Σιωπηλά...

Επιλέγω την δύναμη της Σιωπής...
Μια σιωπή που Κραυγάζει...
Μια Σιωπή, που δεν κωλώνει να στέκεται απέναντί σου, κοιτώντας σε κατάματα...
Μια Σιωπή, που δεν μασάει τα λόγια της...
Μια Σιωπή, που δεν υποκλίνεται σε είδωλα και ψεύτικους θεούς...
Μια Σιωπή, ηχηρή σαν το χαστούκι της αυτογνωσίας...
Μια Σιωπή, γυμνή από φανφάρες και μεταξωτές δαντέλες/φύκια...
Μια Σιωπή, γεμάτη ουσία κι έργα...
Μια Σιωπή...απλά...Μια Σιωπή...!

...σκοτεινές γωνιές και φωτεινές ακτίδες

Οι άνθρωποι είναι σαν τα ρούχα... έχουν την καλή και την ανάποδη πλευρά τους, και καλό είναι λοιπόν, να βλέπουμε την ανάποδη, γιατί εκεί κρύβεται η ετικέτα τους...

Γραφικοί πιθανώς καταντάμε σκεπτόμενοι και λέγοντας, όσα πιστεύουμε και ζούμε, γύρω απ τις ανθρώπινες σχέσεις και πράξεις...


Όμως, δύσκολα αλλάζει κανείς περπατησιά σε γέρον γάιδαρο... Τουτέστιν δεν ξεριζώνονται παλληκάρια έτσι απλά, τα όσα χαρακτηρίζουν έναν άνθρωπο...καλό ή σκάρτο...!Κι εγώ σε μια τελική, αυτός είμαι...μ' αρέσω...Ω Ναι...και δεν σκοπεύω να αλλάξω... μήτε την ζούρλια μου...μήτε την αυθόρμητη σκέψη...μα κυρίως, ουδέποτε την ειλικρινή καρδιά μου...

Καθήστε τώρα σεις, να μετράτε τις χαρακιές πάνω στα ντουφέκια σας...
Έχετε όμως κατά νου...τι μπορεί να κάνει, ένα απλό κοντοράβδι, σαν ζυγώσετε από κοντά...!!!
Φωτεινή ακτίδα στο πρόσωπο, η χαρά και η καλοσύνη του απλού ανθρώπου...


Σκοτεινές οι σκέψεις και τα θέλω του όμως, σαν αδικηθεί απάνω στο φιλότιμό του...!
Προς το παρόν ας ακούσουμε και τον Lemmy με την παρέα του...

"Είσαι υπεύθυνος για ότι σε αγάπησε"...

Η καρδιά δεν κρίνεται από το πόσο πολύ αγαπά, αλλά από το πόσο πολύ αγαπιέται από τους άλλους.

"Σε αγαπώ, όχι για αυτό που είσαι… αλλά για αυτό που είμαι εγώ, όταν είμαι κοντά σου

Δεν αξίζει να κλαις για κανέναν. Όσοι αξίζουν τα δάκρυα σου, δεν θα σε κάνουν ποτέ να κλάψεις…

Επειδή πιστεύεις ότι κάποιος δεν σε αγαπάει όσο εσύ θα ήθελες… δεν σημαίνει ότι δεν σε αγαπά με όλη την καρδιά του.

Αληθινός φίλος είναι αυτός που σου κρατάει το χέρι… και ταυτόχρονα αγγίζει την καρδιά σου.

Ο χειρότερος τρόπος ν΄αγαπάς κάποιον, είναι να κάθεσαι δίπλα του, αλλά αυτός να μην είναι
πραγματικά εκεί.

Μην σταματάς ποτέ να χαμογελάς, ακόμη και αν είσαι δυστυχισμένος… κάποιος ίσως ερωτευθεί το χαμόγελο σου.

Μπορεί απλά να είσαι ένα άτομο σε όλο τον κόσμο… αλλά για κάποιο άτομο μπορεί να είσαι ο κόσμος όλος.

Μην ξοδεύεις τον χρόνο σου για κάποιον, που δεν νοιάζεται να τον ξοδέψει μαζί σου

Ίσως ο θεός, θέλει να γνωρίσεις πολλούς λάθος ανθρώπους, μέχρι να γνωρίσεις τον σωστό, έτσι όταν συμβεί αυτό θα είσαι πραγματικά ευγνώμων

Μην κλάψεις γιατί ήρθε το τέλος σε μία σχέση… χαμογέλα για όλα αυτά που περάσατε μαζί.

Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα σε πληγώνουν, πρέπει να συνεχίζεις να έχεις εμπιστοσύνη… απλά να είσαι πιο προσεκτικός.

Γίνε καλύτερος άνθρωπος μέρα με την μέρα… όταν γνωρίσεις αυτόν που ψάχνεις, θα είσαι σίγουρος ότι θα σε αγαπήσει για αυτό που είσαι"....
(Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές)

...ένα ακόμη μνημόσυνο...

