Τα Ελληνικά...

«Σε λόγο πεζό θέλω να ειπώ ότι, όσο ο άνθρωπος θα ζει σε τούτο το γαλαζοπράσινο πλανήτη, και όσο η πολιτική του συνείδηση θα αναζητεί το τέλειο πολίτευμα για να συμβιώνει ειρηνικά και δίκαια στις κοινωνίες του, πάντα θα σημαδεύει σα στόχο τη δημοκρατία του Σόλωνα. Θα γυρίζει προς το κέντρο της, όπως η πυξίδα γυρίζει προς το βοριά.

Ακόμη, σε λόγο πεζό θέλω να ειπώ ότι, αν υπάρχουν σκεπτόμενα όντα σε άλλα σημεία του σύμπαντος, και έχουν δημιουργήσει προχωρημένους πολιτισμούς και τη δική τους ιστορία, ο τρόπος με τον οποίο θα έχουν οργανώσει τις κοινωνίες τους θα κατατείνει σταθερά στο μοντέλο της δημοκρατίας του Σόλωνα. Με δεδομένη, βέβαια, τη θέση των αστροφυσικών σήμερα ότι η δομή του σύμπαντος, από τα στοιχεία έως τους νόμους του, είναι ενιαία και ομότροπη.

Ποιο είναι το στοιχείο υποβάθρου στη δημοκρατία του Σόλωνα, που της δίνει το χαρακτήρα του πολυχρόνιου και του συμπαντικού;
Είναι η απλή κατανόηση ότι εγώ οφείλω να στέκομαι απέναντι στη φύση και απέναντι στην πόλη, όπως οφείλεις να στέκεσαι κι εσύ απέναντι στη φύση και απέναντι στην πόλη.

Άτιτλο

Αφήγηση, χθεσινού περιστατικού...

Όπου, προλαβαίνεις, ΔΕΝ προλαβαίνεις να σκεφτείς τι θα συμβεί στο επόμενο 5λεπτο...

Αλλά, καμιά φορά, παίζεις εύνοια και ΔΕΝ στρίβεις λαρύγγια, έτσι στο αβλεπί...!

Πιτσιρίκος, φυλετικής μειονότητας, μπουκάρει στην κουζίνα, ενώ βρίσκομαι σε διπλανό δωμάτιο...
Δεν βλέπει κάτι αξίας, και τριγυρνά τάχα στην αυλή, εφόσον ψυλιάστηκε πως τον πήρα χαμπάρι...
Και η αποθέωση...
Κρατά ένα παμπάλαιο, γυναικείο ζευγάρι παπούτσια της γιαγιάς, για ξεκάρφωμα. Τα πουλάω κύριε η απάντησή του...!

Και στον διάλογο, τι γυρεύει στην κουζίνα μου, κάνει τον αθώο, πετώντας μου κι ένα, εγώ δεν κλέβω, είμαι μάρτυς του Ιεχωβά...

Το άφησα να περάσει, για να μην του χαλάσω την ψευδαίσθηση....
Είμαι βέβαιος, πως ο φουκαράς, όταν θα βλεπε τον Ιεχωβά μπροστά του, δεν είχε έτοιμη δικαιολογία για το κατόρθωμά του...

Η Αλήθεια...

Η Αλήθεια...αυτή η σκύλα, δίχως τακτ και φιοριτούρες...
Σήμερα για άλλη μια φορά μου πε:
Πάσχεις από οξεία κουλίτιδα αγόρι μου...

Κι όταν, τόλμησα να ρωτήσω τι μέλει γενέσθαι;
Πήρα την αποστομωτική απάντηση:
Άσε τις ονειροβασίες, καμιά όμορφη κιθάρα δεν θα σου διώξει την κουλαμάρα.!
Πόνεσε, μάτωσε, κι εξάσκησε τα ελαττώματά σου σε προτέρημα.!

Λέω να την ακούσω...Γουστάρω την αλήθεια κι ας μου στοιχίζει...!

Τι; πως; που;

Η σημερινή ανάρτηση, είναι εμπνευσμένη και βασισμένη, σε status και comments απ' το fb του φίλου μου του Κωστή.
Ειλικρινά, με έφτιαξε...πολλά θα θελα να προσθέσω, μα θα αρκεστώ σε μια επισήμανση στο τέλος.

