Απλές διαπιστώσεις...και σκέψεις

Προς γνώσιν και συμμόρφωσις...!!!

Να σε πω την εξής εμπειρική διαπίστωση...
Όταν, άτομα ανέραστα και μίζερα, βλέπουν ένα ζευγάρι που δεν υπολογίζει "μπακαλίστικα" το κόστος μιας δημόσιας έκθεσης, κι εκφράζει τα συναισθήματά του απερίφραστα, αφηνιάζουν...!

Κι εφ' όσον, εξ ορισμού, αδυνατούν να συλλάβουν μα και να βιώσουν, το μέγεθος ενός αληθινού κι αγνού συναισθήματος, εφευρίσκουν τρόπους για να χωθούν σφήνα...
Ενίοτε, διαβάλουν τα μέλη του ζευγαριού μεταξύ τους, ή την πέφτουν αισχρώς θέλοντας να κλέψουν ότι οι ίδιοι στερούνται.!
Αγνοούν μια βασική αρχή όμως φιλαράκι, η αποδοχή, ο έρωτας κι η εμπιστοσύνη μιας καρδιάς απέναντι σε μια άλλη, κατακτάται με ειλικρίνεια, σεβασμό, και προσωπική μαγκιά...!!!
Τα υπόλοιπα, είναι απλά, για να γελάμε εμείς με τον σύντροφό μας, βλέποντας το μέγεθος της ανθρώπινης γελοιότητας και την κατάντια του κάθε κομπλεξικού...!!!

Και κλείνω εδώ το λογύδριο, κι ο νοών νοείτω...

Φαντασία να χεις...

Όρεξη να κάνεις το δικό σου, και Φαντασία να χεις...
και στα παπάρια σου τους γράφεις...!

Κάποια, στιγμή, έρχεσαι αντιμέτωπος με την ωμή...ψυχρή πραγματικότητα...
Δεν έχω τίποτε...δεν θα μου δώσει κανείς τίποτε...δεν θα σκάσω κιόλας...!

Θεωρίες...Προσευχητάρια...Παπαρολογίες, κι ο καθένας έχει μια άποψη σαν του πρωκτού την οπή.!
Ρε σεις, πάρτε τα κουβαδάκια με τις μαλακίες σας, κι άμετε στα τσακίδια...
Το τι θα κάνω με την πάρτη μου είναι δικό μου θέμα...καθαρά κι αυστηρά, δια πελέκυος...!!!
Πουτάνα τα κάνω πολύ καλά και μονάχος μου, δεν χρειάστηκα ποτέ βοήθεια στην δημιουργία χάους κι αυτοκαταστροφής...οπότε, αφήστε να ονειρεύομαι, να φαντάζομαι, να ζω τις δικές μου επιλογές...
Ναι, ζουρλοκουβέντες, μα πολύ αληθινές...!

Τι να τις κάνω τις ευχές, τα λόγια, και τα φιλικά χτυπήματα στην πλάτη...όταν στο άλλο χέρι ξεπετάγεται κοφτερό το λεπίδι της κατάκρισης;
Έτσι φτάσαμε στου γκρεμού το βάθος...και μην παραμυθιάζεσαι, το ρέμα δεν υπήρξε ποτέ...
απλά, στο λέγαν για να την δεις ήρωας και να χορέψεις του Ζαλόγγου τις γυροβολιές...!

Κι ύστερα, αναρωτιέσαι για' δεν σου γράφω...
Εδώ σε γελά το πετσί σου και δεν νιώθεις, όσα ζεις...στα μάτια σου θα στηριχτείς μπας και καταλάβεις την γραφή μου;

Σαν δεν σε θέλει το χωριό...
μην ρωτάς για του παπά το σπίτι...!

Έτσι, τόσο απλά...και ζόρικα...

Α, και που 'σαι; Φαντασία δεν πουλάνε...όσο για την  όρεξη, έρχεται κι αυτή μαζί με τα παπάρια...
ή τα χεις ή απλά κοιτάς την ζούρλια κι απορείς...!

Αναγνωστήριο και Ξωτικά

Ένα από τα αγαπημένα μου θέματα για ανάγνωση είναι οι φανταστικές ιστορίες.

