Πειρατικες ελεγειες Captain Alexander

...Η φωνή σάμπως ανήκε στον αδερφοποιτό του ναύκληρου, μα ο καπετάνιος δεν έπαιρνε κι όρκο.
  "Άιντε πάμε να πέσουμε στα πουπουλένια στρώματα, καιρό έχουμε τώρα που ξαπλάρουμε πάνω στα σκοινιά και τα σανίδια του σαπιοκάραβου"
Γέλια και σαματάς απάντησε στα λόγια του. Το τσούρμο ερχόντανε απ τα καπηλειά με κάμποσες γυναίκες να παραπατάν ζαλισμένες απ το πιοτί και να χαχανίζουν έχοντας κρεμαστεί η καθεμιά πάνω στο μπράτσο όποιου πειρατή τύχαινε δίπλα της.
  Το θέαμα έμοιαζε παράταιρο καθώς οι άξεστοι πειρατές με τα φθαρμένα και λερά σκουτιά τους στέκονταν δίπλα στις κυράδες με τις δαντέλες και τα καθαρά φουστάνια τους, εργαλείο αναπόσπαστο για την δουλειά μιας πόρνης. Όλοι είχαν την φαντασίωση της έμορφης αρχόντισσας που ξέπεσε πάνω στα δικά τους χέρια. 

Πειρατικες ελεγειες Captain Constantin

     Ακολουθώντας τον ίδιο δρόμο που που χε πάρει σαν ξεκίνησε, ο καπετάνιος έφτασε στο πανδοχείο "σπασμένη στάμνα" απ το βορεινό σοκάκι. Κρυμμένος στις σκιές κοίταξε γύρω του, έδεσε τ άλογο σε ένα καρφί, κι αθόρυβα κοίταξε το μπροστινό δρόμο του πανδοχείου. 

     Λίγες λάμπες ήταν αναφτές, με το ωχρό φως τους να δίνει μια αλλόκοτη κι απόκοσμη θωριά στην πόλη. Τα μαγαζιά ήταν σκοτεινά μετά την φασαρία που 'χαν υποστεί από τη συμμορία των πειρατών, με τα πιο πολλά να χουν καναβάτσο μπρος απ τις σπασμένες μόστρες. Τα πεζούλια στην άκρη του δρόμου άδεια, οι τεμπέληδες γυρολόγοι άφαντοι. Οι κάτοικοι κλειδαμπαρωμένοι στα  σπίτια για ν αποφύγουν τις φασαρίες, μια σιωπή θανάτου ντύνει τώρα την πόλη. 
    Το πανδοχείο βουβό  και μισοφωτισμένο, κι ο καπετάνιος αναρωτήθηκε αν ήταν μέσα ο ναύκληρος και η συμμορία, για ακούσαν τις εντολές του και ανέμεναν ως τώρα με περιέργεια στη μαύρη τους καρδιά, παρά με φόβο. 
    Μούτρα σαν αυτούς τίποτε δε τους φοβίζει.

ΜΑΘΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ...

 "Είναι η ιστορία δυο φίλων που περπατούν στην έρημο. Κάποια στιγμή τσακώθηκαν και ο ένας από τους δύο έδωσε ένα χαστούκι στον άλλο.

  Αυτός ο τελευταίος, πονεμένος, αλλά χωρίς να πει τίποτα, έγραψε στην άμμο:
ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΧΑΣΤΟΥΚΙΣΕ.

Απορίες περί πολιτικής

Ο Γιωργάκης, μπερδεμένος για το
τι είναι πολιτική, ρωτά τον πατέρα του και εκείνος του απαντά με ένα παράδειγμα
για να γίνει ακόμα πιο κατανοητός.
- Άκου παιδί μου... Εγώ που φέρνω τα λεφτά
στο σπίτι και δουλεύω για όλους σας, είμαι ο καπιταλισμός. Η μαμά σου που
φροντίζει για τα προβλήματα της οικογένειας, είναι η κυβέρνηση.

