The American Dream(Gr subs) Το Αμερικάνικο Όνειρο με υπότιτλ.

Πως έχουν δημιουργηθεί τα χρήματα;
Πώς λειτουργεί το τραπεζικό σύστημα;
Γιατί οι τιμές των σπιτιών ανέβηκαν στα ύψη και, στη συνέχεια, έκαναν βουτιά;
Γνωρίζετε πραγματικά ποια είναι η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, το ΔΝΤ είναι και πώς επηρεάζει τους πολίτες κάθε μέρα;

Η δικιά μου αλήθεια

Η δικιά μου η αλήθεια, εκφράζεται αλήτικα και πεζοδρομιακά...
Σιχάθηκα να βλέπω την μια να διατυμπανίζει την θετική της άποψη για τα πολιτικά τεκταινόμενα, και τον άλλον την αντίστοιχη αρνητική του...κανένα κακό θα πείτε ως εδώ...με επίμαχη λεπτομέρεια βέβαια, πως κι οι δυο θέλουν και οπαδούς στην άποψή τους επιμένοντας πως όποιος δεν ακολουθήσει είναι προδότης.... Τίνος;

Το λεπόν...από άποψη δεν συμμετέχω σε εκλογές από το 1989...! Άνεργος για πολύυυυυ καιρόοοοο καθότι στα 45 η αγορά εργασίας με θεωρεί ανεπαρκή...κι ενώ έχω γυρίσει την μισή ελλάδα ως μάγειρας, κι έχω φάει τον ρατσισμό του κάθε καριολόβλαχου (κι εγώ επαρχιώτης είμαι) θεωρώντας με ξενομερίτη.... Είδα την πουστιά του κάθε νεόπλουτου μαγαζάτορα που κοίταζε να φάει και την τελευταία σταγόνα ιδρώτα μου....
Όταν με χίλια βάσανα κατάφερα να εξασφαλίσω μια δίμηνη σύμβαση κοινωνικού περιεχομένου στον δήμο της περιοχής μου, ενα διάστρεμμα και ρήξη χιαστού συνδέσμου στο γόνατο δεν με άφησε να αναλάβω καθήκοντα.... Αντί να κάνω την λαμογιά να πιάσω δουλειά κι έπειτα να το παίξω κουκουρούκου με αναρρωτικές και λοιπά, ζήτησα απλά αναβολή πρόσληψης... Κι ήρθε έπειτα ο ξετσίπωτος, να αναστείλει κάθε πρόσληψη κι ακύρωση της αναμονής μου.... Στα αρχίδια μου θα πει ο οποιοσδήποτε...εμένα να δεις!!!

Τουτέστιν γιαυτά κι άλλα πολλά ας έρθουν οι δυο προαναφερόμενοι να τους γαμήσω για να δουν πόσο προδότης είμαι και πόσο πατριωτής....
Άντε, γιατί άμα σαλτάρω δεν με μαζεύει τίποτα...!
Πραγματικά τίποτα....καριόλια του κερατά, που έχετε να πείτε άποψη για τα πάντα και να κρίνετε όλους κι όλα...!

Σε λαχταράω.....

Και θέλω να παίζουμε κρυφτό και να σου δίνω τα ρούχα μου
και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου
και να κάθομαι στα σκαλιά ενώ εσύ κάνεις ντουζ
και να σου τρίβω το σβέρκο
και να σου φιλάω τα πόδια και να σε κρατάω απ’ το χέρι
και να βγαίνουμε για φαγητό
και να μη με νοιάζει που τρως το δικό μου
και να σε συναντώ στου Ρούντυ και να μιλάμε για τον καιρό
και να πληκτρολογώ τα γράμματά σου
και να κουβαλάω τα πράγματά σου
και να γελάω με την παράνοιά σου
και να σου δίνω κασέτες που δεν τις ακούς
και να βλέπουμε σπουδαίες ταινίες και να βλέπουμε άθλιες ταινίες
και να γκρινιάζουμε για το ραδιόφωνο
και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι
και να σηκώνομαι για να σου φέρνω καφέ

Δανεικό....

