...Σκέψεις και συναισθήματα, κέρασμα στον ταξιδιώτη...

Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

Για να πετάξεις πρέπει να αρχίσεις να ριψοκινδυνεύεις


Ο πατέρας είπε:....

« Παιδί μου, δε γεννιόμαστε όλοι με φτερά. Μπορεί να μην είσαι υποχρεωμένος να πετάξεις, νομίζω όμως πως είναι κρίμα να μείνεις μόνο στο περπάτημα αφού έχεις τα φτερά που ο καλός Θεός σου έδωσε.»

« Μα δεν ξέρω να πετάω » απάντησε ο γιος.

« Σωστά…»  είπε ο πατέρας. Και περπατώντας, τον πήγε ως το χείλος του γκρεμού, στο βουνό.

« Βλέπεις γιε μου; Το κενό. Όταν θελήσεις να πετάξεις, θα έρθεις εδώ θα πάρεις βαθιά ανάσα, θα πηδήξεις στην άβυσσο και απλώνοντας τα φτερά σου θα πετάξεις ».

Ο γιος αμφέβαλλε. « Κι αν πέσω; »

« Ακόμα κι αν πέσεις, δε θα σκοτωθείς. Οι λίγες γρατζουνιές θα σε κάνουν πιο δυνατό στην επόμενη προσπάθεια » αποκρίθηκε ο πατέρας.

Το παιδί γύρισε στο χωριό να δει τους φίλους του, τις παρέες του, όλους εκείνους που είχε συντρόφους στην πορεία της ζωής του.

Οι πιο στενόμυαλοι του είπαν: « Είσαι τρελός; Για ποιο λόγο; Ο πατέρας σου είναι μισότρελος…Για ποιο λόγο να πετάξεις; Τι σου χρειάζεται; Γιατί δεν αφήνεις τις ανοησίες; Τι νόημα έχεις να πετάξεις; »

Οι καλύτεροι φίλοι του τον συμβούλεψαν: « Κι αν είναι αλήθεια; Μα σίγουρα δεν είναι επικίνδυνο; Γιατί δεν αρχίζεις σιγά-σιγά; Δοκίμασε να πηδήξεις από μια σκάλα ή από την κορυφή ενός δέντρου. Αλλά από τον γκρεμό, βρε παιδί μου;…»

Ο νεαρός άκουσε τις συμβουλές όσων τον αγαπούσαν. Ανέβηκε στην κορυφή του δέντρου και, με όλο του το θάρρος, πήδηξε. Άνοιξε τα φτερά του, τα κούνησε στον αέρα με όλη του τη δύναμη αλλά, δυστυχώς, έπεσε στο έδαφος.

Μ’ ένα καρούμπαλο στο κεφάλι συνάντησε τον πατέρα του. « Μου είπες ψέμματα! Δεν μπορώ να πετάξω. Το δοκίμασα και κοίτα πως χτύπησα! Δεν είμαι σαν κι εσένα. Τα φτερά μου είναι μόνο για στολίδι. »

« Παιδί μου » είπε ο πατέρας, « Για να πετάξεις, πρέπει να έχεις τον απαραίτητο ελεύθερο χώρο στον αέρα, ώστε τα φτερά σου να ξεδιπλωθούν.

Είναι σαν να πέφτεις με αλεξίπτωτο: χρειάζεσαι κάποιο ελάχιστο ύψος για να πηδήξεις. Για να πετάξεις πρέπει να αρχίσεις να ριψοκινδυνεύεις. Αν δε θέλεις να το κάνεις, καλύτερα να συμβιβαστείς και να μείνεις για πάντα στο περπάτημα.»

            Χόρχε Μπουκάι

7 σχόλια:

ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ είπε...

ας συνειδητοποιήσουμε, όλοι μας, πως έχουμε φτερά! ας μάθουμε να τα χρησιμοποιούμε.
όμορφη παραβολή. ας ανοίξουμε μυαλό και ψυχή να την μεταλάβουμε!

να είσαι καλά!

Δημήτρης Μαχαίρας είπε...

Μοναδικο !

Δυνατη ανάρτησή!

Καλη ανασταση!

Αstrapi είπε...

Έτσι αγαπητή Λύχνος, έχουμε φτερά και μάλιστα αετού. Δεν μας αρμόζει να περιφερόμαστα σαν αλαζωνικό παγώνι μήτε και να σερνόμαστε σκαλίζοντας τις λάσπες ως κουτορνίθια.

Φτερά για να πετάξει η ψυχή τσ ουράνια και το πνευμα μας να πλατύνει αγκαλιάζοντας το σύμπαν και τα μεγαλεία αυτού...
Καλή Ανάσταση!

Αstrapi είπε...

Δημήτρη ευχαριστώ για την παρουσία,
Χαίρομαι που σας άγγιξε όπως κι εμένα.
Καλή Ανάσταση κι ανάταση ψυχής....

kallia's blog είπε...

πολυ ωραιο πατησα παρακολουθηση αλλα δε μπορω να γινω φιλη σου...μου αρεσε πολυ η σελιδα σου...καλλια

kallia's blog είπε...

μπορω να σου δωσω ενα ποιημα μου που εχω γραψει να βαλεις

Αstrapi είπε...

Χριστός Ανέστη. Καλησπέρα Kallia, ευχαριστώ για
την επίσκεψη και τα καλά σου λόγια. Να είσαι καλά με υγεία και χαμόγελο...
(Ναι γιατί όχι, στείλε το ποίημά σου αν θέλεις)

Ετικέτες

Λογότυπο Αστραπής

zwani.com myspace graphic comments
Πατώντας

Εδώ

Θα λάβετε το λογότυπό μου
στο BLOG σας
Αστραπή