Αδυναμία σε Θρύλους, Δράκους και Ξωτικά...και φυσικά σε αυτόν τον χώρο δεν κυριαρχεί μονάχα ο Τόλκιν...

Έτσι προέκυψε και η ανακάλυψη της σειράς του Τέρι Μπρούκς με τις ιστορίες των Σανάρα...!

Η επική σειρά φαντασίας του Terry Brooks ξεκίνησε το ταξίδι της το 1977, όταν εκδόθηκε το Σπαθί των Σανάρα. Ανήκε στο ίδιο είδος με τον ’ρχοντα των Δαχτυλιδιών, αλλά οι περισσότεροι εκδότες πίστευαν τότε ότι το είδος αυτό δεν είχε κανένα μέλλον. Όμως, με την τεράστια επιτυχία που σημείωσε το πρώτο βιβλίο της σειράς, ο Τέρρυ Μπρουκς διέψευσε τους κριτικούς και έκτοτε έχει εμπλουτίσει τη λογοτεχνία του φανταστικού με άλλα δεκατέσσερα μυθιστορήματα του κόσμου των Σανάρα.

Θαλασσοκρατορίες

Θάλασσα

Θάλασσα πάρε μου τούτες τις νύχτες
και σκέπασέ τες με τα κύματά σου,
τώρα έχουν πάψει πια οι ωροδείκτες
σ’ άκουσε ο χρόνος μου που του 'πες «στάσου!».

Θάλασσα την αυγή που αλλάζεις χρώμα
και στον ορίζοντα γλυκά ροδίζεις
γίνεσαι της ψυχής γαλήνιο στρώμα
κι «έλα στα σπλάχνα μου» μου ψιθυρίζεις.

Θάλασσα μ’ έλουσες νερό και αρμύρα
όταν βαπτίσθηκα μες στον αφρό σου
κι έγινες μέσα μου άγρια πλημμύρα
μάνα αέναης, αρχαίας δρόσου.

Θάλασσα ο νους μου στην καρδιά μου ράβει
τα γαλανά σου αλλόκοτα κεντίδια
και γω τον πόθο μου κάνω καράβι
στην αγκαλιά σου να γευτώ ταξίδια

Φωτιά στον πάγο - Κώστας Σφενδουράκης

Η Μαγδαληνή κατά το θρύλο

Απόσπασμα απ' το ομότιτλο, του Ηλία Λάγιου

… που ένα κρατεί στα μάτια της, και χίλια μύρια λήγει τα,

προβαίνει η κόρη της ντροπής με στάμνα μυροφόρο,

όσα κατέχει το κορμί δε μίλησαν τ’ ανεξήγητα,

κι ειν’ το βυζί της προσφορά, κι ειν’ η κοιλιά της δώρο. […]


Και, κρούει τη θύρα, τη θύρα του σπιτιού, τη θύρα του παραδείσου

να γένει η πόρνη, λιγερό κι απάρθενο κοράσι,

κρυφονεραϊδογέννητη, σταίνεις βωμό το χάδι σου,

κι είσαι νεράντζι, μανταρίνι, κόκκινο κεράσι.

Τον βλέπει, φύλλα τρέμουνε τα μυρισμένα χείλη της,

κι ως τη θωρεί, στα πόδια του, σαν τρομασμένο αλάφι,

κρατεί το, τάχα, μυστικό της δέησης της αμίλητης,

σα σφιχτοχέρης, που στο στρώμα κρύβει το χρυσάφι.


Κύριος πορεύεται, σιγή διδάσκει τ’ αποκάρωμα,

όπου γυμνή, ανυπόδητη, ομοιώνεται τη σάρκα.

Σπάζει στα πόδια του το βάζο, εκχέεται πλούτος τ’ άρωμα,

μα δεν ταξίδεψεν ο Αδάμ στων Μάγδαλων τη βάρκα.


Στριγγά αντιφώνησε ο Θωμάς κι έγρουξ’ ο Γιούδας γύρω της,

να πουληθεί και τα λεφτά να πάνε για τη φτώχια.

Μα, δίχτυ που κρυφάπλωσε, ειν’ το χυμένο μύρο της,

να πιάσει, κάθε αρσενικό πουλί, μέσα στα βρόχια.