Δεν με ενδιαφερει τι κανεις για να ζησεις....
Θελω να μαθω....τι πραγμα στη ζωη, σε κανει ν' ανασαινεις, κι αν εχεις την δυναμη να ρισκαρεις, για να βρεις της καρδιας τα ονειρα.
Δεν με ενφιαφερει, ποσον χρονων εισαι....
Θελω να ξερω, αν ακομα μπορεις, να παρεις το ρισκο και φανεις αφελης για την Α γ α π η, για το 
Ο ν ε ι ρ ο και για την περιπετεια του να εισαι Ζ ω ν τ α ν ο ς.
Δεν θελω να μαθω ποιοι πλανητες απειλουν την Σεληνη σου.....
Θελω να μαθω αν αγγιξες το κεντρο του πονου κι αν εμεινες ακομα α ν ο ι χ τ ο ς, μετα απ' τις απιστιες της Ζωης η αν εκλεισες ερμητικα την καρδια σου, απο φοβο μηπως ξαναπληγωθεις.
Θελω να μαθω αν καταφερνεις να μενεις με τον πονο τον δικο μου και τον δικο σου.
Αν μπορεις να χορεψεις ανεμελα και ν'αφηνεις την εκσταση να φτασει, μεχρι την ακρη των δαχτυλων χωρις ν' αντιδρασεις με συνεση η να γινεις ξαφνικα ρεαλιστης η να θυμηθεις τα ανθρωπινα ορια.

Η Διασκευήτιδα

Καλημέρες εκατέρωθεν....
Τα περί διασκευήτιδας τα ξέρετε...μην τα ξαναλέμε....
Το πως την κόλλησα δεν σας έχω πει ακόμα....

 Αγαπημένη ενασχόληση τα mind games....κι ειδικά το βρες τις ομοιότητες/διαφορές σε εικόνες....το κρατάμε αυτό....! Σημαντική λεπτομέρεια πως ο γέρος μου ήταν ημιεπαγγελματίας μουσικός, (τραγούδι/μπουζούκι σε αρχοντορεμπέτικα κλπ) οπότε μου κληροδότησε το λεγόμενο "μουσικό αυτί".... Έτσι λοιπόν, κάποια στιγμή άρχισα να παίζω το βρες τις μουσικές ομοιότητες...κι αυτό έτσι απλά...κι ασυναίσθητα έβλεπα σχεδόν τα μισά μου ακούσματα να είναι επιρροές κι αντιγραφές συχνά πυκνά, άλλων σπουδαίων και μη συνθέσεων...Κι όσο συνέχιζα να το ψάχνω τόσο μου άρεσε τούτο το μαγευτικό ταξίδι στις μελωδίες, και στην δυναμική κάποιων συνθέσεων....που ηλέκτριζε τον κάθε μουσικό να θέλει να πει όσα ένιωθε με την δική του εκδοχή...κι έτσι έμπλεξα με τις διασκευές....!
Κι η συνέχεια γνωστή....με πρώτο ξεκίνημα τούτο το κομμάτι The Police - Message in a Bottle

 και την επιρροή στο αντίστοιχο του δικού μας Λήτη.... Λήτης + Τρυκ - Αράχνη

Για να καταλήξουμε στο σήμερα και τούτο το δημιούργημα.... Bloc Party - Banquet 

Και το ταξίδι συνεχίζεται....με την χαρά της ανακάλυψης νέων εικόνων κι ακουσμάτων....

Blue Horizon

- Αγαπάς;;;
- Αγαπάω ...
- Και γιατί αγαπάς;;;
- Γιατί, με κάνει καλύτερο άνθρωπο..
- Καλύτερο ή ευκολότερο ...
- Ευκολότερο;;;
- Ναι. Ευκολότερο ...
- Τι εννοείς;;;
- Εννοώ, ότι η αγάπη, σε μαλακώνει, κάνεις υποχωρήσεις, που δεν θα έκανες, αν δεν αγαπούσες, είσαι πιο γλυκός, πιο ευαίσθητος. Οπότε, είσαι ευκολότερος στο να δέχεσαι πράγματα, και καταστάσεις ...
- Και αυτό, δεν σημαίνει 'καλύτερος άνθρωπος';;;
- Έχοντας αλλάξει εσένα;;;
- Γιατί λες ότι άλλαξα εμένα; Αφού, ο ίδιος είμαι. Δεν άλλαξα. Θέλω, και τα κάνω. Δεν μου τα επιβάλλει κανένας ...
- Δεν είπα το αντίθετο ...
- Τότε τι λες;;;
- Ότι γίνεσαι ευκολότερος. Δεν γίνεσαι καλύτερος. Αλλάζεις ...
- Αλλάζω, αλλά προς το καλύτερο ...
- Αλλάζεις, έτσι ώστε να γίνεσαι πιο αρεστός. Αλλάζεις, έτσι ώστε να αντέχεις, το έτερον ήμισυ. Αλλάζεις, έτσι ώστε, να σε αντέχει το έτερον ήμισυ ...
- Μα, αυτό είναι το καλύτερο. Μαθαίνω να ζω με κάποιον άλλο. Μαθαίνω, να συμβιώνω και να βιώνω. Μαθαίνω, να μην είμαι 'εγώ', και να είμαστε 'εμείς' ...
- Σωστά τα περί 'εγώ' και 'εμείς', αρκεί να ξεκινάς από το 'εγώ' και να δημιουργείς το 'εμείς'. Γιατί τότε, δεν γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος. Χάνεσαι από οντότητα, κι αφομοιώνεσαι στα γούστα, και στις ορέξεις του άλλου. Γίνεσαι 'ένα' με τον άλλο, και μετά για να βρεις το 'εγώ', πρέπει να γκρεμίσεις τα πάντα μέσα σου και να ξαναφτιαχτείς. Και ξέρεις ποιο είναι το ωραίο;;;
- Ποιο;;;
- Όταν, θελήσεις να ξαναγίνεις 'εσύ', κανένας, δεν πιστεύει ότι ήσουν, μόνο 'εμείς' ...

