην 28η με τους καλύτερους τραγουδιστές όλων των εποχών το 2008. Κατάφερε να "σπάσει" την ανδροκρατούμενη ροκ μουσική σκηνή, μαζί με την πρώτη γυναίκα αρχηγό συγκροτήματος, Γκρέις Σλικ (Jefferson Airplane), και άλλες ερμηνεύτριες, όπως η Πάτι Σμιθ, η Τζόαν Μπαέζ και η Μαριάν Φέιθφουλ, με αποτέλεσμα να ανοίξει το δρόμο και σε άλλες τραγουδίστριες.

Peter Carl Fabergé (Карл Густавович Фаберже)

Η Google τιμά τον μεγάλο Ρώσο χρυσοχόο...

Τον Peter Carl Fabergé (ρωσικά: Карл Густавович Фаберже), έναν από τους μεγαλύτερους Ρώσους χρυσοχόους, κοσμηματοποιούς και σχεδιαστές διακοσμητικών μικροτεχνημάτων τιμά σήμερα η Google με το logo της.

Ο Πέτερ Καρλ Φαμπερζέ γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας στις 30 Μαΐου 1846. Ο πατέρας του Γκουστάβ Φαμπερζέ (Gustave Fabergé, 1814 - 1893) είχε ήδη εγκατασταθεί ως χρυσοχόος στην Αγία Πετρούπολη από το 1842, ασχολούμενος με τη σχεδίαση και την κατασκευή περίτεχνων διακοσμητικών αντικειμένων, παράδοση που συνέχισε ο γιος του Πέτερ Καρλ Φαμπερζέ, όταν κληρονόμησε την οικογενειακή επιχείρηση το 1870.

Ο Peter Carl Fabergé απέκτησε την πρώτη του μόρφωση στην Αγία Πετρούπολη, ενώ αργότερα σπούδασε στη Σχολή Τεχνών και Χειροτεχνημάτων της Δρέσδης στη Γερμανία, όπου είχε εγκατασταθεί αρχικά η οικογένειά του το 1860 και στη συνέχεια στην Εμπορική Σχολή Schloss του Παρισιού. Μέχρι το 1872 ταξίδευε συνεχώς και μελετούσε, όταν σε ηλικία 26 ετών επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη και νυμφεύθηκε την Augusta Julia Jacobs.

Ένας Τόφαλος με μεγάλη ιστορία

Δημήτρης Τόφαλος:
ο Ολυμπιονίκης αρσιβαρίστας, ο Κατάσκοπος, ο Πατριώτης, ο Μετανάστης, ο παλαιστής του κατς (νίκησε πάνω από 2000 αντιπάλους), ο Δάσκαλος του Λόντου, ο ερωτευμένος, ο άνθρωπος…
ακολουθεί ολόκληρη η αυτοβιογραφία του Ολυμπιονίκη Δημήτρη Τόφαλου (1884 – 1966), όπως την δημοσίευσε η εφημερίδα “εμπρός” το 1953

Ποιος δεν είχε ακούσει, από εμάς τους παλιότερους, στα νιάτα μας, “μην τρως πολύ παιδάκι μου, θα γίνεις σαν τον Τόφαλο…” ή “έγινες Τόφαλος…”
Πόσοι, όμως, γνωρίζουν σήμερα ποιος ήταν αυτός ο Τόφαλος, ο Δημήτρης Τόφαλος.

Ας ξεκινήσουμε από το τέλος την ιστορία μας.

Στις 15 Νοεμβρίου 1966 ο Δημήτρης Τόφαλος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών από πνευμονικό οίδημα και με 251 μετάλλια στη συλλογή του, κυρίως από την ελευθέρα πάλη, όχι την Ολυμπιακή, αλλά το λεγόμενο κατς.

R.I.P. Louisiana Red

Ο Louisiana Red (γεννημένος Iverson Minter στις 23 Μαρτίου1932, στο Bessemer της Αλαμπάμα των Ηνωμένων Πολιτειών "έφυγε" στις 25 Φεβρουαρίου 2012, στο Ανόβερο της Γερμανίας), ήταν ένας αφoαμερικανός μπλουζ κιθαρίστας, και τραγουδιστής, (που έπαιζε πολύ καλά, και φυσαρμόνικα) ο οποίος ηχογράφησε, περισσότερα από 50 άλμπουμ. Είναι γνωστός για το τραγούδι του "Sweet Blood Call".

