απτόητοι

Δε μασάμε πια, δεν πάει να γυρνάνε όλα ανάποδα...
Και κατά πως λέμε, ότι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό...

κι η βρόχα έπεφτε str8

Η βρόχα έγινε καταράκτης.... Κεραυνοί, αστραπές, αντάρα. Κι εγώ χαζεύω κείνο το έρημο παγκάκι μες το δάσος...Εκεί που γέλια το έτριψαν και δάκρυα το γυάλισαν, και τώρα η βροχή περνάει της λήθης το βερνίκι.... Μα του Έρωτα οι στιγμές, του πάθους οι εικόνες δεν μπορούνε να σβηστούν, μήτε να ξεθωριάσουν...Κι αυτές φωτίζει τώρα η αστραπή, τούτες λούζει η βροχή που εγώ θωρώ και καμαρώνω...

Κι ένα τσιγάρο να φέγγει η καύτρα στο σκοτάδι.... 

Μικρέ Παράδεισέ μου πόσο σε γουστάρω, απολαμβάνοντας την ομορφιά σου...

τα της ζήλειας...

Eίναι πράγματι αμφίβολο αν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει νιώσει έστω και μία φορά στη ζωή του ζήλια. Παρ’ όλα αυτά, η ζήλια δεν είναι ένα αμιγές συναίσθημα, αλλά ένας συνδυασμός συναισθημάτων, που συμπεριλαμβάνει το φόβο, το θυμό και το άγχος. Παρότι η ζήλια μπορεί να καταστρέψει σχέσεις σημαντικές και να καταδυναστεύσει τη ζωή των ανθρώπων, στα μάτια μας δεν είναι καθόλου φυσιολογικός ο άνθρωπος που βιώνει έναν έρωτα αλλά δείχνει να μη ζηλεύει το αντικείμενο του πόθου του.....

Aνάμεσα στη λογική και την τρέλα

Το μπλουζ του αλιέα...

Για ποιον ψαρά λέτε να χτυπά το σήμαντρο;
για κείνον που ριξε μια πετονίτσα και περιμένει το ψαράκι να φάει το δόλωμα;
για τον άλλον που μοχθεί όλη την νύχτα να απλώσει αργά τα δίχτυα του στον βυθό,
και τα χαράματα να τα ανασύρει με όλο του τον κόπο;

Για τάχα για τούτον, τον αλιέα, στιγμών, εμπειριών και συναισθημάτων;
Προτιμώ τον τελευταίο, που ξέρει κι επειδή ξέρει...τον έκαναν τραγούδι,
μπας και τον τρόπο, μάθουν κι οι πολλοί....

Alice Cooper....

Alice Cooper (born Vincent Damon Furnier; February 4, 1948) is an American rock singer, songwriter and musician whose career spans more than four decades. With a stage show that features guillotines, electric chairs, fake blood, boa constrictors, and baby dolls, Cooper has drawn equally from horror movies, vaudeville and garage rock to pioneer a grandly theatrical and violent brand of
heavy metal designed to shock.

Originating in Detroit in the late 1960s, Alice Cooper was originally a band consisting of Furnier on vocals and harmonica, lead guitaristGlen Buxton, Michael Bruce on rhythm guitar, Dennis Dunaway on bass guitar, and drummer Neal Smith. The original Alice Cooper band broke into the international music mainstream with the 1971 hit "I'm Eighteen" from the album Love It to Death, which was followed by the even bigger single "School's Out" in 1972. The band reached their commercial peak with the 1973 album Billion Dollar Babies.
Furnier's solo career as Alice Cooper, adopting the band's name as his own name, began with the 1975 concept album Welcome to My Nightmare; in 2011 he released Welcome 2 My Nightmare, his 19th album as a solo artist, and his 26th album in total. Expanding from his Detroit rock roots, in his career Cooper has experimented with a number of musical styles, including conceptual rock, art rock, hard rock, New Wave, pop rock, experimental rock and industrial rock.

Alice Cooper is known for his social and witty persona offstage; The Rolling Stone Album Guide has called him the world's most "beloved heavy metal entertainer". Cooper is credited with helping to shape the sound and look of heavy metal, and he is regarded as being the artist who "first introduced horror imagery to rock'n'roll, and whose stagecraft and showmanship have permanently transformed the genre".Away from music, Cooper is a film actor, a golfing celebrity, a restaurateur and, since 2004, a popular radioDJ with his classic rock show Nights with Alice Cooper.
In 2011 the original Alice Cooper band was inducted into The Rock and Roll Hall of Fame.
Early life
Cooper was born as Vincent Damon Furnier in Detroit, Michigan, USA, the son of Ella Mae (née McCart) and Ether Moroni Furnier. His father was a lay preacher in the Church of Jesus Christ (also known as the Bickertonite Church) which, historically, is an offshoot of the Latter Day Saint movement.[6] He has French Huguenot, Sioux Native American, English, Scottish, and Irish ancestry, and was named after one of his uncles (Vincent Collier Furnier) and the writer Damon Runyon.[ His paternal grandfather, Thurman Sylvester Furnier, was an apostle in the Church of Jesus Christ (Bickertonite). Vincent Furnier was active in his church at the ages of 11 and 12. While growing up in Detroit, Furnier attended Washington Elementary School, then Nankin Mills Jr. High, now Lutheran High School Westland. Following a series of childhood illnesses, Furnier moved with his family to Phoenix, Arizona, where he attended Cortez High School in north Phoenix.Vincent had gained admission into the University of Arizona, University of Colorado and University of California-Davis – he declined all these offers.

