σκορπιες σκεψεις και παραληρηματα

Παραταση στο χθες ένα δακρυ που δεν το στεγνωσε ο χρονος που είναι η ληθη αυτή η ληθη σαν αγρια τιγρη που ολα τα τρωει που ναι η γομα της λησμονιας αρχη να γινει το τελος σε παραμυθι το ζησαν καλα παλι να ακουστει. Η πολη αυτή πως με τρομαζει όταν για αγαπη κι ονειρα μιλα. Παραξενα πως φαινονται όλα τουτα τα φωτακια σε κενα στιχακια λογια ιδια με αφρους από φτηνο σαπουνι σε μπανιερα εμαγιε.

Ηλεκτρονική Κάρτα, η εικονική Μακρόνησος του 21ου Αιώνα!

Με πρόσχημα την φοροδιαφυγή και το σαφάρι των αποδείξεων που έχει πλέον ατονήσει, η Κυβέρνηση τρέχει να προλάβει την έκδοση μιας ηλεκτρονικής κάρτας στην οποία θα «περνούν» όλες οι συναλλαγές μας! Θα χρησιμοποιεί την υποδομή του συστήματος πληρωμής υποχρεώσεων DIASPOS της Διατραπεζικά Συστήματα (ΔΙΑΣ) ΑΕ. Δηλαδή όλες οι συναλλαγές μας θα περνούν από τους διακομιστές (server) μιας ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ αμφιβόλου ηθικής, αμφιβόλου διαθέσεων και αγνώστων σκοπών! Ο,τι αγοράζουμε καθημερινά θα ελέγχεται και θα επεξεργάζεται από όποιον έχει πρόσβαση, πολιτική ή οικονομική, στο δίκτυο. Μέχρι τώρα αυτό γινόταν εν μέρει με τις πιστωτικές ή με τις αγορές μας από το διαδίκτυο, αλλά είχαμε την επιλογή της “έκθεσης” μας στο σύστημα. Και σαν μην έφτανε αυτό, η κάρτα θα φέρει τον Αριθμό Φορολογικού Μητρώου κάθε πολίτη τον ΑΜΚΑ ή κι άλλα ακόμη στοιχεία και θα χορηγείται είτε από κάθε ΤΡΑΠΕΖΑ ξεχωριστά, είτε από το υπουργείο Οικονομικών! Δηλαδή εκτός από τον έλεγχο των συναλλαγών μας, οι τράπεζες θα έχουν και προμήθεια δισεκατομμυρίων κερδών από το πουθενά! Χωρίς την δική μας έγκριση! Χωρίς την δική μας επιλογή ότι κυκλοφορεί στην αγορά θα περνάει με το αζημίωτο από το Τραπεζικό Ιδιωτικό Σύστημα ! Θα είμαστε γυμνοί, μπροστά σε μια φυλακή 10 εκ. ανθρώπων! Αφού μπήκαν πρώτα τα κάγκελα με τις κάμερες , τώρα θέλουν να κλείσουν και την πόρτα χτίζοντας μια νέα ,ηλεκτρονική πλέον, Μακρόνησος. Σκεφτείτε πως ακόμη κι η πιο αστεία κι αθώα αγορά, όπως πχ ένα Σουβλάκι, από κάποιον που έχει χοληστερίνη, πως μπορεί να χρησιμοποιηθεί από μια ασφαλιστική εταιρεία ή ακόμη και το ΙΚΑ!

σίγασαν τα τραγούδια (Soula Stratiwti)

Βαθιά σιώπη μέσα μου
σίγασαν τα τραγούδια
τέλειωσε το δάκρυ
αναστεναγμοί στης νύχτας πέπλο.

Μοναξιά στην ψυχή
άδειο βλέμμα
παγωνιά στο κορμί
όλα ένα απολυτό κενό.

Η απουσία παρουσία
της θλίψης κερί
αναβοσβήνει τρεμάμενο
καίει την καρδιά
σιγά σιγά.

Βαθιά σιώπη στην ψυχή
σίγασαν τα τραγούδια
έσβησαν οι πόθοι.

ΑΠΕΧΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΣΑΣ...

