Φταίμε κι οι δυο...

Αφορμή για τις παρακάτω σκέψεις, στάθηκε το άρθρο του φίλου μου, ΑΑΤΟΝ, στο ιστολόγιό του.

Έχει δίκιο στα λεγόμενά του...δεν είν' κακός, απλά τα βλέπει πιο λογικά και ψύχραιμα ως το τρίτο μάτι σε μια υπόθεση. Κι απ' την φιλική σχέση κι επικοινωνία που έχουμε κατά καιρούς, νιώθω την θλίψη του. για μια πατρίδα, που όπως λέει στον επίλογό του: 

"Που όταν έφυγα, άφησα μια πατρίδα ελεύθερη, και μέσα σε πέντε χρόνια έχει σκλαβωθεί απο το πουθενά, στα καλά καθούμενα, και κανείς δεν πάει στον πόλεμο.Παραδοθήκαμε άνευ όρων..."

Αυτή η μικρή παράγραφος, γέννησε μέσα μου αυτό το σχόλιο, που παραθέτω ως ανάρτηση εδώ:

Φταίω...που δεν άλλαξα τον τρόπο ζωής, στον ατομικό και κοινωνικό περίγυρό μου...!

Φταίω...που δεν αγανάκτησα όταν έπρεπε, και να βάλω τέλος στις βλέψεις του κάθε νταβατζή, για το μέλλον μου...!

Φταίω...που δεν έκανα, μια πολιτική σύλληψη, εν ονόματι του Ελληνικού λαού, σε κάθε έναν που έβλεπα να τ' αρπάζει και να καυχιέται κιόλας...!

Φταίω...που δεν έδιωξα απ την χώρα μου (όπως κάναν σε άλλες χώρες οι "άκαρδοι") κάθε ρεμάλι "λαθρομετανάστη" που ήρθε εδώ, όχι για δουλειά, μα για αλητείες και παρανομία...λες και δεν μας έφτανε η εγχώρια, θέλαμε κι εισαγώμενη παρανομία...!!!

Για να μην ξεχναμε και τον Αρχαγγελο που δεν εφυγε το πνευμα του ποτε.....

Ο Νίκος Ξυλούρης ή Ψαρονίκος, (7 Ιουλίου 1936 - 8 Φεβρουαρίου 1980) γεννήθηκε το 1936, στο ορεινό χωριό Ανώγεια του Ρεθύμνου της Κρήτης από οικογένεια με μουσική παράδοση και πολλούς λυράρηδες. Στα πέντε του χρόνια, όταν οι Γερμανοί έκαψαν το χωριό του, ξεριζώθηκε απο τον τόπο του μαζί με τους υπόλοιπους κατοίκους, οι οποίοι μεταφέρθηκαν σε χωριό της επαρχίας Μυλοποτάμου όπου παρέμειναν μέχρι και την απελευθέρωση της Κρήτης. Αδέλφια του είναι οι επίσης γνωστοί μουσικοί της Κρητικής μουσικής ο Αντώνης Ξυλούρης Ψαραντώνης και ο Γιάννης Ξυλούρης Ψαρογιάννης .
Σε νεαρή ακόμα ηλικία με τη βοήθεια του δασκάλου του κατάφερε να πείσει τον πατέρα του να του αγοράσει την πρώτη του λύρα και πολύ γρήγορα άρχισε να παίζει σε γάμους και πανηγύρια. Στα 17 του αποφάσισε να μετακομίσει στο Ηράκλειο και έπιασε δουλειά στο νυχτερινό κέντρο "Κάστρο". Τα πράγματα όμως δεν ήταν όπως τα περίμενε γιατί βρέθηκε αντιμέτωπος με τη "μόδα" της Ευρωπαϊκής μουσικής, κάτι τελείως ξένο για αυτόν. Τα έσοδα του μόλις και μετα βίας έφταναν να τον συντηρήσουν και πέρασε δύσκολες εποχές.

Ντείρτου...ντείρτου...

Ζωγραφίζει το γυφτάκι μια μύγα στον πίνακα.

Την βλέπει ο δάσκαλος και νομίζει ότι ήταν αληθινή αφού ήταν τέλεια ζωγραφισμένη.

Προσπαθεί να την διώξει, τη βαράει με το χάρακα αλλά αυτή εκεί, ακάθεκτη.

Μόνο αφού άρχισαν να γελάνε τα παιδιά, κατάλαβε ότι κάτι τρέχει...

Παρατηρώντας την καλύτερα λοιπόν, διαπιστώνει ότι είναι....ζωγραφιά.

-Ποιός έκανε αυτή την τέλεια ζωγραφιά;

-Εγκώ ντάσκαλο, λέει το γυφτάκι.

-Μπράβο αγόρι μου! Τέλεια ζωγραφιά. Αύριο πες του πατέρα σου να έρθει, θέλω να του μιλήσω.

Την επόμενη μέρα πάει ο μπαμπάς.