Επιστροφή...

Where were you when I was burned and broken
While the days slipped by from my window watching
Where were you when I was hurt and I was helpless
Because the things you say and the things you do surround me
While you were hanging yourself on someone else's words
dying to believe in what you heard
I was staring straight into the shining sun

Lost in thought and lost in time
While the seeds of live and the seeds of change were planted

Outside the rain fell dark and slow
While I pondered on this dangerous but irresistible pastime
I took a heavenly ride through one silence
I knew the moment had arrived
For killing the past and coming back to life

I took a heavenly ride trough our silence
I knew the waiting had begin
And headed straight... into the shining sun

Τα Άνθη του Κακού

Les fleurs du mal

Η ηλιθιότητα, το λάθος, το αμάρτημα, η τσιγκουνιά,
Απασχολούν το πνεύμα μας και βασανίζουν τα σώματά μας,
Και τροφοδοτούμε τις αγαπημένες μας τύψεις,
Όπως οι ζητιάνοι τρέφουν τα παράσιτα τους.Τα αμαρτήματά μας είναι πεισματάρικα, οι μεταμέλειες μας χαλαρές,
Τα πληρώνουμε βαριά με τις εξομολογήσεις μας,
Και επιστρέφουμε χαρούμενοι πίσω στο βουρκώδη δρόμο,
Πιστεύοντας ότι τα ευτελή δάκρυα ξεπλένουν όλους τους λεκέδες μας.

Πάνω στο μαξιλάρι του κακού είναι ο Τρισμέγιστος Σατανάς
Που νανουρίζει μακρόσυρτα το μαγεμένο πνεύμα μας,
Και το σκληρό μέταλλο της θέλησής μας
Εξατμίζεται ολόκληρο από αυτόν τον λόγιο χημικό.

Είναι ο Διάβολος που βαστά τα σκοινιά τα οποία μας κινούν!
Για απεχθή αντικείμενα βρίσκουμε τα θέλγητρα.
Κάθε μέρα κατεβαίνουμε προς την Κόλαση μ’ένα βηματισμό,
Χωρίς τρόμο, διασχίζοντας το σκότος με την βρώμικη οσμή.

Όπως μια φτωχή ακολασία που φιλά και τρώει
Το βασανισμένο στήθος μιας αρχαίας πόρνης,
Ξεκλέβουμε προχωρώντας μια παράνομη ευχαρίστηση
Η οποία μας πιέζει πολύ δυνατά όπως ένα ώριμο πορτοκάλι.

Σφίγγοντας, μυρμηγιάζοντας, σαν ένα εκατομμύριο ελμίνθες,
Μέσα στο ξεφάντωμα του μυαλού μας ένα πλήθος από Δαίμονες,
Και, όταν αναπνέουμε, ο Θάνατος μέσα στα πνευμόνια μας
Κατέρχεται, αόρατο ποτάμι, με υπόκωφους στεναγμούς.

Αν ο βιασμός, το δηλητήριο, το στιλέτο, η φωτιά,
Δεν έχουν ακόμα υφανθεί από τα ευχάριστα σχέδια τους
Ο κοινότυπος καμβάς της ελεεινής μοίρας μας,
Είναι γιατί η ψυχή μας, δυστυχώς! δεν είναι ακόμα αρκετά τολμηρή.

Αλλά ανάμεσα στα τσακάλια, τους πάνθηρες, τις σκύλες,
Τους πιθήκους, τους σκορπιούς, τα όρνεα, τα ερπετά,
Στα θηρία που σκούζουνε, ουρλιάζουν, κράζουν, σέρνονται,
Μέσα στο ελεεινό θηριοτροφείο των παθών μας,

Εκεί βρίσκεται ένα πιο άσχημο, πιο μοχθηρό, πιο βρώμικο!
Αν και δεν σπρώχνει ούτε σε μεγάλες χειρονομίες, ούτε σε μεγάλες κραυγές,
Ευχαρίστως θα έκανε τη γη θρύψαλα
Και μέσα σ’ένα χασμουρητό θα κατάπινε τον κόσμο.

Είναι η πλήξη/ανία! – το μάτι φορτωμένο από ένα αθέλητο δάκρυ,
Ονειρεύεται το ικρίωμα καπνίζοντας τον αργιλέ του.
Το ξέρεις, αναγνώστη, το ντελικάτο τέρας,
- Υποκριτή αναγνώστη, – όμοιε μου, – αδελφέ μου!

C. Baudelaire - Les Fleurs du Mal

To μπλουζ της μαύρης πεταλούδας..

...στράφηκε αργά και τον κοίταξε, με κείνη την ματιά που πάντα του έκοβε την ανάσα. Τίναξε ασυναίσθητα το κεφάλι της, κι οι μαύρες μπούκλες των μαλλιών της σείστηκαν, κι αγκάλιασαν τους ώμους της σαν φτερούγες μιας σπάνιας μαύρης πεταλούδας...

Δεν άντεχε να την βλέπει, τέτοιες στιγμές, που το βλέμμα της ρουφούσε την ψυχή του, κι έκανε το μυαλό του να μουδιάζει...