Η Διασκευήτιδα

Καλημέρες εκατέρωθεν....
Τα περί διασκευήτιδας τα ξέρετε...μην τα ξαναλέμε....
Το πως την κόλλησα δεν σας έχω πει ακόμα....

 Αγαπημένη ενασχόληση τα mind games....κι ειδικά το βρες τις ομοιότητες/διαφορές σε εικόνες....το κρατάμε αυτό....! Σημαντική λεπτομέρεια πως ο γέρος μου ήταν ημιεπαγγελματίας μουσικός, (τραγούδι/μπουζούκι σε αρχοντορεμπέτικα κλπ) οπότε μου κληροδότησε το λεγόμενο "μουσικό αυτί".... Έτσι λοιπόν, κάποια στιγμή άρχισα να παίζω το βρες τις μουσικές ομοιότητες...κι αυτό έτσι απλά...κι ασυναίσθητα έβλεπα σχεδόν τα μισά μου ακούσματα να είναι επιρροές κι αντιγραφές συχνά πυκνά, άλλων σπουδαίων και μη συνθέσεων...Κι όσο συνέχιζα να το ψάχνω τόσο μου άρεσε τούτο το μαγευτικό ταξίδι στις μελωδίες, και στην δυναμική κάποιων συνθέσεων....που ηλέκτριζε τον κάθε μουσικό να θέλει να πει όσα ένιωθε με την δική του εκδοχή...κι έτσι έμπλεξα με τις διασκευές....!
Κι η συνέχεια γνωστή....με πρώτο ξεκίνημα τούτο το κομμάτι The Police - Message in a Bottle

 και την επιρροή στο αντίστοιχο του δικού μας Λήτη.... Λήτης + Τρυκ - Αράχνη

Για να καταλήξουμε στο σήμερα και τούτο το δημιούργημα.... Bloc Party - Banquet 

Και το ταξίδι συνεχίζεται....με την χαρά της ανακάλυψης νέων εικόνων κι ακουσμάτων....

Η Rock δηλητηριάζει τα παιδιά...

                           "Η Ροκ δηλητηριάζει τα παιδιά μας" - ΟΥΥΥ 666!

Κυριακή σήμερα, και μιας και τα νέα είναι χαλαρά, είπαμε να αναδημοσιεύσουμε ένα άρθρο που βρήκαμε, για να διαβάσετε και να "προβληματιστείτε" σχετικά με τη Rock μουσική... (Ήμαρτον...)

ΚΑΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ (και καλό γέλιο!)



"Ο πόνος μου είναι βαθύς, κόμπος στο λαιμό μου. Οι προσευχές μου ασταμάτητες, για τα αδικοχαμένα παιδιά μας. Τα παιδιά μας, που αντί να ακούν σωστή μουσική, ακούν τα διαόλια του ροκ και του χέβι μέταλ.

Είναι μεγάλο το δράμα αδελφοί μου. Αι ψυχαί των παιδιών μας δηλητηριάζονται ασυστόλως από όλα τα δυνατά μέσα, αλλά κυρίως από τα αδύνατα. Ίσως το κυριότερο μέσον χειραφέτησης των αγνών παρθένων τέκνων μας είναι η μουσική. Η μουσική, που από αρχαιοτάτων χρόνων, ήτο μια ευλογίαν εις την ψυχήν, μια προσευχήν εις τον δημιουργόν, ένα μέσο εξημέρωσης της εσωτερικής μας βαρβαρότητος, καταπράυνσης των παθών μας, ένας οδηγός στη γαλήνη.

Αναγνωστήριο και Ξωτικά

Ένα από τα αγαπημένα μου θέματα για ανάγνωση είναι οι φανταστικές ιστορίες.

Αδυναμία σε Θρύλους, Δράκους και Ξωτικά...και φυσικά σε αυτόν τον χώρο δεν κυριαρχεί μονάχα ο Τόλκιν...

Έτσι προέκυψε και η ανακάλυψη της σειράς του Τέρι Μπρούκς με τις ιστορίες των Σανάρα...!

Η επική σειρά φαντασίας του Terry Brooks ξεκίνησε το ταξίδι της το 1977, όταν εκδόθηκε το Σπαθί των Σανάρα. Ανήκε στο ίδιο είδος με τον ’ρχοντα των Δαχτυλιδιών, αλλά οι περισσότεροι εκδότες πίστευαν τότε ότι το είδος αυτό δεν είχε κανένα μέλλον. Όμως, με την τεράστια επιτυχία που σημείωσε το πρώτο βιβλίο της σειράς, ο Τέρρυ Μπρουκς διέψευσε τους κριτικούς και έκτοτε έχει εμπλουτίσει τη λογοτεχνία του φανταστικού με άλλα δεκατέσσερα μυθιστορήματα του κόσμου των Σανάρα.

Ιστορίες της χάντρας

To κομπολόι και η ιστορία του

«Θα το δώσω το ρολόι και θα πάρω κομπολόι», τραγούδησε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Δεν είναι, όμως, το μοναδικό ελληνικό λαϊκό τραγούδι που αναφέρεται στο κομπολόι. Αυτό που συνοδεύει καημούς, έρωτες και βάσανα κι έχει συνδεθεί στη συνείδηση του κόσμου με τη μαγκιά, τον τσαμπουκά. Ωστόσο, το κομπολόι ή μπεγλέρι ξεκίνησε για να εξυπηρετήσει την ανάγκη επικοινωνίας του ανθρώπου με τον θεό.

Η ιστορία του κομπολογιού φαίνεται ότι χάνεται στο βάθος της ιστορίας. Εικάζεται ότι το πρώτο κομπολόι δημιουργήθηκε από κάποιον μοναχό στην Αρχαία Ινδία, μεταξύ 800-500 πΧ. Αφορμή για τη δημιουργία του κομπολογιού ήταν να καλυφθεί η πρακτική ανάγκη του μοναχού που έπρεπε να κάνει με απόλυτη συγκέντρωση ένα συγκεκριμένο αριθμό προσευχών.

Από τη μία πλευρά όμως, δεν ήξεραν όλοι να μετράνε, ενώ από την άλλη και να ήξεραν, πάντα υπήρχε ο κίνδυνος να παραλειφθεί κάποια προσευχή ή να ειπωθεί κάποια παραπάνω, ενώ η έγνοια του μετρήματος θα αποσπούσε το νου από την προσήλωση στην προσευχή. Ο κανόνας έλεγε: «108 προσευχές ακριβώς».

Έτσι, δόθηκε η λύση που έμελλε να εξυπηρετήσει όλες τις μεγάλες θρησκείες του κόσμου. Πέρασε σε ένα σκοινάκι εκατόν οκτώ κουκούτσια διάτρητα και έδεσε τις δύο άκρες του τοποθετώντας εκεί μία φουντίτσα, για να ξέρουν που ξεκινά και που σταματά το μέτρημα. Έτσι γεννήθηκε το κομπολόι. Οι Ινδοί σήμερα ονομάζουν το κομπολόι «τζαμπάλα», που σημαίνει «γιρλάντα της προσευχής και της επανάληψης των ονομάτων του θεού, που καταστρέφει τις αμαρτίες και ελευθερώνει από τον κύκλο της γέννησης και του θανάτου» και πρέπει να έχει 108 χάντρες.