Δευτέρα 30 Μαΐου 2011
Κυριακή 29 Μαΐου 2011
Πειρατικές ιστορίες...Captain Alexander Constantin
...Ο καπετάνιος ήταν ανήσυχος, όλη μέρα ένιωθε τον εχθρό του να τον ακολουθεί. Και το τσούρμο ήταν νευρικό,
έκαναν τις συνήθεις εργασίες στο κατάστρωμα μα ένα υπόκωφο μουρμουρητό τους συνόδευε κι έδινε ρυθμό σε ότι κάναν.
Τώρα όμως ο πλοίαρχος ήταν μόνος στο δοιάκι με μόνη συντροφιά κι οδηγό, τ' άστρα...
και το ένστικτό του...
Θέλοντας να βάλει τις σκέψεις του σε τάξη έδεσε την τιμονιέρα με το δερμάτινο κορδόνι στον σκότρο σε πορεία σταθερή.
Μηχανικά έψαξε στην τσέπη της κάπας κι έβγαλε την καπνοσακούλα του, έβγαλε και την μακριά πίπα που φύλαγε πάντα στον κόρφο, καθώς ήταν δώρο της μάνας στον κύρη του.
Το μόνο πράγμα που χε απομείνει εξόν απ το σπαθί του για να θυμίζει τον πατέρα του.
έκαναν τις συνήθεις εργασίες στο κατάστρωμα μα ένα υπόκωφο μουρμουρητό τους συνόδευε κι έδινε ρυθμό σε ότι κάναν.
Τώρα όμως ο πλοίαρχος ήταν μόνος στο δοιάκι με μόνη συντροφιά κι οδηγό, τ' άστρα...
και το ένστικτό του...
Θέλοντας να βάλει τις σκέψεις του σε τάξη έδεσε την τιμονιέρα με το δερμάτινο κορδόνι στον σκότρο σε πορεία σταθερή.
Μηχανικά έψαξε στην τσέπη της κάπας κι έβγαλε την καπνοσακούλα του, έβγαλε και την μακριά πίπα που φύλαγε πάντα στον κόρφο, καθώς ήταν δώρο της μάνας στον κύρη του.
Το μόνο πράγμα που χε απομείνει εξόν απ το σπαθί του για να θυμίζει τον πατέρα του.
Τετάρτη 25 Μαΐου 2011
Εκπληκτική-αποστομωτική απάντηση
Με το φίλο μου τον Σταύρο επικοινωνούμε τακτικά τηλεφωνικά και ενίοτε με ανταλλαγές μηνυμάτων μέσω e-mail. Συζητούμε διάφορα μα κυρίως για την καθημερινότητα και το πως ήμασταν και πως μα κατάντησαν.
Έτσι λοιπόν σε μια τέτοια επικοινωνία μέσω mail ο αγαπητός Σταυρίξ μου έστειλε το ακόλουθο θέμα που δεν μπορώ να μην το μοιραστώ μαζί σας. Προέρχεται από γνωστό block, δεν ξέρω αν ισχύει ή όχι αλλά ειλικρινά θα το θελα πολύ να έχει συμβεί. Και μάλιστα πολύ καιρό πριν....
Απολαύστε το...
Απίστευτος διάλογος στο γερμανικό περιοδικό Stern
Η παρακάτω ανοιχτή επιστολή του Walτer Wuellenweber, προς τους Έλληνες πολίτες, με τίτλο «Αγαπητοί μας Έλληνες», δημοσιεύεται σε πρόσφατο τεύχος του γερμανικού εβδομαδιαίου περιοδικού, Stern. Ο υπέρτιτλος του άρθρου αναφέρει:
«Μετά τις τράπεζες, θα πρέπει τώρα οι Γερμανοί να σώσουν και την Ελλάδα. Πρώτα έκαναν αλχημείες οι Έλληνες στο ευρώ και τώρα, αντί να κάνουν οικονομίες, απεργούν».
Έτσι λοιπόν σε μια τέτοια επικοινωνία μέσω mail ο αγαπητός Σταυρίξ μου έστειλε το ακόλουθο θέμα που δεν μπορώ να μην το μοιραστώ μαζί σας. Προέρχεται από γνωστό block, δεν ξέρω αν ισχύει ή όχι αλλά ειλικρινά θα το θελα πολύ να έχει συμβεί. Και μάλιστα πολύ καιρό πριν....
Απολαύστε το...
Απίστευτος διάλογος στο γερμανικό περιοδικό Stern
Η παρακάτω ανοιχτή επιστολή του Walτer Wuellenweber, προς τους Έλληνες πολίτες, με τίτλο «Αγαπητοί μας Έλληνες», δημοσιεύεται σε πρόσφατο τεύχος του γερμανικού εβδομαδιαίου περιοδικού, Stern. Ο υπέρτιτλος του άρθρου αναφέρει:
«Μετά τις τράπεζες, θα πρέπει τώρα οι Γερμανοί να σώσουν και την Ελλάδα. Πρώτα έκαναν αλχημείες οι Έλληνες στο ευρώ και τώρα, αντί να κάνουν οικονομίες, απεργούν».
