Για σας θα κάνω μια καλύτερη τιμή...

                                  Μεσημέριασε...

Και ρωτάει τώρα ο κυρ κουκουρουκόπουλος...γείτονας...

Γιατί δεν φτιάχνετε και τίποτε Γκιουρμιέε...ο βλάχος..., και δεν με λες, γιατί να μην βράζω τα φαγητά μου σε δυνατή φωτιά απού, έτσι θα γενούν γληγορότερα;

Κι ενώ με βλέπει, πως τον κοιτώ, και πως τον κόβω καλά καλά κιοφτέδες, συνεχίζει...

Θα θελα να δοκιμάσω μια πέστροφα με σως βουργουνδιάς...!

Κατ' αρχήν έχει μπερδέψει την σκελέα του παππού, με την γραβάτα του κουμπάρου...!

Το κρασί για τν εν λόγω σως είναι Μαδέρας και δεν μπαίνει στην πέστροφα...!

Μα το ζητούμενο είναι άλλο.

Ένα ακόμη Blues...

                                                 Καλημέρες...
                      Καλό Σαββατοκύριακο...

Η σχέση μου με τις μελωδίες, είναι αναπόσπαστη...
Πάντα, σε ότι, κι αν έκανα/κάνω, υπάρχει ένα τραγούδι να με συντροφεύει, ή και καθοδηγεί ακόμη...
Τα είδη διάφορα, αρκεί, να χουν μελωδία κι αρμονικότητα. Να μου δίνουν την δυνατότητα, να ξεχωρίσω ήχους κι αποχρώσεις. Να μπορώ, να φτιάξω εικόνες μέσα μου, και γύρω μου.

Το soundtrack

Στριφογυρνά, το φίδι μέσα μου, που κουλουριάζεται, και τεντώνεται κι όλο δίπλες φέρνει γύρω απ τον εαυτό του. Όλο και κάτι θέλει, μα δεν βολεύεται, και ψάχνει και γυρνά πότε δεξά, πότε ζερβά.
Έτσι κι η σκέψη μου παιδεύεται θέλοντας κάτι να πει...κάτι να βγάλει.
Κοιτώ τα χέρια μου, καθώς τα δάκτυλα, απλώνονται να αγγίξουν τον αέρα και κροταλίζουνε τα νεύρα σε κάθε τους προσπάθεια.!

Μια ανησυχία, ένας αγώνας του εαυτού να βγάλει την ένταση σε κάτι δημιουργικό.
Και, να, οι κεραυνοί...κι από δω πετάγονται οι αστραπές, κι εκεί οι καταιγίδες της ενεργειακής μάχης, του υλικού με το πνευματικό...Αναστεναγμούς, βγάζει κάθε δυο και τρεις το σώμα, όταν τρίζει νευρικά τις αρθρώσεις και τους τένοντες....

Έτσι, δίχως προμελέτη, η σκέψη κυριάρχησε την ύλη, στις ανάγκες της για έκφραση.
Ναι, εγκυμονεί σαν πρωτογέννα, που ναι στις μέρες της, κι η αγωνία του τοκετού, μα κι η λαχτάρα να βγάλει απ τα σπλάχνα της επιτέλους, τούτο που η ίδια δημιούργησε την κάνει νευρική κι ατίθαση.

Πίστευε...

                  Απλά, πίστευε...

Ο πιστεύσας κι ονειρεύσαντας,
θέλει γνωρίσει την ψυχή του...

Κι ο ακολουθήσας αυτήν,
θέλει ελευθερωθεί, από δεσμά...
και τα φτερά του πάλι θα φανούν...

Κάθε που νυχτώνει

Σαν η νύχτα απλώνει την αραχνοΰφαντη ρόμπα της, για να καθίσει θριαμβευτικά στον θρόνο,
αφήνει να φανούν τα θηλυκά θέλγητρα της.
Δεν κρύβει με σοβαροφάνεια τις πλούσιες καμπύλες της, καθώς δεν ντρέπεται γιαυτές....
ίσα ίσα περήφανα επιδεικνύει τα κάλλη της, μαζεύοντας όλο και περισσότερους πιστούς κοντά της.

Είναι αυτή η πρόκληση, του ερωτικού καλέσματος που λαχταρά ο πάσα ένας, καθώς θαμπώθηκε απ την ομορφιά της και σκλαβώθηκε για πάντα, που κάμνει τους αυλικούς της να την περιτριγυρίζουν, σαν τα σκυλιά που αδημονούν, πότε θα τους πετάξουν το κατιμά για να χορτάσει η πείνα τους...

Κι αυτή, χαμογελά ηδονικά, με νοτισμένα χείλη, αποκαλύπτοντας μια σειρά απαστράπτοντες αστέρες να κοσμούν, το γητευτικό χαμόγελό της....

Σε κάθε της κίνηση, το μετάξι γλιστρά όλο και πιο χαμηλά, πάνω στο καλλίγραμμο κορμί της, κάνοντας τους επίδοξους εραστές της να φρενιάζουν από συσσωρευμένο πόθο....

Κείνη την στιγμή, είναι που κάνει θριαμβευτικά την είσοδό της η φαντασία...

Κι οι μνηστήρες, παραδίδονται, θέλοντας και μη, στην τρυφερή παρηγοριά της....

Rock μαγειρείο

                                            Καλό μεσημεράκι...
Σήμερα, η έμπνευση προέκυψε, από μια εικόνα που ανέβασε ένας φίλος στο Facebook.
Κι εγένετο συνταγή, για πανσέτες κρασάτες, με μανιτάρια, και κρέμα γάλακτος...!


Πανσέτες κρασάτες

Αγωνία

Σαν....
θα περπατάς,
για το μονοπάτι,
που οδηγεί στο ψηλό όρος της αγωνίας...
να ξέρεις...
πως δεν, θα είσαι μόνος σου...
παραμονεύουν, οι επιθυμίες...τα πάθη και οι φόβοι σου...
κι όταν, θα αρχίσεις να σκαρφαλώνεις...
θα ναι κει, να σε στοιχειώνουν ψιθυρίζοντας, όλα σου τα λάθη...

Rock Νοσταλγίες

      Είναι απίστευτο το τι μπορεί να εντυπωθεί σε κάθε άνθρωπο όταν ακούσει μια μελωδία.

Προσωπικά πριν αρκετά χρόνια, άκουσα για πρώτη φορά τον Gallagher να τραγουδά, το θρυλικό πλέον For the last time, απ' το πρώτο του σόλο άλμπουμ του '71, και μαγεύτηκα... ήταν το κομμάτι σταθμός, που με έβαλε στην Rock οικογένεια και μου έσπειρε την ροπή προς πιο Blues αναζητήσεις. Βέβαια, τα ακούσματα με την πάροδο του χρόνου εμπλουτίστηκαν και πειραματίστηκαν με διάφορους ήχους. Όμως, η πρώτη αγάπη πάντα εντυπώνεται βαθιά μέσα μας καθώς, γεννά εικόνες, αρώματα κι όνειρα....!

Γιαυτές τις εικόνες θα μιλήσω, αυτά τα αρώματα θα προσπαθήσω να αναπλάσω και να τα μοιραστώ με άλλους, σαν κι εμένα που σε πείσμα των καιρών συνεχίζουν να ονειρεύονται. Ναι, οι Rockάδες, ήταν εκ φύσεως ονειροπόλοι, παιδιά της φαντασίας που μέσα απ' τον ρυθμό ζούσαν σε άλλες εποχές, με αγνότητα στην ψυχή, και ρομαντικό πνεύμα.