χτύποι καρδιάς

Μοναχική στιγμή και τώρα που οι συλλογισμοί, ένα κουβάρι,
πέπλο απλώθηκε ξανά, κι η παγωνιά φωλιάζει στην ψυχή μου.

Αιτία πάλι όσα για σένα νιώθω και δεν μπορώ να σου εκφράσω,
κύμα άγριο και βαθύ ο πόθος μου που διέξοδο γυρεύει,
μα σκάει με μανία πάνω στα βράχια της απόστασης.

Αναπολώ γλυκιές στιγμές που χάζευα μέσα στις λίμνες των ματιών σου,
Τότε που κολυμπούσα μέσα στο είναι σου και γίνηκα ένας μικρός θεός.
Να που γκρεμίστηκα απ το βάθρο μου όμως και νιώθω πάλι μόνος.

Παπάς σε τρελά κέφια...!!!

Ο καινούργιος παπάς της ενορίας ήταν τόσο νευρικός στην πρώτη του λειτουργία, που δεν μπορούσε να μιλήσει. Πριν από την επόμενη λειτουργία ρωτάει το Μητροπολίτη, τι θα μπορούσε να κάνει για να χαλαρώσει. Ο Μητροπολίτης τον συμβουλεύει ως εξής:

- Την επόμενη φορά ρίξε μερικές σταγόνες βότκα στο νερό που θα πιεις και θα δεις πώς θα χαλαρώσεις.Την Κυριακή ο παπάς ακολουθεί τη συμβουλή και πραγματικά νιώθει ότι θα μπορούσε να κάνει κήρυγμα χωρίς άγχος ακόμα και αν λυσσομανούσε καταιγίδα.

Μετά τη λειτουργία επιστρέφει στο σπίτι του, όπου μετά από λίγο εμφανίζεται ο Διάκος του Μητροπολίτη και του παραδίδει ένα σημείωμα που έγραφε τα εξής:

20+1 χρόνια δίχως τον "Πρίγκιπα" ανάμεσά μας...

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος (27 Ιουλίου 1948 - 6 Δεκεμβρίου 1990) ήταν ένας από τους σημαντικότερους εκπρόσωπους της Ελληνικής ροκ μουσικής σκηνής.

Βιογραφία
Ο Παύλος Σιδηρόπουλος ήταν δισέγγονος του Ζορμπά και ανιψιός της Έλλης Αλεξίου. Γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου 1948 στην Αθήνα (μερικές πηγές αναφέρουν και τις 20 ή 28 Ιουλίου). Ξεκίνησε την καριέρα του το 1970 από τη Θεσσαλονίκη όπου γνώρισε τον Παντελή Δεληγιαννίδη και δημιούργησαν το συγκρότημα-ντουέτο "Δάμων και Φιντίας". 

Κυκλοφορούν το 7" «Το ξέσπασμα/Ο κόσμος τους» και συμμετέχουν με δύο κομμάτια στο δίσκο «Ζωντανοί στο Κύτταρο». 

Στο Κύτταρο γνωρίζονται με τους Θανάση Γκαϊφύλλια, Δημήτρη Πουλικάκο αλλά και με τα "Μπουρμπούλια" που έπαιζαν με τον Σαββόπουλο.

O κύκλος...του 99

Ζούσε κάποτε, πριν πολλά χρόνια, ένας βασιλιάς πολύ θλιμμένος που είχε έναν υπηρέτη χαρούμενο και αισιόδοξο.

Κάθε πρωί ξυπνούσε τον βασιλιά πηγαίνοντας του το πρόγευμα, τραγουδούσε χαρούμενα στιχάκια, του έκανε αστείους μορφασμούς. Στο κεφάτο πρόσωπό του υπήρχε πάντα ένα μεγάλο φωτεινό χαμόγελο, αλλά και όλη του η ζωή ήταν ήρεμη και ευτυχισμένη.

Κάποια μέρα ο βασιλιάς δεν άντεξε και τον ρώτησε:

-Ποιό είναι το μυστικό σου;

-Ποιό μυστικό Μεγαλειότατε;

-Μην κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις. Ποιό είναι το μυστικό της χαράς σου. Λέγε γρήγορα.

-Μα…δεν υπάρχει μυστικό Μεγαλειότατε.