44 πράγματα που διδάσκει η ζωή.

     Έλαβα πρόσφατα ένα e-mail από μια πολύ καλή μου φίλη, με την ιστορία κάποιας γυναίκας που θέλησε να κάνει μια ανασκόπηση κι απολογισμό στα συμβάντα της ζωής της. Μου άρεσε τόσο που την δημοσιεύω όπως ακριβώς την έλαβα. Σχόλια συμπεράσματα ανήκουν στον καθένα προσωπικά, με χαρά όμως θα τα υποδεχόμουν προς ανάπτυξη....

  Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε από μια κυρία 90 ετών σήμερα, τη Regina Brett, πρώην δημοσιογράφο στο Κλίβελαντ του Οχάιο.
"Για να γιορτάσω τα γενέθλιά μου, έγραψα κάποτε στη στήλη μου στην εφημερίδα, τα 44 πράγματα που μου έμαθε η ζωή. Ήταν το πιο πετυχημένο άρθρο που έγραψα ποτέ":

1. H ζωή δεν είναι δίκαιη, αλλά ακόμα κι έτσι είν' ωραία.
2. Όταν αμφιβάλλεις για κάτι, απλά κάνε το επόμενο μικρό βήμα.
3. H ζωή είναι πολύ μικρή για να χάνεις χρόνο μισώντας τον οποιονδήποτε.
4. Αν αρρωστήσεις, δε θα σε κοιτάξει η δουλειά σου. Θα σε κοιτάξουν οι φίλοι και η οικογένειά σου. Μη χάνεσαι.
5. Πλήρωνε τις πιστωτικές σου κάθε μήνα.
6. Δε χρειάζεται να κερδίζεις σε κάθε διαφωνία. Συμφώνησε με το να διαφωνείς.
7. Κλάψε παρέα με κάποιον. Είναι πιο εύκολο να συνέλθεις απ' ό,τι αν κλαις μόνος.

Έμαθα να αγαπώ

Έμαθα να αγαπώ
να δίνω ψυχή και σώμα.
Έμαθα να συγχωρώ
όσους με πλήγωσαν.

Δεν με τρομάζει η αγάπη
όσο και αν πονάει
κι αν με κάνει
να δακρύζω
συνεχίζω να αγαπώ
με ψυχή μικρού πουλιού.

Συμβασιούχος....της απώλειας....

Χωρίς να έχω στην ουσία βάλει την μονογραφή μου κάπου χειροπιαστά, το συμβόλαιο υπεγράφει.

Δίχως να ξέρω τι και πως, εδέθειν χεροπόδαρα σε ενός χαρτιού την κόλα, και λυτρωμό δε βλέπω....

Κανείς δεν μου εξήγησε τι έχω να περάσω, κι οι υποψίες με τον φόβο μου εστήσανε χορό.

Κι όλο γυρνάω ο φουκαράς σαν το αγρίμι αλαφιασμένος, μην τάχα και βρεθεί ο λυτρωμός μου...

Δίπλα μου, πίσω μου κι εμπρός μου, κι άλλοι σαν εμέ την διέξοδο γυρεύουν. 

Του κακού βασανίζονται. Ο Δαίμονας έκανε καλά την δουλειά του, κι ο ύπνος μου κατάντησε ένας μακρύς

  ΕΦΙΑΛΤΗΣ. 

Κοιμάμαι και ξυπνώ, πιο κουρασμένος απ ότι είχα πέσει. Και μια εικόνα έχω θολή που τείνει πια να σβήσει. 

Τότε που ήμουνα παιδί και με έκρυβε στην αγκαλιά η μάνα....

Αναμνήσεις Πατριδογνωσίας

Αν ήταν ήχος οι αναμνήσεις μου σαν μαθητής δημοτικού, στο μάθημα της πατριδογνωσίας, θα ήταν αυτό... τότε που διαβάζαμε: "τι είναι η πατρίδα μου, μην είναι οι κάμποι τα ψηλά βουνά;"....