 http://youtu.be/fMqkJ1mFIYw

Έμπνευση και πάθος....

Κι όταν της Άνοιξης οι μέρες ξεμακραίνουν, τις ώρες μου γιομίζει κελάηδμα πουλιών από μακριά....
Πάντα θυμάμαι την φωνή σου να μου τραγουδά κερνώντας το φιλί....

Μα σαν βραδιάσει, τα αστέρια φωτίζουνε ψηλά, κι η νύχτα βάφεται στα χρώματα του φεγγαριού...
Τότε ο πόνος μου αβάσταχτος, καθώς σεργιάνι κάνω μοναχός στου έρωτα τα πάθη....
Η καρδιά μου λαχταρά να δει το δικό της αστέρι να φωτίζει με χίλια χρώματα της μοναξιάς τα έρημα σοκάκια.... Ζει για την στιγμή, που θα προβάλει απ' την ανατολή ο πρωινός αστέρας για να φέρει το χάραμα, και να βγει ο νους, από του πόνου τα σκοτάδια....

Συ σαι τ' αστέρι μάτια μου, συ σαι κι η ηλιαχτίδα. Εσύ που μου χαρίζεις φως και λάμπεις μες στην νύχτα.... Μακρυά σου και το καταμεσημέρο πάντα μου μοιάζει νύχτα....μα όταν σμίγουμε αγκαλιά μου φαίνονται και τα μεσάνυχτα, σαν φως του ήλιου καθαρό, και λάμπει η ψυχή μου....

Κείνες του έρωτα οι στιγμές, που με χορταίνουν σαν πεινώ, την δίψα μου που σβήνουν κι η αγκαλιά σου γίνεται βάλσαμο, κι όλες οι πληγές μου κλείνουν.... Τα σπλάχνα μου χορταίνουν αγαλλίαση κι έρωτας με γεμίζει με την χαρά πως σε έχω δίπλα μου, και πάντα δικιά μου είσαι....

Μα το φιλι σου, δεν το χόρτασα όπως και το κορμί σου, καταραμένος είμαι να ζητώ σταγόνες παραπάνω, κι όταν δεν σε έχω δίπλα μου κάλιο να σβήσω παρακαλώ, να πέσω να πεθάνω....
Μα σκέφτομαι τον πόνο σου σαν μάθεις τον χαμό μου κι όλα τα κλείνω μεσα μου σε έναν βουβό καημό μου....Αγάπη μου, τα λόγια μου τόσο φτωχά, να πουν τα όσα νιώθω...τόσο μικρά να περιγράψουν την δική σου ομορφιά, την χάρη και το γέλιο...αυτά που τόσο λαχταρώ μα πάντα δεν τα παίρνω....  Συγχώρα με καρδούλα μου δεν ξέρω πια τι λέω, μα ξέρω πόσο σε ποθώ....
Πόσο θεριεύει η αγάπη μας ακόμα κι ας μην σε έχω εδώ να σε θωρώ και να σε κανακεύω....

Όλο και θεριεύει η φωτιά που καίει τα σωθικά, κι ο έρωτας που απ την ψυχή μου αναβλύζει, κι όσο μένει στα κρυφά τόσο φουντώνει και με λαμπαδιάζει...μα εγώ σε καρτερώ άγια στιγμή που θα ρθεις μες το όνειρο γλυκά να με κοιτάξεις, και με τα χείλη σου τα άλικα φιλί να με κεράσεις...