Δωρητές οργάνων ★★★

Συζητούσε η Μέρκελ με τον Παπαδήμα για τους δωρητές οργάνων :

Μέρκελ : Εμείς στην Γερμανία είμαστε σχεδόν όλοι δωρητές σώματος ,

μετά τον θάνατο μας δωρίζουμε τα όργανα του σώματος μας

Παπαδήμας : Σιγά τι μου είπες εμείς είμαστε δωρητές οργάνων εν ζωή

Μέρκελ : Δεν το πιστεύω... δεν είναι δυνατόν

Παπαδήμας : Θα σου το αποδείξω...

Εκείνη την στιγμή περνούσε ο Μήτσος και φωνάζοντας τον Μήτσο του λέει :

" Μήτσο δώσε μου 10.000 ευρώ. "

Οπότε του απαντάει ο Μήτσος " Πάρε τα @ρχίδι@ μου "

Nino Rota 100 χρόνια απ την γέννησή του

Ο Νίνο Ρότα (ιταλικά: Nino Rota | 3 Δεκεμβρίου 1911 - 10 Απριλίου 1979) ήταν Ιταλός συνθέτης. Έχει γίνει γνωστός για την μουσική που έγραψε για την ταινία Ο Νονός αλλά και για την μακροχρόνια συνεργασία του με τον Φεντερίκο Φελίνι.

Γεννημένος στο Μιλάνο από γονείς μουσικούς, άρχισε από μικρή ηλικία τις σπουδές του στο ωδείο της πόλης. Μετά από λίγα χρόνια ο δάσκαλος του τον έπεισε να πάει για σπουδές στην Φιλαδέλφεια τωνΗνωμένων Πολιτειών, κάτι που ο ίδιος έπραξε. Εκεί έμεινε για τρία χρόνια όπου και επέστρεψε πίσω στην Ιταλία.

Την πρώτη μουσική για ταινία έγραψε το 1933 για το Treno Popolare του Ραφαέλο Ματεράτσο. Μετά από περίπου 20 χρόνια γνώρισε τον Φεντερίκο Φελίνι και από εκεί ξεκινάει μια συνεργασία που κράτησε για περίπου 30 χρόνια. Έγραψε μουσική για ταινίες όπως το "Γλυκιά ζωή" , το "8 1/2", το "Βατερλό" , το "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" και για τον "Νονό".

Τιμήθηκε με όσκαρ για τη μουσική του στον Νονό ΙΙ το 1975

Έχει γράψει μουσική για πάνω από εκατό ταινίες αλλά και για δέκα όπερες, πέντε μπαλέτα και αρκετές συμφωνικές συνθέσεις.

Don't stop...

Ένας Γάλλος, ένας Ιταλός και ένας Έλληνας είναι σε μια υπερατλαντική πτήση.
Μετά απο μερικά κοκτέιλ, οι άντρες άρχισαν να συζητούν για προσωπικά
θέματα.

"Χτες το βράδυ έκανα έρωτα στη γυναίκα μου τέσσερις φορές", είπε ο Γάλλος,
"και το πρωί μου έκανε υπέροχες κρέπες και μου είπε πόσο πολύ με λατρεύει".!

... "Χα, εγώ χτες το βράδυ έκανα έρωτα στη γυναίκα μου έξι φορές",
απαντά ο Ιταλός, "και το πρωί αφού μου έκανε μια υπέροχη ομελέτα, μου είπε
ότι ποτέ δεν θα μπορέσει να αγαπήσει άλλον άντρα στη ζωή της".!

Ο Έλληνας είχε μείνει σιωπηλός, καπνίζοντας την τσιγαριά του χαμογελώντας. Και έτσι, ο Γάλλος γύρισε με ύφος και τον ρώτησε: 

"Και εσύ, πόσες φορές έκανες έρωτα στη γυναίκα σου χτες το βράδυ;"

"Μία", του απαντά ο Έλληνας

"Χα, μόνο μία;" του λέει ειρωνικά ο Ιταλός.

"... Και τι σου είπε σήμερα το πρωί;"

"Μη σταματάς" !!!!!!!!!!

το έθνος να λυπάστε...

"Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε. 

Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ' τη σοδειά του. 

Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του. 

Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας. 

Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του. 

Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα. 

Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, 

μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του. 

Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους."

Χαλίλ Γκιμπράν
απόσπασμα απ΄ το έργο "Ο κήπος του Προφήτη", 1923