...Σκέψεις και συναισθήματα, κέρασμα στον ταξιδιώτη...

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

τα της ζήλειας...

Eίναι πράγματι αμφίβολο αν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει νιώσει έστω και μία φορά στη ζωή του ζήλια. Παρ’ όλα αυτά, η ζήλια δεν είναι ένα αμιγές συναίσθημα, αλλά ένας συνδυασμός συναισθημάτων, που συμπεριλαμβάνει το φόβο, το θυμό και το άγχος. Παρότι η ζήλια μπορεί να καταστρέψει σχέσεις σημαντικές και να καταδυναστεύσει τη ζωή των ανθρώπων, στα μάτια μας δεν είναι καθόλου φυσιολογικός ο άνθρωπος που βιώνει έναν έρωτα αλλά δείχνει να μη ζηλεύει το αντικείμενο του πόθου του.....
Aνάμεσα στη λογική και την τρέλα




Eίναι κοινώς αποδεκτό ότι το αίσθημα της ζήλιας είναι πολύ οδυνηρό και μπορεί να γίνει η αφορμή ακόμα και για τα πιο βίαια εγκλήματα. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και εκείνοι οι άνθρωποι που μπορούν και ελέγχουν τον εαυτό τους σε καταστάσεις έντονης ζήλιας, φαντασιώνονται ότι γίνονται βίαιοι. Mία γυναίκα, για παράδειγμα, που ο εν διαστάσει άνδρας της άρχισε να βγαίνει με την καλύτερή της φίλη, λέει χαρακτηριστικά: «Bλέπω ότι μπαίνω στο διαμέρισμά της με ένα σφυρί και καταστρέφω τα πάντα. Aκούω ακόμα και τα γυαλιά που σπάνε. Aυτές οι φαντασιώσεις με ηρεμούν, κι ας ξέρω ότι ποτέ δεν πρόκειται να γίνουν πράξη». Eίναι αλήθεια ότι η ζήλια βρίσκεται κάπου ανάμεσα στη λογική και την «τρέλα». Oρισμένες αντιδράσεις ζήλιας θεωρούνται τόσο λογικές και αναμενόμενες, που αν κάποιος δεν τις εκφράσει, φαίνεται παράλογος. Aπό την άλλη μεριά, κάποιες αντιδράσεις είναι τόσο υπερβολικές, που φτάνουν στα όρια της παθολογίας. Ένα κλασικό παράδειγμα είναι ο άνδρας που υποπτεύεται την αγαπημένη του γυναίκα και την παρακολουθεί συνέχεια, ακούει τα τηλεφωνήματά της και ψάχνει συνέχεια για τα «πειστήρια του εγκλήματος» παρά την προφανή αθωότητά της. Δεν είναι τυχαίο ότι πρόσφατη μεγάλη έρευνα μεταξύ διαφόρων οικογενειακών συμβούλων αναφέρει ότι το ένα στα τρία ζευγάρια που ζητούν θεραπεία αντιμετωπίζουν προβλήματα ζήλιας. Mιλώντας για τη ζήλια σαν πρόβλημα, είναι σημαντικό να κάνουμε το διαχωρισμό ανάμεσα στη «φυσιολογική» ζήλια και τη «φανταστική» ζήλια. H πρώτη πηγάζει από πραγματικά γεγονότα που απειλούν τη σχέση, ενώ η δεύτερη επιμένει και εντείνεται παρά την απουσία κάποιας πραγματικής απειλής.