Κι ο δάσκαλος δεν έσκυψε, να βυθιστεί στο ευώδισμα,

που απ’ την κοιλιάν ανάβρυσε στις απαλές λαγόνες.

Σαν τον τυφλό, στου κρυφανθού το νοτισμένο ρόδισμα,

στέρφα τα χρόνια γεύεται στους άτρεπτους αιώνες.


Μα, βγαίνει απ’ το θνητό κορμί, πέρα απ’ την άφραστη ύλη του,

καταλαλιά κι επίκληση, το σμίξιμο μαζί της.

Λυγμός του ανέραστου και πόθος άμετρος του αφίλητου,

Πούλια από φως κι Αυγερινός του αιδοίου κι Αποσπερίτης. […]”

( Ο Άνθρωπος από τη Γαλιλαία, Ηλίας Λάγιος )

Εμείς...τι θα κάναμε εμείς;

Τι θα έκανες εσύ; Θα διάλεγες, σίγουρα..
Μην κοιτάξεις για κάτι αστείο σ' αυτό το κείμενο, δεν υπάρχει, μα διάβασέ το. Η ερώτηση είναι: Θα έκανες την ίδια επιλογή;

Σε ένα δείπνο, για φιλανθρωπικό σκοπό, ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός αυτιστικού παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που δεν θα την ξεχάσει κανείς απο όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα.

Μετά την τελετή, έκανε μια ερώτηση.
"Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται απο εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια. Ακόμα ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορεί να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;"

Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απορία. Ο πατέρας συνέχισε. "Όταν ένα παιδί σαν τον Shay που είναι πνευματικά ανάπηρο, έρχεται στη ζωή, η ευκαιρία να καταλάβεις την αληθινή ανθρώπινη φύση είναι, το πώς οι υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν σ' αυτό το παιδί."
Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που θα σας παρακαλέσω θερμά να διαβάσετε μέχρι το τέλος της..

Ο Shay κι εγώ, περάσαμε έξω απο ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια που γνώριζαν τον Shay, έπαιζαν μπέιζμπολ. Ο Shay με ρώτησε, "μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ' αφήσουν να παίξω μαζί τους;" Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια, δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους. Μα ήξερα, και καταλάβαινα σαν πατέρας, ότι αν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα ένταξης, μαζί με κάποια εμπιστοσύνη που θα γινόταν αποδεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του.

Πλησίασα λοιπόν ένα απο τα παιδιά, και το ρώτησα χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους. Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, μα στο τέλος απάντησε, "χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στην δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο, να αποκρούσει τις βολές αν το θέλει.

Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο της ομάδας, για να φορέσει την μπλούζα της ομάδος. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά μου. Τα αγόρια της ομάδας, είδαν την χαρά μου, που τον αποδέχτηκαν στην ομάδα τους.

Στο τέλος του όγδοου γύρου, η ομάδα του Shay νικούσε μερικούς πόντους, αλά ήταν ακόμη πίσω τρείς πόντους για να κερδίσουν τον γύρο. Στην αρχή του ένατου γύρου, ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο. Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος, δείχνοντας την χαρά του, και μόνο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο χαρά τα χεράκια του. Το χαμόγελό του ήταν απο το ένα αυτί στο άλλο, όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα απο την εξέδρα.

Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους. Με δύο παίκτες έξω, και τρείς έξω απο την βάση, οι πιθανότητες να κερδίσει γύρους, ήταν κοντά στην βάση, και ο Shay καθορίστηκε σαν ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές. Σ' αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτήθηκα αν θα αφήσουν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει, και να χάσουν τις πιθανότητες να κερδίσουν το παιχνίδι.

Για μεγάλη μου έκπληξη, ..τον άφησαν!
Όλοι γνωρίζανε ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay την μπάλα, τη στιγμή που δεν ξέρει καν, πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσο μάλλον να στοχεύσει την μπάλα. Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση. Ο αντίπαλος παίχτης, που πετάει την μπάλα, αναγνώρισε ότι η ομάδα του Shay έβαλε την νίκη του παιχνιδιού σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν την ευκαιρία στο παιδί αυτό, να χαρεί αυτήν τη στιγμή, γι αυτό και ήρθε πιο κοντά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει να τα καταφέρει ρίχνοντας την μπάλα απαλά στον Shay.