Ο λόγος, που τα αναρτώ εδώ, είναι για να τα δουν κι αυτοί που δεν είναι φίλοι μας, μπας και ιδρώσουν, κουνηθούν ή κάτι τέλος πάντων γαμω την τρέλα μου γαμω....


Ο λόγος, στον Κωστή αρχικά, και στον Σπύρο έπειτα, που σχολιάζει:


Όοολα καλά πιάσαμε τους τρομοκράτες (μάλιστα το PHOTOSHOP θα μας πληρώσει για την διαφήμιση ).

Για σας θα κάνω μια καλύτερη τιμή...

                                  Μεσημέριασε...

Και ρωτάει τώρα ο κυρ κουκουρουκόπουλος...γείτονας...

Γιατί δεν φτιάχνετε και τίποτε Γκιουρμιέε...ο βλάχος..., και δεν με λες, γιατί να μην βράζω τα φαγητά μου σε δυνατή φωτιά απού, έτσι θα γενούν γληγορότερα;

Κι ενώ με βλέπει, πως τον κοιτώ, και πως τον κόβω καλά καλά κιοφτέδες, συνεχίζει...

Θα θελα να δοκιμάσω μια πέστροφα με σως βουργουνδιάς...!

Κατ' αρχήν έχει μπερδέψει την σκελέα του παππού, με την γραβάτα του κουμπάρου...!

Το κρασί για τν εν λόγω σως είναι Μαδέρας και δεν μπαίνει στην πέστροφα...!

Μα το ζητούμενο είναι άλλο.

Ένα ακόμη Blues...

                                                 Καλημέρες...
                      Καλό Σαββατοκύριακο...

Η σχέση μου με τις μελωδίες, είναι αναπόσπαστη...
Πάντα, σε ότι, κι αν έκανα/κάνω, υπάρχει ένα τραγούδι να με συντροφεύει, ή και καθοδηγεί ακόμη...
Τα είδη διάφορα, αρκεί, να χουν μελωδία κι αρμονικότητα. Να μου δίνουν την δυνατότητα, να ξεχωρίσω ήχους κι αποχρώσεις. Να μπορώ, να φτιάξω εικόνες μέσα μου, και γύρω μου.

Το soundtrack

Στριφογυρνά, το φίδι μέσα μου, που κουλουριάζεται, και τεντώνεται κι όλο δίπλες φέρνει γύρω απ τον εαυτό του. Όλο και κάτι θέλει, μα δεν βολεύεται, και ψάχνει και γυρνά πότε δεξά, πότε ζερβά.
Έτσι κι η σκέψη μου παιδεύεται θέλοντας κάτι να πει...κάτι να βγάλει.
Κοιτώ τα χέρια μου, καθώς τα δάκτυλα, απλώνονται να αγγίξουν τον αέρα και κροταλίζουνε τα νεύρα σε κάθε τους προσπάθεια.!

Μια ανησυχία, ένας αγώνας του εαυτού να βγάλει την ένταση σε κάτι δημιουργικό.
Και, να, οι κεραυνοί...κι από δω πετάγονται οι αστραπές, κι εκεί οι καταιγίδες της ενεργειακής μάχης, του υλικού με το πνευματικό...Αναστεναγμούς, βγάζει κάθε δυο και τρεις το σώμα, όταν τρίζει νευρικά τις αρθρώσεις και τους τένοντες....

Έτσι, δίχως προμελέτη, η σκέψη κυριάρχησε την ύλη, στις ανάγκες της για έκφραση.
Ναι, εγκυμονεί σαν πρωτογέννα, που ναι στις μέρες της, κι η αγωνία του τοκετού, μα κι η λαχτάρα να βγάλει απ τα σπλάχνα της επιτέλους, τούτο που η ίδια δημιούργησε την κάνει νευρική κι ατίθαση.

Πίστευε...

                  Απλά, πίστευε...

Ο πιστεύσας κι ονειρεύσαντας,
θέλει γνωρίσει την ψυχή του...

Κι ο ακολουθήσας αυτήν,
θέλει ελευθερωθεί, από δεσμά...
και τα φτερά του πάλι θα φανούν...