Janis Joplin

Η Τζάνις Λυν Τζόπλιν (19 Ιανουαρίου 1943 - 4 Οκτωβρίου 1970) ήταν Αμερικανίδα μουσικός, τραγουδίστρια, στιχουργός, ζωγράφος,χορεύτρια και ενορχηστρωτής μουσικής. Ήλθε στο προσκήνιο στα τέλη της δεκαετίας του 1960, αρχικά ως τραγουδίστρια των Big Brother and the Holding Company (Μπιγκ Μπράδερ εντ δε Χόλντιν Κόμπανυ) και αργότερα με σόλο καριέρα, με συγκροτήματα όπως οι Kozmic Blues Band (Κόζμικ Μπλουζ Μπαντ) και οι Full Tilt Boogie Band (Φουλ Τιλτ Μπούγκι Μπαντ). Κυκλοφόρησε μόλις τέσσερα στούντιο άλμπουμ (εκ των οποίων ένα μετά θάνατον). Θεωρείται η καλύτερη, ίσως ερμηνεύτρια του μπλουζ και μία από τις μεγαλύτερες τραγουδίστριες της ροκ μουσικής. Στο αποκορύφωμα της σταδιοδρομίας της ήταν γνωστή ως η βασίλισσα του Ροκ εν Ρολ και της ψυχεδελικής σόουλTo 1995 τιμήθηκε με την είσοδό της στο Rock and Roll Hall of Fame, ενώ το 2005 κέρδισε το βραβείο Γκράμμυ Lifetime Achievement Award. Το περιοδικό Rolling Stone την κατέταξε στην 46η θέση στη λίστα του με τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες όλων των εποχών το2004 και στην 28η με τους καλύτερους τραγουδιστές όλων των εποχών το 2008. Κατάφερε να "σπάσει" την ανδροκρατούμενη ροκ μουσική σκηνή, μαζί με την πρώτη γυναίκα αρχηγό συγκροτήματος, Γκρέις Σλικ (Jefferson Airplane), και άλλες ερμηνεύτριες, όπως η Πάτι Σμιθ, η Τζόαν Μπαέζ και η Μαριάν Φέιθφουλ, με αποτέλεσμα να ανοίξει το δρόμο και σε άλλες τραγουδίστριες.

And You My Love

I do not sleep tonight,
I may not ever..
The sins of the past have come.
See how they sit down together.

Outside my window,
Outside my door,
And i know the reason what they've all come here for..
You my love..
My sweet, sweet love..
Are what it's all because of..

Surrender is easy,
I know you do me no harm,
But your innocence haunts me.
The most fatal of charms..

Oh i must have done some wrong.
On a dark and distant day..
For i know full and well tonight,
This is how that i must pay..

And you my love..
My sweet, sweet love..
Are what it's all because of..
You my love..
My sweet, sweet love..
Are what it's all because of..

Γράφοντας λίγες γραμμές

ψίθυροι και κουβέντες

Κι είπε η καρδιά στην λογική...

μην με φυλακίζεις στο κελί της σκέψης σου...

άσε με ελεύθερα να πετάξω...


κι εγώ θα σου χαρίσω την Ειρήνη της Αγάπης...


κι άλλο πια δεν θα βασανίζεσαι με πρέπει και γιατί...

...συννεφάκια & κουβέντα

...."Είναι γνωστό τοις πάσι"...ξεκίνησε να λέει, αργά αργά, καθώς άνοιγε την καπνοσακούλα του κι έπαιρνε ένα τσιγαρόχαρτο...
Το έπιασε ανάμεσα στα δάκτυλά του, κι επιδέξια άρχισε να το ισιώνει στις άκρες ενώ συνέχισε: πως η γυναίκα, αναζητά την ερωτική ικανοποίηση ποικιλοτρόπως όσο κι αν η ίδια το αρνείται. Είναι στην φύση της, κι αυτό την οδηγεί στο να δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στις εκάστοτε φαντασιώσεις που της προξενεί, η εμφάνιση μα και ο τρόπος προσέγγισης του Αρσενικού που την πλησιάζει", είπε, ενώ είχε βγάλει μια μπαλίτσα καπνού την οποία έστρωνε πάνω στο τσιγαρόχαρτο. Κοιτώντας τις κοπέλες της παρέας, κατάματα, συνέχισε με τον ίδιο αργό τόνο στην φωνή του, "το αξιοσημείωτο δε, είναι πως ενώ παραπονιέται διαρκώς, για την κατάντια της μάνας της, που δεν έζησε όσα θα ήθελε, θα καταλήξει να γίνει ίδια κι απαράλλαχτη με αυτήν, παραιτούμενη απ τα όνειρά της, χάριν βολέματος, μα και του συμβιβασμού που γεννά η επιθυμία μιας οικογένειας..."
Και λέγοντας αυτά, τύλιξε το τσιγαρόχαρτο γύρω απ τον εαυτό του κι υγραίνοντάς το με την άκρη της γλώσσας του το έστριψε ανάμεσα στα επιδέξια δάκτυλά του να κολλήσει.

Μια διαολεμένη σιωπή απλώθηκε στην παρέα...κι όλες άστραψαν με μια ξαφνική λάμψη στο βλέμμα τους. Μα πριν προλάβει καμιά να πει οτιδήποτε, ο Πάρις, τις κοίταξε ατάραχος με το γνώριμο, στραβό χαμόγελο που στερέωνε το τσιγάρο του στα χείλη. Ενώ άναβε με το σπίρτο τραβώντας μια γερή ρουφηξιά, ολοκλήρωσε με την δολοφονική του ατάκα, στέλνωντας κι ένα συννεφάκι καπνού προς το μέρος τους...
"Και τώρα, πέστε πάνω μου να με φάτε λυσσάρες" κι ένα τρανταχτό κρυστάλινο γέλιο ξεπήδησε αυθόρμητα απ το λαιμό του...

https://youtu.be/GxLR_VaWkMM

ένα ακόμη μπλουζ...

...κι έβαλε όλο του το παράπονο στα δάκτυλα που 'στριβαν το τσιγάρο...
σαν αποτέλειωσε, το κάρφωσε στραβά στα χείλια...
σήκωσε ψηλά τα χέρια σταυρώνοντας τα στον αέρα, και σαν τεντώθηκε η ραχοκοκαλιά του... άρχισε να βαδίζει πάλι, γελώντας κι αφήνοντας πίσω του παχιές τουλούπες καπνού, ενώ η ψυχή του σφύριζε ένα ακόμη blues...!