Στην πρώτη προσπάθεια, ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και αστόχησε. Ο αντίπαλος παίκτης, ήρθε ακόμη πιο κοντά του λίγα βήματα, για να του πετάξει ακόμη πιο απαλά την μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντάς την πολύ κοντά, και μάλιστα σε έναν αντίπαλο.

Το παιχνίδι τώρα, κανονικά θα είχε τελειώσει. Ο αντίπαλος όμως, σήκωσε την μπάλα, και, ενώ θα μπορούσε να την πετάξει στην πρώτη βάση, βγάζοντας τον Shay έξω απο το παιχνίδι, πέταξε επίτηδες την μπάλα πολύ ψηλά, πάνω απο το κεφάλι του συμπαίκτη του, και μακρυά κι απο τους άλλους συμπαίκτες του.

Όλοι στις εξέδρες, και απο τις δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν, "Shay τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε, τρέξε..." Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν έτρεξε τόσο μακρυά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα απο χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα και σαστισμένα, να καταλάβει τι άλλο πρέπει τώρα να κάνει...

Η εξέδρα συνέχισε τότε, "Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay τρέξε..τρέξε.." Με την ανάσα κομμένη και άτσαλα, έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει ο Shay στη δεύτερη βάση, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει την μπάλα. Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας, και είχε πλέον όλη την ευκαιρία, να γίνει ο ήρωας της ομάδας του. Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στον συμπαίκτη της δεύτερης βάσης, όπου θα έβγαζε έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη του που έριχνε τις βολές, και την έριξε ψηλά, πρός τον συμπαίκτη της τρίτης βάσης.

Ο Shay έτρεξε πρός την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος, καθώς οι παίκτες της ομάδας του έτρεξαν κι εκείνοι προς τη βάση. Όλοι φωνάζαμε, "Shay, Shay, Shay!!!" Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση, αλά με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου παίχτη της τρίτης βάσης, ο οποίος σταμάτησε να τρέχει να προλάβει την μπάλα, για να δείξει στον Shay την σωστή κατεύθυνση, το πού ήταν η τρίτη βάση, λέγοντάς του "απο δώ, απο δώ Shay.."

Καθώς ο Shay πέρασε απο την τρίτη, τα αγόρια και των δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες, ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας "Shay, τρέξε στη βάση ένα τώρα, τρέξε στη βάση ένα.."

Ο Shay έφτασε τρέχοντας αδέξια στη βάση, πάτησε στον βατήρα, κερδίζοντας το παιχνίδι, και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον ήρωα, που βοήθησε να νικήσει η ομάδα.

Εκείνη την ημέρα, συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, τα αγόρια και απο τις δύο ομάδες, και ο κόσμος στις εξέδρες, βοήθησαν να φέρουν ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ' αυτόν τον κόσμο, να δώσουν χαρά σε μια ψυχούλα, που τόσο την λαχταρούσε και που τόσο την είχε ανάγκη.

Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πέθανε εκείνο τον χειμώνα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ, πώς ήταν ο "ήρωας" που με έκανε τόσο χαρούμενο εκείνη την ημέρα, και την χαρά που έδωσε στην μητέρα του, και που με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της ήρωα σαν πήγαμε σπίτι.

Και τώρα, κυρίες, κύριοι, ...ο επίλογος..
Υπάρχουν χιλιάδες ανέκδοτα που στέλνονται δια μέσου internet, χωρίς δεύτερη σκέψη. Μα όταν πρόκειται για ιστορίες που έχουν να κάνουν με επιλογές ζωής, οι άνθρωποι διστάζουν.

Το ακατέργαστο, το χυδαίο, και συχνά άσεμνο, περνάει ελεύθερα μέσω του κυβερνοχώρου, αλλά η δημόσια συζήτηση για την ευπρέπεια, πάρα πολύ συχνά καταστέλλεται, ακόμη και στα σχολεία η και τους εργασιακούς χώρους μας.