-Συγχαρητήρια κύριέ μου. Ο γιος σας έχει πραγματικό ταλέντο...

-Ντείρτου ντάσκαλε... Ντείρτου...

-Μα καλά! Εγώ σας λέω ότι το παιδί έχει ένα σπάνιο χάρισμα...

-Βρε ντείρτου που σε λέω. Ντείρτου.

-Μα ακούστε. Εχθές ζωγράφισε μια μύγα στον πίνακα, τόσο τέλεια που την πέρασα για αληθινή.!

-Ντείρτο πολύ σε λέω. Ξέρω... Ξέρω. Τις προάλλες ζωγκράφισε ένα nouni στη σόμπα. Παππούς έκαψε γκλώσσα του και εγκώ τσουτσούνα μου. Ντείρτου που σε λέω...!!!

έξυπνη απάντηση/πονηρή ερώτηση

Κατά καιρούς εμφανίζονται διάφορα τυπάκια σε μια παρέα, που απλώς πωλούν πνεύμα αναμασώντας διάφορα ευφυολογήματα, του στυλ να σε ρωτήσω κάτι...κι άμα απαντήσεις...

Ειδικά κάτι πιτουρόπουλοι που νομίζουν, πως με αυτή την τακτική, θα πέσει κι η γυναίκα...που κάθεται και τους ακούει η φουκαριάρα...ξερή απ' την γοητεία του πνεύματός τους.!!!

Ύπνο βαθύ που κάνουτε παληκάρια, κι είναι και σε ράντζο...!!!

Διάλεξα 10 απ τα μαργαριτάρια, κι αυτά από φιλικούς μαντρότοιχους εντός φατσομπούκιου,

που οι εγκεφαλάκηδες, διατείνονται πως, οι απαντήσεις, δεν είναι αυτές που άμεσα, μας έρχονται στο μυαλό…

Για πάμε:

Gary Moore πέρασε 1 χρόνος

Ο Γκάρι Μουρ (Gary Moore, γεννήθηκε ως Robert William Gary Moore, 4 Απριλίου 1952 – 6 Φεβρουαρίου 2011) ήταν μουσικός, περισσότερο αναγνωρισμένος ως κιθαρίστας της Blues Rock μουσικής, καθώς επίσης και τραγουδιστής, με καταγωγή από το Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας.

Η καριέρα του ξεκίνησε την δεκαετία του 1960. Ο ίδιος συνεργάστηκε με καλλιτέχνες ανάμεσα στους οποίους, οι  Phil Lynott & Brian Downey από τα χρόνια του στο Γυμνάσιο, με αποτέλεσμα να γίνει μέλος δύο φορές στο ιρλανδικό συγκρότημα της ροκ, Thin Lizzy. Εκτός από τις συνεργασίες του με συγκροτήματα, ο Μουρ είχε και μία πολύ επιτυχημένη σόλο καριέρα.

Και πολλές ευχάριστες στιγμές, καθώς μοιράστηκε την σκηνή με πολλά μεγάλα ονόματα της Blues κι όχι μόνο, όπως οι  B.B. King, Albert King, George Harrison και Greg Lake καθώς και την μπάντα  Colosseum II .

Συμμετείχε και στην ηχογράφηση του τραγουδιού "She's My Baby" των Traveling Wilburys Vol. 3.

καθώς το lead guitar solo που ακούγεται είναι δικό του...!!!
Πέθανε στον ύπνο του, από καρδιακή ανακοπή, το Φεβρουάριο του 2011, ενώ βρισκόταν σε ξενοδοχείο στην Ισπανία.

Ξεκίνησε να παίζει κιθάρα από την ηλικία των 8 ετών. Παρότι ήταν αριστερόχειρας, έπαιζε κιθάρα με το δεξί χέρι. Οι πρώτες του επιρροές ήταν από τον Πίτερ Γκριν, ο οποίος έγινε μέντοράς του, όταν ο Μουρ έπαιζε στο Δουβλίνο.

ψυχή και άνθρωπος

...Και ο Θεός δημιούργησε την ψυχή, πλάθοντας την με ομορφιά.
Της έδωσε την απαλότητα της πρωινής αύρας, το άρωμα των λουλουδιών,
την ομορφιά του σεληνόφωτος.

Της έδωσε επίσης ένα ποτήρι χαράς και της είπε:
-Δε θα πιεις απ' αυτό το ποτήρι παρά μόνο όταν ξεχάσεις
το παρελθόν και αποκηρύξεις το μέλλον.

Της έδωσε επίσης ένα ποτήρι θλίψης, λέγοντας:
-Πιες για να καταλάβεις το νόημα της χαράς.

Μετά ο Θεός έδωσε στην ψυχή αγάπη που θα χάνονταν
με τον πρώτο στεναγμό ικανοποίησης ,
και γλυκύτητα που θα χανόταν με την πρώτη λέξη αλαζονείας.
Έκανε ένα ουράνιο σημείο για να την οδηγεί στο δρόμο της αλήθειας.