Αναπολώ εκείνες τις φορές που μύρισα το άρωμα σου και μέθυσα με του κορμιού σου τους χυμούς, και στα ουράνια πήγα...βλέπω σαν τώρα μπρος στα μάτια μου, του στήθους σου τα άνθη, νιώθω την σάρκα ροδαλή να βάφεται σε κάθε αγγιγμά μου....κι ακούω το τραγούδι σου, σαν χάνεσαι στης ηδονής τα βάθη....και ταξιδεύουμε μαζί στα κύματα της αιώνιας ευτυχίας....

Το ξέρεις πως σε αγάπησα πολύ πιο πριν ακόμα σε αντικρύσω, τότε που την φωνή σου άκουσα να λέει το ονομά σου...τότε που σου είπα σε γνωρίζω από άλλες ζωές που έζησα κοντά σου....
Ποθώντας σε σε αναζήτησα, κι όταν σε αναζήτησα σε βρήκα...μόλις σε βρήκα σε ερωτεύτηκα και σε αγάπησα όταν είδα πως υπήρχες από πάντα στην καρδιά μου...
Γεύτηκα το μέλι του κορμιού σου, και δέσμιος έμεινα στην γλύκα του φιλιού σου...
Ναι, σε αγάπησα πριν ακόμα σε αγαπήσω....κι είμαι εδώ να περιμένω την στιγμή πάλι εμείς τα δυό θα ήμαστε ένα....

Για φυλαχτό δέξου την σκέψη μου και τον παντοτινό έρωτά μου...
Πουλιά θα στείλω τα φιλιά, να ρθουν τα λόγια τούτα να σου πουν, πως δεν σε ξέχασα και καρτερώ πάντα να ρθω κοντά σου.....

Ομάρ Καγιάμ – Ρουμπαγιάτ

Για φίλους περιόριζε τον ενθουσιασμό σου

Και μην απομακρύνεσαι από τον εαυτό σου

Κι αυτόν εδώ που νόμιζες πως είναι στήριγμά σου

Μελέτα τον και πέρνα τον από το κόσκινό σου.




Αν η ψυχή σου πόθησε να πάει μακριά, να φύγει,

Παράτα όσους αγάπησες, κάθε δεσμό που πνίγει.
Μη σκέφτεσαι τα εμπόδια που βρίσκονται μπροστά σου
Σπρώχνε τα με τα πόδια σου, κι ο δρόμος σου θ' ανοίγει.

Ας, περπατούν τα μυστικά, μες στων τρελών τους τόπους.
Κι ας είναι τα μυστήρια για τους ονειροπόλους.
Ζύγισε συ τα έργα σου και πρόσεχε τους άλλους.
Και φύλαγε τους πόθους σου απ' τους λεπτούς ανθρώπους

Σαν να 'τανε φτιαγμένος για το κέφι σου, ο κόσμος ζήσε,
λες και τον χουνε ξομπλιάσει για την αφεντιά σου μόνο.
Μα μην το λησμονάς πώς δεν εισ' άλλο από μια χούφτα χιόνι
στην αμμουδιά στρωμένο μια δύο μέρες, που θα λιώσει.

Σύννεφο τις κακοκεφιάς να μην αφήνεις να σε σκιάζει
κι ας μη χαθούν οι μέρες σου σ' αναίτιας λύπης την ομίχλη.
Μην απαρνιέσαι το λιβάδι, το φιλί, το ερωτικό τραγούδι
μέχρι με τον πηλό να ζυμωθεί, μια μέρα, ο πηλός σου.

Έσφιξ' αχόρταγα τα χείλια μου ρωτώντας το ποτήρι
μη θα μπορούσα τάχα να γυρέψω τ' άγουρά μου χρόνια.
Και κείνο μουρμουρίζει σφίγγοντας τα χείλια στα δικά μου:
"Πιες άλλη μια γουλιά. Δεν έχει γυρισμό αυτός ο δρόμος".

Αυτός ο θόλος, π' όλοι ζούμε κάτωθέ του ζαλισμένοι,
είναι του Αλλάχ το μαγικό το θέατρο σκιών, ας πούμε.
Λυχνάρι του ο ήλιος και πλατύ λευκό πανί του ο κόσμος
κι αμέτρητες φιγούρες πίσω του σκοτεινές, που παραδέρνουν.

Τη μέρα την αυριανή, φωνή καμιά δε σου την τάζει.
Γι' αυτό φεγγάρι μου θνητό με την ψυχή σου γλέντα,
αδειάζοντας στη φωτοφεγγαριά.
Μπορεί ένα μεσονύχτι να ψάχνει το φεγγάρι να μας βρει
και να 'μαστε φευγάτοι.

Ομάρ Καγιάμ – Ρουμπαγιάτ