Εάν σκέφτεσαι να προωθήσεις αυτό το κείμενο, πιθανότατα θα επιλέξεις κι εσυ, τα άτομα στα οποία θα το στείλεις. Θεωρώ προσωπικά πως ανήκω σ' εκείνους, που πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν τη διαφορά.

Όλοι έχουμε χιλιάδες ευκαιρίες στην καθημερινή μας ζωή, να καταλάβουμε την φυσική τάξη των πραγμάτων. Τόσες πολλές, φαινομενικά τετριμμένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύο ανθρώπων, μας δίνουν μια επιλογή: Περνάμε κατά μήκος ενός μικρού σπινθήρα αγάπης και ανθρωπιάς; ή παραβλέπουμε κάθε ευκαιρία, αφήνοντας αυτόν τον κόσμο ακόμη πιό κρύο; 

Ένας είπε κάποτε, "κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιό αδύναμους ανάμεσά της"

Τώρα κι εσύ, έχεις δύο επιλογές για το κείμενο που διάβασες..
Διαγραφή, δηλαδή δεν του δίνεις σημασία, ή..Προώθηση, δηλαδή, αναδημοσίευσέ το...

Όχι όμως με τον γελοίο τρόπο κάποιων, που χρησιμοποιούν παρόμοια eMail, που θυμίζουν κάποιες "ανόητες απειλές", του στύλ: στείλτο σε τόσα άτομα, αλοιώς θα έχεις κακή τύχη και παρόμοιες μ@λ@κίες..
Νομίζω πως κάτι τέτοιο, θα πρόσβαλε κάθε έννοια νοημοσύνης και την μνήμη του Shay..

Να έχεις μια χαρούμενη ημέρα, να έχεις μια "Shay day!"

Κάνε το σωστό, απλά προώθησέ το μέσα απο το blog σου, ή δώσε το Link και σε άλλους αν σου άρεσε, δώσε μια ακόμη μικρή ελπίδα στο να καλυτερέψει ο κόσμος μας, να γίνει πιο ανθρώπινος, πιο συμπονετικός, πιο αγνός.. 

...και, χαμογέλα!!! ...μας παρακολουθούν παιδιά.

Νίκος Ράμμος (ΑΑΤΟΝ) 

(Υ.Γ. Ξέρω πως θα το δω να αναδημοσιεύεται αρκετές φορές, σε αρκετά ιστολόγια. Πολλοί θα το θεωρήσουν φανταστική ιστορία, άλλοι θα το θεωρήσουν Spam και άλλοι σαν κάποιο συνηθισμένο Chain-mail.
Ελπίζω, όπως κι αν το θεωρήσουν, τουλλάχιστον να αισθανθούν το νόημα.. την πηγή έτσι κι αλλιώς δεν θα την αναφέρουν οι περισότεροι, και με το δίκιο τους, οι πιο πολλοί δεν με γνωρίζουν καν, μα δεν πειράζει, αρκεί "να το νοιώσουν")

Από το blog του φίλου μου ΑΑΤΟΝ... 

Ιστορίες της χάντρας

To κομπολόι και η ιστορία του

«Θα το δώσω το ρολόι και θα πάρω κομπολόι», τραγούδησε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Δεν είναι, όμως, το μοναδικό ελληνικό λαϊκό τραγούδι που αναφέρεται στο κομπολόι. Αυτό που συνοδεύει καημούς, έρωτες και βάσανα κι έχει συνδεθεί στη συνείδηση του κόσμου με τη μαγκιά, τον τσαμπουκά. Ωστόσο, το κομπολόι ή μπεγλέρι ξεκίνησε για να εξυπηρετήσει την ανάγκη επικοινωνίας του ανθρώπου με τον θεό.

Η ιστορία του κομπολογιού φαίνεται ότι χάνεται στο βάθος της ιστορίας. Εικάζεται ότι το πρώτο κομπολόι δημιουργήθηκε από κάποιον μοναχό στην Αρχαία Ινδία, μεταξύ 800-500 πΧ. Αφορμή για τη δημιουργία του κομπολογιού ήταν να καλυφθεί η πρακτική ανάγκη του μοναχού που έπρεπε να κάνει με απόλυτη συγκέντρωση ένα συγκεκριμένο αριθμό προσευχών.