 3 Δεκεμβρίου μέρα αφιερωμένη στα Άτομα με Αναπηρία (Κώστας Λολάκος Άτομο με σοβαρή Νοητική Αναπηρία & Ανύπαρκτος Πολίτης της πατρίδας μου)
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ …
ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΓΚΡΙΖΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ Μ` ΑΝΑΓΚΑΖΕΤΕ ΝΑ ΖΩ

 3 Δεκεμβρίου Παγκόσμια μέρα αφιερωμένη στα άτομα με αναπηρία.
Αφιερωμένη και σε μένα…. Τι ειρωνεία! ΄Οσο και να θέλουν να με αγνοούν… ανήκω κι εγώ σ` αυτήν την κατηγορία πολιτών. Δεν διαθέτω κάποιο συγκεκριμένο έμβλημα ή χαρακτηριστικό, δεν θα είμαι σταρ ή επίσημος προσκεκλημένος των ΜΜΕ ούτε αυτός που θα προσελκύσει και θα εντυπωσιάσει με τις γνώσεις και τις ικανότητές του το πανελλήνιο, ειδικά αυτήν την μέρα…
Είμαι ο Κώστας…ο Θανάσης…ο Χρήστος, η Δέσποινα, η Μαρία, ο Γιάννης…
Δεν έχει σημασία το` όνομά μου…αλλά το γεγονός ότι είμαι αυτός που είμαι, χωρίς αναστολές να εκφράσω τα συναισθήματά μου και χωρίς ντροπή να δείχνω αυτό που πραγματικά είμαι. Δεν έχω να αποδείξω τίποτα και σε κανέναν. Δεν έχω την ανάγκη να γίνω ο ήρωάς τους, δεν επιζητώ τον οίκτο κανενός και δεν ζητώ τίποτα παραπάνω από αυτά που απολαμβάνει κάθε άνθρωπος της ηλικίας μου:
- ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ!!!
- ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΙΣΟΤΙΜΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ
- ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ ΑΝΑΓΚΕΣ
- ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΩ ΕΓΩ ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΜΕ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ, ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΉΡΙΞΗ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗ, ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ ΠΟΥ ΕΠΙΘΥΜΩ, ΤΗΝ ΨΥΧΑΓΩΓΊΑ ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΦΡΑΖΕΙ, ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ, ΘΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ Η ΦΩΝΗ ΜΟΥ, ΘΑ ΠΡΟΑΣΠΙΖΟΥΝ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΘΕΣΠΙΖΟΝΤΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ ΚΕΑΔΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΑΠΟΜΟΝΩΣΟΥΝ.

ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΕΠΙΛΕΓΩ ΜΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΔΙΑΒΙΩΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΜΕ ΒΟΗΘΑΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΩ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ

Δεν ξέρω ποια σημασία έχει για τον καθέναν αυτή η ημέρα που αφιερώθηκε στα άτομα με αναπηρίες. Αυτό που γνωρίζω καλά είναι ότι και αυτή την μέρα άλλοι θα αποφασίσουν για τον τρόπο που θα την αντιληφθώ… κάνοντάς με για άλλη μια χρονιά έναν γελοίο κομπάρσο στην αρρωστημένη υποκρισία τους.

Jason Mraz - Bella Luna

"Bella Luna"

Mystery the moon
A hole in the sky
A supernatural nightlight
So full but often right
A pair of eyes, a closin' one,
A chosen child of golden sun
A marble dog that chases cars
To farthest reaches of the beach and far beyond into the swimming sea of stars

A cosmic fish they love to kiss
They're giving birth to constellation
No riffs and oh, no reservation.
If they should fall you get a wish or dedication
May I suggest you get the best
For nothing less than you and I
Let's take a chance as this romance is rising over before we lose the lighting
Oh bella bella please
Bella you beautiful luna
Oh bella do what you do
Do do do do do

You are an illuminating anchor
Of leagues to infinite number
Crashing waves and breaking thunder
Tiding the ebb and flows of hunger
You're dancing naked there for me
You expose all memory
You make the most of boundary
You're the ghost of royalty imposing love
You are the queen and king combining everything
Intertwining like a ring around the finger of a girl
I'm just a singer, you're the world
All I can bring ya
Is the language of a lover
Bella luna, my beautiful, beautiful moon
How you swoon me like no other

May I suggest you get the best
Of your wish may I insist
That no contest for little you or smaller I
A larger chance happened, all them they lie
On the rise, on the brink of our lives
Bella please
Bella you beautiful luna
Oh bella do what you do
Bella luna, my beautiful, beautiful moon
How you swoon me like no other, oh oh oh

Ταινια ζωης....Ατιτλη (απο Alma Libre)

Περιορισμένη Συνοχή.