Η μητέρα του πεθαίνει μια εβδομάδα μετά τη γέννα του από πνευμονία, ενώ το 1942 ο πατέρας του δολοφονείται από την Ku-Klux-Klan... Ο Louisiana, μεγαλώνει σε ορφανοτροφείο, κοιμάται στους δρόμους και κλέβει για να ζήσει. Η αστυνομία που τον συλλαμβάνει κάποια στιγμή, τον αναγκάζει να αντιμετωπίσει το δίλημμα, φυλακή ή στρατός, και ο Red βρίσκεται να πολεμάει στην Κορέα, όπου και τραυματίζεται.!

Η μουσική του δραστηριότητα, αρχίζει στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '40, όταν πιτσιρικάς παίζει φυσαρμόνικα και κιθάρα στους δρόμους για πενταροδεκάρες. Το 1948 γνωρίζει τον Muddy Waters, ο οποίος γοητεύεται από τον πεισματάρη δωδεκάχρονο ορφανό και του μαθαίνει όλα όσα ξέρει, ανατρέφοντάς τον σαν το πνευματικό του παιδί. Τον δίδαξε τόσο καλά που, έγινε ο μοναδικός μουσικός του μπλουζ που έπαιζε σλάιντ, όπως ακριβώς και ο Muddy.!!!

Στη δεκαετία του '50 αρχίζει να ηχογραφεί με το ψευδώνυμο Crying Red ή Playboy Fuller. Στη συνέχεια υιοθετεί το Louisiana Red, είτε λόγω της Ινδιάνικης καταγωγής του, είτε εξαιτίας της σοσιαλιστικής του ιδεολογίας και δράσης στο κίνημα των Black Muslims και του Rev.Ike, στις αρχές της δεκαετίας του '60.

Ακολουθούν φεστιβάλ και περιοδείες με τους Albert King, Johnny Winter, Rory Gallagher, Eric Burdon, με τον οποίο και συμπρωταγωνιστεί στην ταινία "Comeback", αλλά και καταλυτικές συνεργασίες με τον John Lee Hooker και τον Jimmy Reed.

Shadow play vol. 1

24/3 η Βραδιά ανήκει στον Θεϊκό Rory...!
Παρακαλείστε όσοι πιστοί προσέλθετε με κατάνυξη,
στην λιτανεία προς Τιμήν Του κι αφήστε το θυμίαμα,
απ' τις μελωδίες Του να κατακλύσει τις καρδιές μας...!!!

Μια Βραδιά αφιερωμένη στον Έναν και Μοναδικό Rory Gallagher...!!!
Στην Δοξολογία, θα χοροστατήσει ο Χαρισματικός Barry Barnes.!

Το "Rory Gallagher Greece" και η "Βlues Ελληνική Κοινότητα", με υπερηφάνεια σας προσκαλούν σε ένα μουσικό αφιέρωμα στον θρυλικό πρίγκηπα της Ιρλανδίας και θεό της κιθάρας, RORY GALLAGHER...

Aλλά και σε εκρηκτικά μονοπάτια southern κουλτούρας, κι εκρηκτικής riff-ολογίας που θα σας οδηγήσουν στην πιο ROCK βραδιά της ζωής σας!!!!
Το μόνο που σας ζητάμε, είναι να φέρετε τη καλή διάθεση, και τα υπόλοιπα αφήστε τα στους ειδήμονες: Barry Sinnerboy Barnes και τη παρέα του, Nostos και Big Ballz.
Σας περιμένουμε !
Είσοδος : 10€

J.R.R. Tolkien Η ιστορία των παιδιών του Χούριν

Όλοι σίγουρα ξέρουμε για την ταινία Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, και τα ομότιτλα βιβλία φυσικά. Υπάρχουν όμως ιστορίες που διαδραματίζονται σε πιο παλιές εποχές, σύμφωνα με τον κόσμο της Μέσης Γης, που έχει δημιουργήσει ο John Ronald Reuel Tolkien . Μια από αυτές τις ιστορίες είναι και τούτη .

Περιγράφει την τραγωδία του Τούριν και της Νιένορ, που διαδραματίζεται κάτω από τον κλοιό του Σκοτεινού Άρχοντα, Μόργκοθ και του πολέμου που ξεκίνησε ενάντια σε ξωτικά και ανθρώπους!
Τα δύο αυτά παιδιά, ζουν μια έντονη και παθιασμένη ζωή, που ένα τραγικό τέλος τα περιμένει. Κι όλα αυτά ,εξαιτίας μιας κατάρας που έριξε ο Σκοτεινός Άρχοντας στον Χούριν, και καταράστηκε όλη του την οικογένεια...