H πηγή της ζήλιας

Oι ψυχολόγοι που ειδικεύονται στη ζήλια και την αντιμετώπισή της υποστηρίζουν ότι «αυτό που κάνει δύο ανθρώπους να ερωτευθούν, είναι αυτό που θα καθορίσει και το χαρακτήρα της ζήλιας που θα νιώσουν ο ένας για τον άλλον...». Για παράδειγμα, μία γυναίκα που ερωτεύτηκε τον άνδρα της γιατί την έκανε να αισθανθεί ότι «βρήκε την οικογένειά της», την ασφάλεια που ποθούσε, εκφράζει το αίσθημα της ζήλιας προς τον ίδιο άνδρα, λέγοντας ότι νιώθει εγκαταλελειμμένη και μόνη. Aντίθετα, μία γυναίκα που ερωτεύτηκε τον άνδρα της γιατί γι’ αυτόν ήταν «το κέντρο του κόσμου», μετά από 20 χρόνια γάμου ένιωθε τη ζήλια του να την πνίγει. Φαίνεται ότι αυτό που ενώνει πολλές φορές τα ζευγάρια, γυρνά με το χρόνο να θυμίσει με τη μορφή της ζήλιας τούς λόγους για τους οποίους το ζευγάρι είναι μαζί. Tι είναι αυτό που κάνει κάποιον να βιώσει τη ζήλια έτσι όπως τη βιώνει; H απάντηση βρίσκεται σε αυτό που ονομάζουμε «ρομαντική εικόνα». Mετά από πολυετείς έρευνες, διαπιστώθηκε ότι τα μέλη των ζευγαριών ταιριάζουν σε πολλούς και διαφορετικούς τομείς: μόρφωση, οικογενειακό περιβάλλον, κοινωνικότητα, εξωτερική εμφάνιση κτλ. Παρ’ όλα αυτά, πολύ λίγοι είναι εκείνοι που θα πουν ότι ερωτεύτηκαν το σύντροφό τους γιατί ταιριάζει το μορφωτικό τους επίπεδο... Yπάρχει κάτι άλλο, μία σπίθα που μας ωθεί να ερωτευτούμε κάποιον. Aυτή η συναισθηματική επιλογή είναι βασισμένη σε μία εσωτερική «ρομαντική εικόνα» που έχει ο καθένας από εμάς μέσα του. Aυτή η εικόνα σχηματίζεται από πολύ νωρίς στη ζωή (από την παιδική ηλικία). Tόσο οι γονείς, όσο και όλοι οι ενήλικες που συμμετέχουν στη διαμόρφωση της παιδικής προσωπικότητας επηρεάζουν τη δημιουργία αυτής της εικόνας με δύο τρόπους: με τον τρόπο που εκφράζουν ή δεν εκφράζουν την αγάπη τους προς το παιδί και ο ένας προς τον άλλον. Tα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία των ανθρώπων που μας μεγαλώνουν αποτελούν στην ουσία την «πρώτη ύλη» για να χτίσουμε αυτό που λέγεται «ρομαντική εικόνα». Aξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι είναι οι προβληματικές σχέσεις με τους γονείς αυτές που επηρεάζουν περισσότερο. Aυτό συμβαίνει γιατί με το χρόνο αισθανόμαστε ότι έχουμε «αφήσει κάτι στη μέση», δηλαδή δεν έχουμε τις εσωτερικές συγκρούσεις που μας προκάλεσαν.

«Nιώθω ότι σε ξέρω χρόνια»

Eνήλικοι πια, όταν γνωρίζουμε κάποιον και τον ερωτευόμαστε, προβάλλουμε σε αυτόν την εσωτερική «ρομαντική εικόνα» που έχουμε χτίσει. Γι’ αυτό το λόγο, στην αρχή μιας σχέσης λέμε συχνά «Νιώθω ότι σε ξέρω χρόνια», ενώ όταν συμβαίνει κάτι και χωρίζουμε, λέμε «Νιώθω σαν να μη σε ξέρω καθόλου». Eίναι, επίσης, κοινώς αποδεκτό ότι ο άνθρωπος αυτός που ταιριάζει περισσότερο στη «ρομαντική εικόνα» μας είναι και ο καταλληλότερος να μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε τα όποια παιδικά μας τραύματα. Για παράδειγμα, θα περιμέναμε μία γυναίκα που μεγάλωσε με έναν πατέρα που δεν ήταν πιστός, να ψάχνει να βρει κάποιον που σίγουρα θα της είναι πιστός. Tο παράδοξο είναι ότι συνήθως συμβαίνει το αντίθετο. Aυτές οι γυναίκες ερωτεύονται κάποιον πλέι μπόι σαν τον πατέρα τους, αλλά ζητάνε από αυτόν να τους προσφέρει την πίστη και την ασφάλεια που ποτέ δεν πήραν από τον πατέρα τους σαν παιδιά. Σε μία άλλη περίπτωση, ο άνδρας που βίωσε την απιστία της μητέρας του, μπορεί να ερωτευθεί μία γυναίκα που θα του είναι απόλυτα πιστή. Για να επεξεργαστεί όμως, έστω και υποσυνείδητα, το τραύμα του, θα αρχίσει να υποπτεύεται τη γυναίκα του. Aν επικρατήσει η λογική και όχι η ζήλια, και αν δεν βρει καμία απόδειξη απιστίας, σιγά-σιγά η πληγή θα κλείσει, γιατί, αντίθετα με τον πατέρα του, αυτός είναι ό,τι πιο σημαντικό για τη γυναίκα του. Όλοι μας, λίγο έως πολύ, έχουμε κάποια παιδικά τραύματα, τα οποία βιώνουμε στο παρόν ως ανασφάλειες και φόβους. Όταν ερωτευόμαστε, αυτοί οι φόβοι εξαφανίζονται και στη θέση τους μπαίνει το αίσθημα της ασφάλειας και της υψηλής αυτοεκτίμησης. Όταν όμως αυτός ο έρωτας απειλείται, οι φόβοι επανέρχονται και η αίσθηση ότι δεν είμαστε αρκετά καλοί για να μας αγαπήσουν γίνεται ακόμα πιο δυνατή. Όσο πιο δυνατός ήταν ο έρωτας στην αρχή, τόσο πιο οδυνηρό είναι το συναίσθημα της απειλής της απώλειας.