Πολύ αργότερα, η ίδια εικόνα, που σε στοιχειώνει καιρούς τώρα

στους παγωμένους δρόμους των αποθυμένων στόχων σου,

Σε ξεσκίζει

...δεινός παγοθραύστης...

πάνω στην προδωμένη από Σένα φθηνή σάρκα.




Να κρατιέσαι σε κάτι τραγούδια λαϊκά

μ'όλο το πάθος της φωνής σου

για να αντέξεις...

το ξεβαμμένο κόκκινο της Νύχτας

που βυθίζεσαι... άσκοπα... μες σε λυγμούς τάχα ερωτικούς.







Και τα γύρω να προσπερνούν

τα δηλωμένα έχοντα του "εδώ" σου

- που θεωρείς, τυφλέ, δεδομένα -




(Ηχώ σαρκαστικού δακρύγελου...)




Κάποια ξημερώματα, κοιτώντας τους μεθυσμένους πόθους σου

στο γκαράζ της Ψυχής, πίσω από την κάθε σου ανάσα,

να θρυμματίζεσαι ... σαν κρύσταλλο.

Έτσι κυλούν τα δάκρυα, ψυχή μου!




Στο τέλος, σε γυρεύεις στα υπόγεια των μικρών στιγμών σου.

Εκεί που οι θλιμμένοι ονειροπόλοι

περιμένουν το νεκροτόμο της Πραγματικότητας

για να μαθευτεί η Αλήθεια.




Και πάντα μόνος επιστρέφοντας

με συντροφιά την αναβίωση σκηνών,

ασάλευτων και στατικών,

δίχως την οξύτητα συναισθηματισμών.




Μόνο η πτύχωση της Πίκρας, που έχει ήδη καθιζάνει,

αφήνοντας την αίσθηση μιας γαληνεμένης βαρύτητας,

που σε γεμίζει...ενώ ταυτόχρονα... αδειάζεις.

Θεωρία των συγκοινωνούντων δοχείων.




Όλη σου η ζωή ένας διαρκής συμβιβασμός:

Ασυμβατότητας και Ερωτηματικών.




Τώρα έχεις ταυτιστεί με το συσσωρευμένο βάρος

που νομίζεις ότι κουβαλάς στους ώμους.

Αυτό που σου δίνει την ικανότητα

...κάποιας Απόστασης.




Μην το κουράζεις, χαζέ!




Γύρε αναπαυτικά πίσω...

στην πολυθρόνα της ασπρόμαυρης σου Καθημερινότητας.

Το Σενάριο έχει ήδη γραφτεί...

...χωρίς εναλλακτική σκηνή τέλους!




(01/07/09)

" H ιστορία του μολυβιού" - "The story of the pencil" by Paulo Coelho

Ένα αγόρι βλέποντας τη γιαγιά του να γράφει ένα γράμμα, απορημένος τη ρώτησε:

" Γιαγιά τι γράφεις; Γράφεις ιστορία για τη ζωή μας; Μήπως γράφεις για εμένα;"

Η γιαγιά σταμάτησε να γράφει και κοιτάζοντας τον εγγονό της, του είπε:

" Από μία άποψη ναι, γράφω για εσένα, αλλά πιο σημαντικό από τις λέξεις είναι το μολύβι που χρησιμοποιώ. Ελπίζω να γίνεις σαν αυτό το μολύβι όταν θα μεγαλώσεις".

Tο παιδί απορημένο κοίταξε το μολύβι, αλλά δεν βρήκε κάτι ξεχωριστό σε αυτό. "Μα, είναι απλά ένα μολύβι", της απάντησε, "..σαν όλα τα μολύβια που υπάρχουν !"

"Αυτό εξαρτάται από το πώς βλέπεις τα πράγματα , του απάντησε εκείνη χαμογελώντας και συνέχισε "Αυτό το μολύβι έχει πέντε αξίες, τις οποίες αν καταφέρεις να κρατήσεις θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο".

Το παιδί την κοίταξε τώρα με μεγαλύτερη απορία. "Δηλαδή"; την ρώτησε με μεγάλη περιέργεια. «Θα σου εξηγήσω τι εννοώ», του απάντησε εκείνη χαμογελώντας.