Εδώ είναι Ελλάδα ρεεεεε...

Εδώ είναι Ελλάδα "κύριοι"...
  ήμαστε Έλληνες, γιατί γεννηθήκαμε κάτω απ' τον  λαμπερό ήλιο...
γευθήκαμε την αύρα της θάλασσας...
αγαπήσαμε, με αγιόκλιμα και γιασεμί να συντροφεύουν τις παιδικές μας αναμνήσεις...
Ζούμε την  ζωή και τον Έρωτα με Πάθος, κι η μαγκιά και το φιλότιμο είναι η ταυτότητά μας...
Ναι ήμαστε Έλληνες κι όχι απλά το γουστάρουμε,  το φωνάζουμε κιόλας!!!

Rainbow Ariel

I search for her in the dead of night
A silhouette lit by candle light
In a whispered word she is gone
Familiar stranger without a name
In a darkened room they all look the same
Like the sands of time she slips away so far away
In the mirror you can see her face
An angel dressed in the blackest lace
A sip of wine and the game can begin

Just an image lost in fantasy
Then you touch her and you can't break free
Till you see your fate written there in her eyes
Oh Ariel,
Lost in a distant dream, take me home
Ariel.....

Αν την Πέμπτη δεχθούν την χρεοκοπία, να μην επιστρέψουν την Παρασκευή

Αν την Πέμπτη αποφασιστεί η χρεοκοπία της χώρας (επιλεκτική, ήπια, ελεγχόμενη, selective ή όπως διάολο θέλουν να την λένε) να μην επιστρέψουν στην Ελλάδα την Παρασκευή.

Αν την Πέμπτη η Γερμανία επιμείνει στο σχέδιό της, αν η Ελλάδα υποκύψει ξανά, χωρίς να ζητήσει πίσω το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο και ο υπουργός Δικαιοσύνης δεν επιτρέψει την εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων, να μην διανοηθούν να επιστρέψουν με την χρεοκοπία στις αποσκευές τους.

Οτιδήποτε αποφασιστεί στο έκτακτο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της προσεχούς Πέμπτης, που ουσιαστικά συνεκλήθη με το στανιό και με την Γερμανία να παραμένει εξαιρετικά απρόθυμη, θα καθορίσει απολύτως την πορεία της χώρας για περισσότερες από μία γενιές.

"ΘΕΛΩ"

"Με τη κιθάρα μου ταξιδεύω
για μια ζωή άλλη το παλεύω
με μουσική στο κόσμο φωνάζω
πως μ όλα αυτά που υπάρχουν τρομάζω..

Δρόμοι κενοί, άδεια τα μάτια
βλέμμα κρυστάλλινο σε κομμάτια
που τα κρατώ κι εκείνα με σκίζουν
και οι χορδές πονούν και σφυρίζουν...

θέλω να τρέξω στα πέρατα, φως μου
θέλω να φτάσω στην άκρη του κόσμου
θέλω τα μάτια σου να τα κοιτάξω
γιατί οι άνθρωποι θέλουν να αλλάξω;

Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί

"Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί
στη σκηνή σαν ροκ συγκρότημα
κι αν μας αντέξει το σκοινί
θα φανεί στο χειροκρότημα."

Τι κι αν περνάς απ την κοιλάδα των σκιών, τι κι αν προστέθηκαν κι άλλες χαρακιές
πάνω στο κορμί και την ψυχή, Αντέχεις...Αντέχεις και με τρικλίζοντα βήματα έστω προχωράς...

Τι κι αν το καύμα της ερήμου πλήγιασε τα διψασμένα χείλη, τι κι αν οι παραισθήσεις ζητάν να κλέψουν το μονοπάτι σου, Αντέχεις...ναι Αντέχεις ακόμα και σερνάμενος στα γόνατα προχωράς...

Βάδιζε με θάρρος και με πίστη και ξόρκιζε την απελπισία με ένα ζειμπέκικο βαρύ, από κείνα της λεβεντιάς που τα χορεύεις με τα χέρια ανοιχτά κι ενίοτε ψηλά, για να αγκαλιάζεις τον ουρανό...

Fields of the Nephilim--Requiem XIII 33

Can you hear me now?
Can you feel?
Can you see me now?
Then reveal
(Which way from here?)
Feel
(Which way from here?)
Look away
Your time has come
Turn away
Are you happy here?
Open the door
Let me in
Face me now
And burn within
Awaken us
Don't you throw it all away
There's a place for us
I know another way
How does it feel?
Everytime/Everytide(?)
Now you will feel
That I'm on your side
How do you feel?
Does it burn inside?
Do you know?
Things to come?
Don't you know?
Do you not believe? (Nephilim)
See/Save(?)....
See beyond the lie/Save your new life(?)
And move lunch*
Until you feel inside
Not for them/Nephilim(?)
(Which way from here?)

Φλεγόμενη ψυχή

Φλεγόμενη ερημιά γιατί με φοβερίζεις
γεννιέσαι μέσα μου κι απ ό,τι ζω θερίζεις.
Φλεγόμενη ψυχή τι θέλεις από μένα
πόσα ταξίδια πια και έρωτες για σένα.

Θα φύγω μακριά για να σωθώ από σένα
θα φύγω μακριά με πλοία και με τρένα.
Θα φύγω όμως παντού σε κουβαλάω μαζί μου
μιλάς με τη φωνή και ζεις με τη ψυχή μου.

Φλεγόμενη ερημιά γιατί με φοβερίζεις
ξέρεις πως θα καείς αν με φωτιά μ αγγίζεις.
Φλεγόμενη ψυχή τι θέλεις από μένα
τι σε χορταίνει πια, τι είναι αρκετό για σένα.

Θα φύγω μακριά για να σωθώ από σένα
θα φύγω μακριά με πλοία και με τρένα.
Θα φύγω όμως παντού σε κουβαλάω μαζί μου
μιλάς με τη φωνή και ζεις με τη ψυχή μου.

ΠΕΝΘΙΜΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ

Χαράματα με πιάσανε τα κλάματα
σαν ήρθες ξανά στην θύμησή μου.
Τα δάκρυά μου ποτάμι
που κυλά στης ψυχής μου
τα πένθιμα φεγγάρια.


Πάγωσαν τα χείλη μου
  εδώ τελειώνει η ζωή μου.
Ήσουν η πνοή μου
τώρα πια η ανάμνησή μου.
 Ήσουν το φως της ψυχής μου
σαν γλυκά μου μιλούσες.
 Έδιωχνες τα σκοτάδια
της ανούσιας ζωής μου.