Ψάχνω παντού μέσα στο σπίτι και δεν τη βρίσκω πουθενά! Ανοίγω ντουλάπες, συρτάρια, πετάω ρούχα και πράγματα, μήπως έχει κρυφτεί κάπου και δεν τη βλέπω. Ψάχνω κάτω από το κρεβάτι, σέρνω τα έπιπλα να δω μήπως έχει καταχωνιαστεί σε κάποια ύπουλη γωνιά! Αδειάζω τσέπες και τσαντάκια! Ποτέ δε ξέρεις που μπορεί να έχει τρυπώσει... Ψαχουλεύω με μανία τα πάντα... αλλα τίποτα! Ανακαλύπτω πως, τελικά, δεν έχω διάθεση!Ούτε ένα τόσο δα ίχνος της ότι υπήρξε κάποτε μαζί μου... Κι έτσι, αποφασίζω να τη κατασκευάσω. Ό,τι δεν έχεις, φτιάξ' το μόνος σου! Όσο υπέροχο, αισιόδοξο, δυναμικό κι αν ακούγεται αυτό, άλλο τόσο επικίνδυνο μπορεί να γίνει και να υπομονεύσει τη κατασκευή σου... Βέβαια, εξαρτάται από ποια οπτική το βλέπεις. Ξέρεις, υπάρχουν πολλές. Στο λέω εγώ που ταλαντεύομαι ανάμεσά τους με μεγάλη επιτάχυνση!!! Ανάμεσα από άπειρα χαμόγελα και άπειρα δάκρυα... Τραμπαλίζομαι συνεχώς. Στριφογυρίζω με τέτοια τρελή ταχύτητα μέχρι που χαμόγελα και δάκρυα γίνονται ένα. Και καθώς κατασκευάζω, αρχίζω να μπερδεύω το γέλιο με το κλάμα... Απορώ πως μέχρι σήμερα δεν έχω συγκρουστεί επάνω στις οπτικές μου! Ή μπορεί και να το έχω κάνει. Μπορεί, απλά, να μην το έχω καταλάβει. Ίσως ηταν τότε που σκόνταψα επάνω στην αλήθεια. Ναι... Σ' εκείνη που αποζητούσα απελπισμένα. Ό,τι ήταν να το πω το είπα. Δηλαδή... Θέλω να πω... Πως δεν έχω κάτι άλλο να σου πω! Βασικά έχω πολλά να σου πω, απλά εννοώ, πως στα είπα όλα... Δεν καταλαβαίνω τι θέλεις από μένα. Εγώ ήμουν αυτή που παραπονέθηκε.
Σελίδες
...Σκέψεις και συναισθήματα, κέρασμα στον ταξιδιώτη...
Τετάρτη 12 Ιανουαρίου 2011
Δανεικες σκεψεις που γενναν -περα απο τον οποιο προβληματισμο- αυτογνωσια... “Επικίνδυνα” - Editorial No 35 της Ράνιας Αηδώνη (Αναδημοσιευση)
Ψάχνω παντού μέσα στο σπίτι και δεν τη βρίσκω πουθενά! Ανοίγω ντουλάπες, συρτάρια, πετάω ρούχα και πράγματα, μήπως έχει κρυφτεί κάπου και δεν τη βλέπω. Ψάχνω κάτω από το κρεβάτι, σέρνω τα έπιπλα να δω μήπως έχει καταχωνιαστεί σε κάποια ύπουλη γωνιά! Αδειάζω τσέπες και τσαντάκια! Ποτέ δε ξέρεις που μπορεί να έχει τρυπώσει... Ψαχουλεύω με μανία τα πάντα... αλλα τίποτα! Ανακαλύπτω πως, τελικά, δεν έχω διάθεση!