Τρίτη 24 Μαΐου 2011
"Το νόημα της ζωής" από έναν καθηγητή φιλοσοφίας
Ένας καθηγητής φιλοσοφίας εμφανίστηκε στην τάξη του με ένα μεγάλο χάρτινο κουτί.
Χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα άδειο γυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει με πέτρες. Οι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία.
Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο ρώτησε:
- Είναι γεμάτο το βάζο;
Και οι μαθητές απάντησαν:
- Ναι, είναι γεμάτο.
Χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα άδειο γυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει με πέτρες. Οι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία.
Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο ρώτησε:
- Είναι γεμάτο το βάζο;
Και οι μαθητές απάντησαν:
- Ναι, είναι γεμάτο.
Δευτέρα 23 Μαΐου 2011
Remember My Name
Alone again, you swear for the last time
You won’t go through this hell of a life,
You know as mine
So start again, build a wall to hide
That brave face you know so well
No one else could ever tell, but I know
There must be something more {x2}...
When your nights are lonely
And the tears start to fall like rain
When your love’s in the dust,
Will you remember my name?
When all the stars are fading
And you’re walking in darkness again
When there‘s no one to trust,
Then you’ll remember my name...
You won’t go through this hell of a life,
You know as mine
So start again, build a wall to hide
That brave face you know so well
No one else could ever tell, but I know
There must be something more {x2}...
When your nights are lonely
And the tears start to fall like rain
When your love’s in the dust,
Will you remember my name?
When all the stars are fading
And you’re walking in darkness again
When there‘s no one to trust,
Then you’ll remember my name...
Κυριακή 22 Μαΐου 2011
Έκθεση βιβλίου στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Χαλανδρίου
Έκθεση βιβλίου στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Χαλανδρίου 22/5 εως 5/6 /2011
Τοποθεσία: ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ 42 & ΚΑΡΑΟΛΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, ΧΑΛΑΝΔΡΙ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ: ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΟΝΕΩΝ 1ου ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ
Ο Σύλλογος μας σε συνεργασία με το Διδακτικό Προσωπικό του Σχολείου μας στο πλαίσιο των συνεχών προσπαθειών που καταβάλλει με στόχο τη δημιουργία
άρτια καταρτισμένων μαθητών, και θέλοντας να συμβάλει στην ανάπτυξη της βιβλιοαναγνωσιμότητας, διοργανώνει Έκθεση Βιβλίου από 22 Μαΐου έως 5 Ιουνίου.
Τοποθεσία: ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ 42 & ΚΑΡΑΟΛΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, ΧΑΛΑΝΔΡΙ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ: ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΟΝΕΩΝ 1ου ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ
Ο Σύλλογος μας σε συνεργασία με το Διδακτικό Προσωπικό του Σχολείου μας στο πλαίσιο των συνεχών προσπαθειών που καταβάλλει με στόχο τη δημιουργία
άρτια καταρτισμένων μαθητών, και θέλοντας να συμβάλει στην ανάπτυξη της βιβλιοαναγνωσιμότητας, διοργανώνει Έκθεση Βιβλίου από 22 Μαΐου έως 5 Ιουνίου.
Τετάρτη 18 Μαΐου 2011
Ανάσες
Ανάσες...μικρές ρουφηξιές έρωτα στο μονοπάτι της Νιρβάνας...
ανάσες...θυμίαμα απ το συναίσθημα που όλο το είναι κατακλύζει...
ανάσες...όσο η καρδιά χτυπά τόσο η ψυχή γεμίζει με σκιρτήματα...
Ανάσες...μικρές...κοφτές...λαχανιασμένες...μα δίχως αυτές, ζωή μου δεν υπάρχεις...
ανάσες...θυμίαμα απ το συναίσθημα που όλο το είναι κατακλύζει...
ανάσες...όσο η καρδιά χτυπά τόσο η ψυχή γεμίζει με σκιρτήματα...
Ανάσες...μικρές...κοφτές...λαχανιασμένες...μα δίχως αυτές, ζωή μου δεν υπάρχεις...
While Your Lips Are Still Red
Sweet little words made for silence
Not talk
Young heart for love
Not heartache
Dark hair for catching the wind
Not to veil the sight of a cold world
Kiss while your lips are still red
While he`s still silent
Rest while bosom is still untouched, unveiled
Hold another hand while the hand`s still without a tool
Drown into eyes while they`re still blind
Love while the night still hides the withering dawn
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