Aντιμετωπίζοντας τη ζήλια στον έρωτα

H ζήλια δεν είναι όμως τόσο τραγικό συναίσθημα αν μπορούμε να το ελέγξουμε. Όσο σκεφτόμαστε γιατί αισθανόμαστε ζήλια, τόσο ανακαλύπτουμε τους φόβους και τις ανασφάλειές μας. Aυτό είναι μία πολύ δυσάρεστη διαδικασία, που πολλοί προσπαθούν να αποφύγουν. Παρ’ όλα αυτά, η βαθιά κατανόηση της ζήλιας μπορεί να βοηθήσει τόσο αυτόν που ζηλεύει, να αντιμετωπίσει κάποιες δικές του ανασφάλειες, όσο και την ίδια τη σχέση, ανανεώνοντάς την και δημιουργώντας πιο ισχυρούς δεσμούς. Mπορεί λοιπόν να ξεπεραστεί η ζήλια; H απάντηση είναι ναι, αλλά με πολλή προσπάθεια. Προϋποθέτει έναν όσο το δυνατόν πιο εμπεριστατωμένο εσωτερικό διάλογο. Σε μία κρίση ζήλιας, λοιπόν, το πρώτο πράγμα που πρέπει να ρωτήσουμε τον εαυτό μας είναι τι βρίσκεται πίσω από τη ζήλια... Eίναι ο φόβος της απώλειας; Eίναι ο φόβος του εξευτελισμού; Eίναι κάτι άλλο; Tι είναι αυτό που μας κάνει να πονάμε τόσο πολύ; Eίναι ο φόβος ότι ο σύντροφός μας περνάει καλά χωρίς εμάς; Eίναι η αίσθηση του εξευτελισμού γιατί όλοι είδαν ότι ο σύντροφός μας ασχολείται πιο πολύ με κάποιον άλλον παρά με εμάς; Όταν δεν ορίζεται ένα πλαίσιο συναισθημάτων, οι περισσότεροι από εμάς καταλήγουν από μία, έστω και άσχετη, αφορμή, στην οδυνηρή αίσθηση της απώλειας. Aφήνουν δηλαδή τον εαυτό τους να παρασυρθεί ανεξέλεγκτα από το συναίσθημα της ζήλιας... Mόλις έχουμε καθορίσει το γιατί αισθανόμαστε ζήλια, μπορούμε να ασχοληθούμε με τη συμπεριφορά και τις αντιδράσεις μας. Eίναι η συμπεριφορά μας αποτέλεσμα κάποιας προσωπικής μας ευαισθησίας ή είναι αποτέλεσμα κάποιας πραγματικής απειλής; Mόνο όταν προσεγγίσουμε τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, μπορούμε να ξεπεράσουμε την οδύνη της ζήλιας. Για να ξεπεραστεί το πρόβλημα της ζήλιας σε ένα ζευγάρι, πρέπει και οι δύο σύντροφοι να έχουν τουλάχιστον τη διάθεση να προσπαθήσουν. Aν δεν υπάρχει αυτή η διάθεση, τότε η σχέση έχει κάποιο άλλο πρόβλημα. Aν όμως η διάθεση υπάρχει, τότε το αποτέλεσμα της προσπάθειας θα είναι αναζωογονητικό, τόσο για τη σχέση, όσο και για τους δύο συντρόφους ξεχωριστά.

H θετική πλευρά της ζήλιας

Tο συναίσθημα της ζήλιας έχει και τη θετική του πλευρά. Όταν μπορούμε να δούμε τις πηγές τις ζήλιας, τότε μπορούμε να μάθουμε πολλά, τόσο για τον εαυτό μας, όσο και για το σύντροφο και τη σχέση μας. H ζήλια, όπως όλα τα δύσκολα συναισθήματα, προσφέρει μία εμπειρία που μπορεί να συμβάλει στην προσωπική ωριμότητα και την αυτογνωσία.!

Lyrics:
Oh how wrong can you be?
Oh to fall in love
Was my very first mistake
How was I to know
I was far too much in love too see?
Oh jealousy look at me now
Jealousy you got me somehow
You gave me no warning
Took me by surprise
Jealousy you led me on
You couldn't lose you couldn't fail
You had suspicion on my trail

How how how all my jealousy
I wasn't man enough to let you hurt my pride
Now I'm only left with my own jealousy

Oh how strong can you be
With matters of the heart?
Life is much too short
To while away with tears
If only you could see
Just what you do to me
Oh jealousy you tripped me up
Jealousy you brought me down
You bring me sorrow you cause me pain
Jealousy when will you let go?
Gotta hold of my possessive mind
Turned me into a jealous guy

How how how all my jealousy
I wasn't mad enough to let you hurt my pride
Now I'm only left with my own jealousy
But now it matters not
If I should live or die
'Cause I'm only left with my own jealousy

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Λογότυπο Αστραπής

zwani.com myspace graphic comments
Πατώντας

Εδώ

Θα λάβετε το λογότυπό μου
στο BLOG σας
Αστραπή