Έβαλε στα βάθη της ένα μάτι που βλέπει το αόρατο.
Δημιούργησε μέσα της μια φαντασία που κυλά
σαν ποτάμι με φαντάσματα και κινούμενες μορφές.
Την έντυσε με ενδύματα λαχτάρας
υφασμένα απ' τους αγγέλους απ' το ουράνιο τόξο.

Κι έβαλε επίσης μέσα της το σκοτάδι της σύγχυσης,
που είναι η σκιά του φωτός. Και πήρε ο Θεός φωτιά
απ' το καμίνι του θυμού, 

Άνεμο που φυσά απ' την έρημο της άγνοιας,
Μάζεψε άμμο απ' την όχθη του εγωισμού.
Και σκόνη κάτω απ' τα πόδια των αιώνων.

Έτσι έφτιαξε τον άνθρωπο. Κι έδωσε στον άνθρωπο δύναμη
τυφλή που γίνεται φλόγα σε στιγμές τρελού πάθους
και κοπάζει μπροστά στην επιθυμία.
Του έδωσε ο Θεός ζωή που είναι η σκιά του θανάτου.
Και ο Θεός χαμογέλασε και έκλαψε...
κι ένιωσε μια αγάπη που δεν έχει όρια ούτε τέλος...
Κι έτσι ένωσε τον άνθρωπο με την ψυχή του...!!!

Χαλίλ Γκιμπράν

...η "κατάρα" του Rockά

Θέλει σκέψη ταξιδιάρα
και για σώμα μια κιθάρα
θέλει πάθος και ψυχάρα
η κατάρα να 'σαι ροκ

Θέλει πρόβα και ξενύχτι
μες στης μουσικής το δίχτυ
σε θητεία ισοβίτη
η κατάρα να 'σαι ροκ

Ξυραφιά θέλει στο στίχο
και ηλεκτρισμό στον ήχο
θέλει να γκρεμίζεις τοίχο
η κατάρα να 'σαι ροκ

Θέλει να 'σαι αντιρρησίας
τέκνο της ανησυχίας
εραστής της φαντασίας
η κατάρα να 'σαι ροκ

Όσα κι αν περάσουν χρόνια
πάντα η πέτρα θα κυλά
και θα μας φορά γαλόνια
την κατάρα του ροκά

Θέλει όμορφα κορίτσια
και τσιγάρα και μεθύσια
θέλει πράγματα σκυλίσια
η κατάρα να 'σαι ροκ

Θέλει βόλτα στο σκοτάδι
θέλει πέρασμα απ' τον Άδη
και να βγεις απ' το πηγάδι
η κατάρα να 'σαι ροκ

Θέλει φουλ τη μπαταρία
γκαζωμένα τα φορτία
να τα σπάει η γαλαρία
η κατάρα να 'σαι ροκ

Θέλει εδώ στη συναυλία
της παρέας την αιτία
θέλει αιώνια εφηβεία
η κατάρα να 'σαι ροκ...

''Η εξομολόγηση''

Πάει ο τύπος σ' ένα ιερέα για να εξομολογηθεί. Του λέει ο ιερέας:
- Πες μου, τέκνον μου, τι αμαρτία πιστεύεις ότι έχεις κάνει;
Ο τύπος αρχίζει να μιλά:
-Πήγα μια μέρα στο σπίτι της αρραβωνιαστικιάς μου, για να πάμε βόλτα.
Αυτή όμως έλειπε. Ήταν εκεί η μεγάλη της αδελφή. Ε, τώρα, μόνη αυτή στο σπίτι, μόνος εγώ, έγινε το κακό.
- Μα παιδάκι μου, με τη μεγάλη αδελφή της αρραβωνιαστικιάς σου πήγες να το κάνεις.
- Δεν ήταν μόνο αυτό, συνεχίζει ο μεταμελημένος τύπος, που συνεχίζει ακάθεκτος.
- Την άλλη μέρα που πήγα ήταν εκεί η μικρή της αδελφή. Ε, τώρα, μόνη αυτή, μόνος εγώ, δεν άργησε να γίνει το... κακό.
Ο πάτερ άκουγε και δεν πίστευε στ' αυτιά του.
- Τέκνον μου, είναι βαριά τα κρίματά σου, αμφιβάλλω αν συγχωρεθούν.
Ο τύπος όμως δεν είχε τελειώσει:
- Ξέρετε, πάτερ, κι άλλη μια φορά πήγα σπίτι και βρήκα μόνη τη μητέρα της. Τι να σας πω. Μόνος εγώ, μόνη αυτή, έγινε το κακό.
Σε κάποια στιγμή ο τύπος σηκώνει το κεφάλι του, αλλά ο παπάς έχει γίνει άφαντος.
- Γιατί, πάτερ, κρυφτήκατε εκεί πίσω, αναρωτιέται ο τύπος. Κι ο παπάς έντρομος.
- Μόνος εγώ, μόνος εσύ, άσε να μη γίνει καμιά στραβή...!!!!!