Από τη μία πλευρά όμως, δεν ήξεραν όλοι να μετράνε, ενώ από την άλλη και να ήξεραν, πάντα υπήρχε ο κίνδυνος να παραλειφθεί κάποια προσευχή ή να ειπωθεί κάποια παραπάνω, ενώ η έγνοια του μετρήματος θα αποσπούσε το νου από την προσήλωση στην προσευχή. Ο κανόνας έλεγε: «108 προσευχές ακριβώς».

Έτσι, δόθηκε η λύση που έμελλε να εξυπηρετήσει όλες τις μεγάλες θρησκείες του κόσμου. Πέρασε σε ένα σκοινάκι εκατόν οκτώ κουκούτσια διάτρητα και έδεσε τις δύο άκρες του τοποθετώντας εκεί μία φουντίτσα, για να ξέρουν που ξεκινά και που σταματά το μέτρημα. Έτσι γεννήθηκε το κομπολόι. Οι Ινδοί σήμερα ονομάζουν το κομπολόι «τζαμπάλα», που σημαίνει «γιρλάντα της προσευχής και της επανάληψης των ονομάτων του θεού, που καταστρέφει τις αμαρτίες και ελευθερώνει από τον κύκλο της γέννησης και του θανάτου» και πρέπει να έχει 108 χάντρες.

The Highwayman

Το "Highwayman" είναι ένα αφηγηματικό ποίημα, που γράφτηκε από τον Alfred Noyes, και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά από το περιοδικό Blackwood τον Αύγουστο του 1906. Την επόμενη χρονιά εντάχθηκε στη συλλογή Noyes, Σαράντα ναυτικά τραγούδια και άλλα ποιήματα, για να γίνει μια άμεση επιτυχία....

Το ποίημα, διαδραματίζεται στην Αγγλία του 18ου αιώνα, κι αφηγείται την ιστορία ενός ανώνυμου ληστή, ο οποίος είναι ερωτευμένος με την Bess, την κόρη ενός ιδιοκτήτη πανδοχείου. Προδομένος στις αρχές από τον Tim, έναν ιπποκόμο (σταβλίτη), αντίζηλό του για την καρδιά της όμορφης κόρης, ο ληστής μας δραπετεύει από την ενέδρα, όταν η Bess θυσιάζει τη ζωή της για να τον προειδοποιήσει. Μαθαίνοντας κατόπιν για τον θάνατό της και ο ίδιος πεθαίνει, σε μια μάταιη προσπάθεια εκδίκησης, όταν συνεπλάκη στον δημόσιο δρόμο. Στην τελική στροφή, του ποιήματος, τα φαντάσματα των εραστών θα συναντηθούν και πάλι στις νύχτες του χειμώνα.

Το ποίημα γράφτηκε την εποχή που ο 24χρονος τότε Noyes έμεινε για ένα διάστημα στην εξοχή σε μια ερημική τοποθεσία του Δυτικού Surrey γνωστή ως Bagshot Heath, όπου είχε νοικιάσει μια αγροικία...
Στην αυτοβιογραφία του ο Νoyes, θυμήθηκε: Το Bagshot Heath, εκείνες τις ημέρες ήταν ένα άγριο κομμάτι της χώρας, με όλα τα ρείκια και τα πευκοδάση. Το Highwayman το εμπνεύστηκα, μια θορυβώδη νύχτα, όταν ο ήχος του ανέμου στα πεύκα μου έδωσε την πρώτη γραμμή.... Το ποίημα ολοκληρώθηκε σε περίπου δύο ημέρες.

Αυτό το ποίημα ερμηνεύει με τον δικό της μοναδικό τρόπο κι η Loreena...
Οφείλω να ομολογήσω, πως με γοήτευσε τόσο η φωνή της, που πέραν της δισκογραφίας που παρακολουθώ, μπήκα στην διαδικασία να ερευνήσω τα άνωθεν στοιχεία του ποιήματος... Βλέπετε, εμείς οι μεσόγειοι γοητευόμαστε πάντα από ιστορίες έρωτα, και θρύλους.....
 http://youtu.be/UvKBPr71dhA