Λοιπόν, να η αρχή της ιστορίας:
ΝΑΡΝ-ΙΝ-ΧΟΥΡΙΝ
Η ιστορία των παιδιών του Χούριν

Η παιδική ηλικία του Τούριν:
Ο Χάντορ ο Χρυσομάλλης, ήταν, άρχοντας των Εντάιν, και ιδιαίτερα αγαπητός στους Έλνταρ.
Έζησε όλη του τη ζωή κάτω απ την εξουσία του Φίνγκολφιν που του παραχώρησε μεγάλες εκτάσεις σε εκείνη την περιοχή του Χιθλούμ που λεγόταν Ντορ-Λομιν. Η κόρη του, Γκλορέδελ, παντρεύτηκε τον Χαλντίρ γιο του Χάλμιρ, άρχοντα των ανθρώπων του Μπρέθιλ.

Με την ίδια τελετή παντρεύτηκε ο γιος του, ο Γκαλντόρ ο Υψηλός τη Χαρέθ, κόρη του Χάλμιρ.

Ο Γκαλντόρ και η Χαρέθ έκαναν 2 γιους τον Χούριν και τον Χουόρ. Ο Χούριν ήταν τρία χρόνια μεγαλύτερος, αλλά είχε μικρότερο ανάστημα από τους άντρες της φυλής του. Σε αυτό είχε μοιάσει στο σόι της μητέρας του, αλλά σ' όλα τα άλλα, ήταν σαν τον παππού του τον Χάντορ, με όμορφη όψη και χρυσά μαλλιά, γερός στο σώμα και με δυνατή θέληση.
Από όλους τους ανθρώπους του Βορρά ήταν αυτός που ήξερε περισσότερο τα σχέδια των Νόλντορ.

Πάει κι αυτή...Whitney Houston R.I.P.

Η Γουίτνεϋ Χιούστον (Whitney Houston, 9 Αυγούστου 1963 - 11 Φεβρουαρίου 2012) ήταν Αμερικανίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός. Ο πρώτος της δίσκος με τίτλο το ονοματεπώνυμό της κυκλοφόρησε το 1985 και έχει πουλήσει μέχρι σήμερα 25 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Ο δίσκος της με τις μεγαλύτερες πωλήσεις είναι το soundtrack της ταινίας «The Bodyguard» που περιέχει το τραγούδι «I Will Always Love You» το οποίο έγινε το σήμα κατατεθέν της Χιούστον και παραμένει μέχρι σήμερα το single με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στην ιστορία της μουσικής, με 170 εκατομμύρια αντίτυπα.

Είναι επίσης η μοναδική καλλιτέχνης που κατάφερε να έχει επτά συνεχόμενες νούμερο ένα εισόδους στα Αμερικάνικα Charts (Billboard Hot 100) με τα Saving All My Love for You", "How Will I Know", "Greatest Love of All", "I Wanna Dance with Somebody (Who Loves Me)", "Didn't We Almost Have It All", "So Emotional", και το "Where Do Broken Hearts Go".

Μέχρι το 2010, η Χιούστον είχε κερδίσει 415 συνολικά βραβεία, στα οποία περιλαμβάνονται 2 Emmy, 6 Grammy, 30 Billboard Music Awards και 22 American Music Awards.

Στις 11 Φεβρουαρίου 2012 ανακοινώθηκε ο ξαφνικός θάνατος της Χιούστον, σε ηλικία 48 ετών, σε περίοδο που ετοίμαζε νέα κινηματογραφική παραγωγή, το remake της ταινίας Sparkle, η πρεμιέρα του οποίου προγραμματιζόταν για τον Αύγουστο του 2012.(Βικιπαίδεια)

Gary Moore πέρασε 1 χρόνος

Ο Γκάρι Μουρ (Gary Moore, γεννήθηκε ως Robert William Gary Moore, 4 Απριλίου 1952 – 6 Φεβρουαρίου 2011) ήταν μουσικός, περισσότερο αναγνωρισμένος ως κιθαρίστας της Blues Rock μουσικής, καθώς επίσης και τραγουδιστής, με καταγωγή από το Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας.

Η καριέρα του ξεκίνησε την δεκαετία του 1960. Ο ίδιος συνεργάστηκε με καλλιτέχνες ανάμεσα στους οποίους, οι  Phil Lynott & Brian Downey από τα χρόνια του στο Γυμνάσιο, με αποτέλεσμα να γίνει μέλος δύο φορές στο ιρλανδικό συγκρότημα της ροκ, Thin Lizzy. Εκτός από τις συνεργασίες του με συγκροτήματα, ο Μουρ είχε και μία πολύ επιτυχημένη σόλο καριέρα.

Και πολλές ευχάριστες στιγμές, καθώς μοιράστηκε την σκηνή με πολλά μεγάλα ονόματα της Blues κι όχι μόνο, όπως οι  B.B. King, Albert King, George Harrison και Greg Lake καθώς και την μπάντα  Colosseum II .

Συμμετείχε και στην ηχογράφηση του τραγουδιού "She's My Baby" των Traveling Wilburys Vol. 3.