Ούτε ένα τόσο δα ίχνος της ότι υπήρξε κάποτε μαζί μου... Κι έτσι, αποφασίζω να τη κατασκευάσω. Ό,τι δεν έχεις, φτιάξ' το μόνος σου! Όσο υπέροχο, αισιόδοξο, δυναμικό κι αν ακούγεται αυτό, άλλο τόσο επικίνδυνο μπορεί να γίνει και να υπομονεύσει τη κατασκευή σου... Βέβαια, εξαρτάται από ποια οπτική το βλέπεις. Ξέρεις, υπάρχουν πολλές. Στο λέω εγώ που ταλαντεύομαι ανάμεσά τους με μεγάλη επιτάχυνση!!! Ανάμεσα από άπειρα χαμόγελα και άπειρα δάκρυα... Τραμπαλίζομαι συνεχώς. Στριφογυρίζω με τέτοια τρελή ταχύτητα μέχρι που χαμόγελα και δάκρυα γίνονται ένα. Και καθώς κατασκευάζω, αρχίζω να μπερδεύω το γέλιο με το κλάμα... Απορώ πως μέχρι σήμερα δεν έχω συγκρουστεί επάνω στις οπτικές μου! Ή μπορεί και να το έχω κάνει. Μπορεί, απλά, να μην το έχω καταλάβει. Ίσως ηταν τότε που σκόνταψα επάνω στην αλήθεια. Ναι... Σ' εκείνη που αποζητούσα απελπισμένα. Ό,τι ήταν να το πω το είπα. Δηλαδή... Θέλω να πω... Πως δεν έχω κάτι άλλο να σου πω! Βασικά έχω πολλά να σου πω, απλά εννοώ, πως στα είπα όλα... Δεν καταλαβαίνω τι θέλεις από μένα. Εγώ ήμουν αυτή που παραπονέθηκε.
Τετάρτη 5 Ιανουαρίου 2011
Captain Alexander Constantin...( συντομα σε νεες περιπετειες)

Τ ο κυμα επεφτε πανω στις πλωρες των αγκυροβολημενων καραβιων λικνιζοντας τα σε εναν αεναο χορο με συνοδεια το μουρμουρητο των παφλασμων που χαιδευαν απαλα τα υφαλα σαν το χερι του ερωτευμνου οταν θωπευει το στηθος της αγαπημενης του καθως εκφραζει τον αγνο ερωτα του. Στα ξαρτια τρεμοπαιζαν τα κρεμασμενα φαναρια σαν σαλτιμπαγκοι που ετοιμαζονται για το μεγαλο αλμα, κι εριχναν το θαμπο τους φως βαφοντας ασημογαλαζα τα νερα ομοια με την κοιλια του ξιφια που αρμενιζει τα πελαγα αμεριμνος. Στη στερια οι σκιες του φεγγαριου επαιζαν κρυφτο πανω στους φοινικες και στις φρεσκοφτιαγμενες ξυλινες παραγκες, που στηθηκαν προχειρα τις τελευταιες μερες πανω στα χαλασματα παλαιοτερων κτισματων για τις αναγκες των πειρατων, μιας και ηταν καιρος για το ετησιο παζαρι ανταλλαγης των θησαυρων τους, κατι που τηρουσαν ευλαβικα απο την εποχη συνταξης του πειρατικου κωδικα. Φωνες, γελια και βλαστημιες ανακατα με πνιχτες γυναικεις κραυγες παθους εζωναν ολη την περιοχη γυρω απο τις καλυβες των ναυτικων, που αλλοι γλεντοκοπουσαν πινωντας κι αλλοι επαιζαν την τυχη τους και το χρυσαφι τους στα ζαρια, με προσωπα αναψοκοκκινισμενα απ το πιοτι και την απληστεια.
Τρίτη 21 Δεκεμβρίου 2010
σκορπιες σκεψεις και παραληρηματα
Παραταση στο χθες ένα δακρυ που δεν το στεγνωσε ο χρονος που είναι η ληθη αυτή η ληθη σαν αγρια τιγρη που ολα τα τρωει που ναι η γομα της λησμονιας αρχη να γινει το τελος σε παραμυθι το ζησαν καλα παλι να ακουστει. Η πολη αυτή πως με τρομαζει όταν για αγαπη κι ονειρα μιλα. Παραξενα πως φαινονται όλα τουτα τα φωτακια σε κενα στιχακια λογια ιδια με αφρους από φτηνο σαπουνι σε μπανιερα εμαγιε.
Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 2010
Ηλεκτρονική Κάρτα, η εικονική Μακρόνησος του 21ου Αιώνα!
|
Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2010
σίγασαν τα τραγούδια (Soula Stratiwti)
Βαθιά σιώπη μέσα μου
σίγασαν τα τραγούδια
τέλειωσε το δάκρυ
αναστεναγμοί στης νύχτας πέπλο.
Μοναξιά στην ψυχή
άδειο βλέμμα
παγωνιά στο κορμί
όλα ένα απολυτό κενό.
Η απουσία παρουσία
της θλίψης κερί
αναβοσβήνει τρεμάμενο
καίει την καρδιά
σιγά σιγά.
Βαθιά σιώπη στην ψυχή
σίγασαν τα τραγούδια
έσβησαν οι πόθοι.
σίγασαν τα τραγούδια
τέλειωσε το δάκρυ
αναστεναγμοί στης νύχτας πέπλο.
Μοναξιά στην ψυχή
άδειο βλέμμα
παγωνιά στο κορμί
όλα ένα απολυτό κενό.
Η απουσία παρουσία
της θλίψης κερί
αναβοσβήνει τρεμάμενο
καίει την καρδιά
σιγά σιγά.
Βαθιά σιώπη στην ψυχή
σίγασαν τα τραγούδια
έσβησαν οι πόθοι.
Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου 2010
ΑΠΕΧΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΣΑΣ...
3 Δεκεμβρίου μέρα αφιερωμένη στα Άτομα με Αναπηρία (Κώστας Λολάκος Άτομο με σοβαρή Νοητική Αναπηρία & Ανύπαρκτος Πολίτης της πατρίδας μου)
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ …
ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΓΚΡΙΖΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ Μ` ΑΝΑΓΚΑΖΕΤΕ ΝΑ ΖΩ
3 Δεκεμβρίου Παγκόσμια μέρα αφιερωμένη στα άτομα με αναπηρία.
Αφιερωμένη και σε μένα…. Τι ειρωνεία! ΄Οσο και να θέλουν να με αγνοούν… ανήκω κι εγώ σ` αυτήν την κατηγορία πολιτών. Δεν διαθέτω κάποιο συγκεκριμένο έμβλημα ή χαρακτηριστικό, δεν θα είμαι σταρ ή επίσημος προσκεκλημένος των ΜΜΕ ούτε αυτός που θα προσελκύσει και θα εντυπωσιάσει με τις γνώσεις και τις ικανότητές του το πανελλήνιο, ειδικά αυτήν την μέρα…
Είμαι ο Κώστας…ο Θανάσης…ο Χρήστος, η Δέσποινα, η Μαρία, ο Γιάννης…
Δεν έχει σημασία το` όνομά μου…αλλά το γεγονός ότι είμαι αυτός που είμαι, χωρίς αναστολές να εκφράσω τα συναισθήματά μου και χωρίς ντροπή να δείχνω αυτό που πραγματικά είμαι. Δεν έχω να αποδείξω τίποτα και σε κανέναν. Δεν έχω την ανάγκη να γίνω ο ήρωάς τους, δεν επιζητώ τον οίκτο κανενός και δεν ζητώ τίποτα παραπάνω από αυτά που απολαμβάνει κάθε άνθρωπος της ηλικίας μου:
- ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ!!!
- ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΙΣΟΤΙΜΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ
- ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ ΑΝΑΓΚΕΣ
- ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΩ ΕΓΩ ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΜΕ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ, ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΉΡΙΞΗ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗ, ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ ΠΟΥ ΕΠΙΘΥΜΩ, ΤΗΝ ΨΥΧΑΓΩΓΊΑ ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΦΡΑΖΕΙ, ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ, ΘΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ Η ΦΩΝΗ ΜΟΥ, ΘΑ ΠΡΟΑΣΠΙΖΟΥΝ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΘΕΣΠΙΖΟΝΤΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ ΚΕΑΔΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΑΠΟΜΟΝΩΣΟΥΝ.
ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΕΠΙΛΕΓΩ ΜΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΔΙΑΒΙΩΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΜΕ ΒΟΗΘΑΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΩ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ
Δεν ξέρω ποια σημασία έχει για τον καθέναν αυτή η ημέρα που αφιερώθηκε στα άτομα με αναπηρίες. Αυτό που γνωρίζω καλά είναι ότι και αυτή την μέρα άλλοι θα αποφασίσουν για τον τρόπο που θα την αντιληφθώ… κάνοντάς με για άλλη μια χρονιά έναν γελοίο κομπάρσο στην αρρωστημένη υποκρισία τους.
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ …
ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΓΚΡΙΖΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ Μ` ΑΝΑΓΚΑΖΕΤΕ ΝΑ ΖΩ
3 Δεκεμβρίου Παγκόσμια μέρα αφιερωμένη στα άτομα με αναπηρία.
Αφιερωμένη και σε μένα…. Τι ειρωνεία! ΄Οσο και να θέλουν να με αγνοούν… ανήκω κι εγώ σ` αυτήν την κατηγορία πολιτών. Δεν διαθέτω κάποιο συγκεκριμένο έμβλημα ή χαρακτηριστικό, δεν θα είμαι σταρ ή επίσημος προσκεκλημένος των ΜΜΕ ούτε αυτός που θα προσελκύσει και θα εντυπωσιάσει με τις γνώσεις και τις ικανότητές του το πανελλήνιο, ειδικά αυτήν την μέρα…
Είμαι ο Κώστας…ο Θανάσης…ο Χρήστος, η Δέσποινα, η Μαρία, ο Γιάννης…
Δεν έχει σημασία το` όνομά μου…αλλά το γεγονός ότι είμαι αυτός που είμαι, χωρίς αναστολές να εκφράσω τα συναισθήματά μου και χωρίς ντροπή να δείχνω αυτό που πραγματικά είμαι. Δεν έχω να αποδείξω τίποτα και σε κανέναν. Δεν έχω την ανάγκη να γίνω ο ήρωάς τους, δεν επιζητώ τον οίκτο κανενός και δεν ζητώ τίποτα παραπάνω από αυτά που απολαμβάνει κάθε άνθρωπος της ηλικίας μου:
- ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ!!!
- ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΙΣΟΤΙΜΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ
- ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ ΑΝΑΓΚΕΣ
- ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΩ ΕΓΩ ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΜΕ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ, ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΉΡΙΞΗ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗ, ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ ΠΟΥ ΕΠΙΘΥΜΩ, ΤΗΝ ΨΥΧΑΓΩΓΊΑ ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΦΡΑΖΕΙ, ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ, ΘΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ Η ΦΩΝΗ ΜΟΥ, ΘΑ ΠΡΟΑΣΠΙΖΟΥΝ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΘΕΣΠΙΖΟΝΤΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ ΚΕΑΔΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΑΠΟΜΟΝΩΣΟΥΝ.
ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΕΠΙΛΕΓΩ ΜΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΔΙΑΒΙΩΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΜΕ ΒΟΗΘΑΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΩ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ
Δεν ξέρω ποια σημασία έχει για τον καθέναν αυτή η ημέρα που αφιερώθηκε στα άτομα με αναπηρίες. Αυτό που γνωρίζω καλά είναι ότι και αυτή την μέρα άλλοι θα αποφασίσουν για τον τρόπο που θα την αντιληφθώ… κάνοντάς με για άλλη μια χρονιά έναν γελοίο κομπάρσο στην αρρωστημένη υποκρισία τους.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)