καθώς το lead guitar solo που ακούγεται είναι δικό του...!!!
Πέθανε στον ύπνο του, από καρδιακή ανακοπή, το Φεβρουάριο του 2011, ενώ βρισκόταν σε ξενοδοχείο στην Ισπανία.

Ξεκίνησε να παίζει κιθάρα από την ηλικία των 8 ετών. Παρότι ήταν αριστερόχειρας, έπαιζε κιθάρα με το δεξί χέρι. Οι πρώτες του επιρροές ήταν από τον Πίτερ Γκριν, ο οποίος έγινε μέντοράς του, όταν ο Μουρ έπαιζε στο Δουβλίνο.

Δημήτρης...18/03/ '74...12/01/ '12...

Δημήτρη πάντα βιαστικός...έφυγες νωρίς...!!!
Καλό ταξίδι Αδερφέ μου...
Εκεί που πας δεν μπορώ,
να σ' ακολουθήσω ακόμα...μα κρατώ τις αναμνήσεις...!

Θα συναντήσεις και τον Γιάννη,
για να 'χετε παρέα ο ένας τον άλλον...
φυλάξτε μου μια θέση αδέρφια, ώσπου να ρθει η ώρα μου...!

Ο Δημήτρης ήταν ο επόμενος κατά σειρά γέννησης αδερφός μου μετά από 'μενα...

Βλέπεις όλο με γυροφέρνει ο θάνατος, κι όλο με προσπερνά, κλέβοντας δικούς μου...

αφήνοντάς με,  στον πόνο της απώλειας ...

να ψιθυρίζω λόγια που δεν ειπώθηκαν ...

και να κραυγάζω στα σκοτάδια της μοναξιάς...

Αναπαύου εν Ειρήνη... 18/03/1974...12/01/2012

Rock αναμνήσεις

Ένα απ' τα αγαπημένα μου Rock σχήματα...κι οχήματα για μουσικά ταξίδια... είν οι Led Zeppelin.
Άκουσμα απ' τον μακαρίτη τον αδερφό μου, που η μεγάλη του αδυναμία για την εν λόγω μπάντα, τον ώθησε στο να "χτυπήσει" το πρώτο του tattoo στο δεξί μπράτσο. Διάλεξε τον Έκπτωτο Άγγελο απ' το εξώφυλλο του δίσκου τους...
Κάτι που τον έκφραζε, αφού  έτσι ένιωθε κι ο ίδιος, ένας Έκπτωτος Άγγελος...!

Μιας κι ο Jiovanni, όπως συνήθιζα να τον φωνάζω, κατοικεί πια σε άλλους γαλαξίες κι ένεκα της χθεσινής του Ονομαστικής εορτής...θα κάνω ένα αφιέρωμα στην αγαπημένη μας μπάντα...

  Led Zeppelin 

Past members: 

Jimmy Page, John Paul Jones

Robert Plant, John Bonham

Χρόνος

Χρόνια πολλά...
Η αλλαγή χρόνου κοντεύει...
Εύχομαι η νέα χρονιά να είναι
αγκαλιασμένη με την Υγεία, το Χαμόγελο,
την Τρέλα και να απολαμβάνει τα ήρεμα
φιλιά της Αγάπης όντας Ευτυχισμένη...

Καλή Χρονιά...!

Η Ψυχή του Μοτοσυκλετιστή

Η Ψυχή του Μοτοσυκλετιστή.............!!!!!!!!!

Όχι, δεν το έγραψα εγώ, μα το δημοσιεύω ετσι ώστε , την επόμενη φορά
που ένας μοτοσυκλετιστής περάσει ανάμεσα από τα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα σας,
να προσπαθήσετε να καταλάβετε....

Μερικά χρόνια πριν ο μπαμπάς ενός από εμάς που δεν υπάρχει πια,
ο μπαμπάς ενός αγγέλου με το νούμερο 24 στο φέρινγκ και στη καρδιά,
μας περιέγραψε έτσι …

«…Μου είχε μιλήσει πολύ για σας αλλά για να πω την αλήθεια δεν έδωσα και πολύ βάση.
Εκείνος όμως που ήταν μεγάλος ξεροκέφαλος σας σύστησε έναν προς ένα.
Όλους αυτούς τους νέους που γνώρισα θα μπορούσα να τους αγκαλιάσω και να τους φιλήσω σαν να ήταν δικά μου παιδιά.
Βυθισμένοι μέσα στις μαύρες δερμάτινες φόρμες τους με τα φανταχτερά τους κράνη, όλοι τους αληθινοί σκληροί άντρες !

Μια παρέα που στο δρόμο δε κατεβάζει ποτέ το βλέμμα.