...Σκέψεις και συναισθήματα, κέρασμα στον ταξιδιώτη...

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2011

Λευκή σελίδα, σκέψεις ανάκατες

    Kαμιά φορά κοιτάζω την λευκή σελίδα και μου φαίνεται τεράστια, καθώς δεν ξέρω τι να βάλω μέσα να γεμίσει.
 Δεν έχω τι να γράψω, στύβω την κεφαλή μου αλλά μάταια. Ένας χορός δίχως ρυθμό, δίχως τάξη και μέτρο οι σκέψεις μου όλες. Ασυνάρτητες και δεν μπορώ να βρώ την κόκκινη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη. 
   Αυτό είναι και το χειρότερο μου, να μην μπορώ να ταξινομήσω τις σκέψεις μου. Με χαλάει πολύ όταν χάνω τον έλεγχο κι όλα μέσα μου γίνονται κουβάρι. Και σε ποιον θα άρεσε βέβαια να χει μια τρικυμία στο κεφάλι και να αδυνατεί να γράψει έστω δυο προτάσεις. 

   
    Τότε είναι που δεν επιμένω άλλο, άστο λέω φωναχτά για να το εμπεδώσω, σήμερα απλά δεν το χεις, χαλάρωσε και μη το ψάχνεις.
Ασχολήσου με κάτι άλλο, βάλε μουσική, παίξε παιχνίδι ή μην κάνεις απολύτως τίποτε. Ζήσε την απραξία. Δεν ειν' κακό, καθόλου μάλιστα δεν μπορούμε πάντα να έχουμε κάτι να πούμε 'η να γράψουμε. Δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες ούτε κι οι στιγμές.
     Μια τέτοια στιγμή είναι κι η σημερινή, και να που μουρθε η φαεινή ιδέα να πω γιαυτό. Να που η ίδια η απραξία γίνεται πράξη καθώς παράγεις έργο μιλώντας γιαυτό. Περίεργο, "  φευγάτο"  ίσως κατά μια άλλη άποψη. Αυτό του δίνει όμως μια άλλη υπόσταση καθώς απ την μια το χάος των ασυνάρτητων σκέψεων κι απ την άλλη η προσπάθεια καταγραφής αυτού.
    Μ' αρέσει όταν συμβαίνουν τέτοια περίεργα-παράδοξα έτσι στα ξαφνικά, και προσπαθούν απλά να εξισορροπήσουν μια κατάσταση.  Ειν' η ανάγκη του καθενός να χει το πάνω χέρι στα διάφορα συμβάντα. Να ξέρει πως ότι κάνει έχει λόγο ύπαρξης κι αποτέλεσμα. Να μη τριγυρνά άνευ αιτίας και σκοπού. 
   
    Κι εδώ ακριβώς μου γεννιέται το ερώτημα: πρέπει όλα όσα ζούμε κι αισθανόμαστε να χουν κάποιο λόγο; Δεν είναι κάπως στημένο όλο αυτό, και χάνουμε την μαγεία του απροσδόκητου; Αν δεν μου χε συμβεί μια τέτοια κατάσταση δεν θα έγραφα τώρα γιαυτό έτσι στα ξαφνικά. Κι όσο το ψιλοκοσκινίζω κι ο νους επικεντρώνεται σε αυτό τόσο πιο γοητευτικό το βρίσκω. Τόσο πιο πολύ καταλήγω στο γνωστό κι αγαπημένο μου συμπέρασμα.

   Ζήσε τη στιγμή. Το αυθόρμητο, καθώς το στημένο στερείται της μαγικής σκονίτσας που δίνει μοναδικότητα και γοητεία. Είναι ακριβώς το ίδιο, με μια προγραμματισμένη έξοδο σε έναν χώρο, που κάποτε με την παρέα μας περάσαμε πάρα πολύ καλά.
   Κι όμως αυτή την φορά δεν είναι το ίδιο συναίσθημα, η ίδια χαρά. Δεν υπάρχει το αυθόρμητο κι η ξεγνοιασιά του αφήνομαι κι όπου πάει. Υπάρχει ο προγραμματισμός και η προσδοκία του αποτελέσματος. Όμως αυτά στο συναίσθημα δεν λειτουργούν. Για να νιώσουμε  δεν υπάρχει συνταγή κατασκευής. Συμβαίνει μόνο του ή όχι. Δεν προεξοφλείται με καμιά φόρμουλα.

   Ζούμε ότι μας έρχεται, όταν κι όπως έρχεται. Απολαμβάνουμε την μοναδικότητα σε οτιδήποτε, ακόμα και στην άσχημη σχετικά κατάσταση. Είναι ένας τρόπος να ξορκίσουμε και να μειώσουμε την θλίψη που μας γεννά η ασχημία της.
   Ίσως όλα αυτά που κατέγραψα να φαίνονται λίγο έως πολύ περίεργα και μπερδεμένα τώρα που τα ξαναδιαβάζω, είπαμε όμως αποτυπώθηκαν σε στιγμή  που όλα μέσα μου χορεύαν. Κι ο χορός πλέον, βρήκε την δική του πίστα για να δώσει μια παράσταση με θεατές. Απολαύστε το θέαμα κι αφήστε να σας παρασύρει στο δικό σας ταξίδι. Ζήστε την στιγμή με τον τρόπο που συμβαίνει στον καθένα.

5 σχόλια:

Apokalipsis999 είπε...

Αν δεν έχεις να γράψεις κάτι, δεν είναι περίεργο. Εξάλλου καμιά γυναίκα δεν γεννάει αν δεν εγκυμονύσει πρώτα.
Πολλά πράγματα αφήνουν το «σπέρμα» τους στον εγκέφαλο και περιμένουν να τα γονιμοποιήσεις στο μυαλό σου. Απλά δεν μπορείς να γεννοβολάς ασταμάτητα.
Όσο για την αγωνία της ...επιούσιας ανάρτησης, ε, και μια μέρα να μην γράψεις κάτι, δεν χάθηκε ο κόσμος.
Πάντως να θυμάσαι πως οι καλύτερες αναρτήσεις ουκ ολίγες φορές, βγαίνουν ειδικά σε περιόδους δυστοκίας και έλλειψης θέματος!!!

ευαγγελία είπε...

Καλώς σε βρήκα! Το banner σου στόλισε τη σελίδα μου κι εγώ αισθάνομαι όμορφα διαδάζοντάς σε...

Αstrapi είπε...

Καλησπέρα σας. @Apokalipsis999 έτσι ακριβώς όπως τα πες είναι. Αγωνία δεν θα το λεγα, επιθυμία να μην χάνομαι ναι μου πάει καλύτερα. Πάντως κούτσα κούτσα το παρών εδόθει. @ευαγγελία σε ευχαριστώ για την επίσκεψη, τα καλά σου λόγια και την φιλοξενία στον χώρο σου. Στείλε μου banner αν έχεις να ανταποδώσω. Συγκινήθηκα πάρα πολύ με την ανάρτησή σου κι ελπίζω ο πανδαμάτωρ χρόνος να επουλώσει τις πληγές σου. Τα πάντα συνεργούν προς το αγαθόν, αυτό έχε το πάντα στην καρδιά σου.

MINIMARKET είπε...

Κάποτε έγραφα στο μπλογκ μου κυρίως θέματα πολιτικά και φιλοσοφίας .
Σταμάτησα για τους δικούς μου λόγους , τους οποιους τότε ανακοίνωσα στην τελευταία μου γραπτή ανάρτηση .
Δεν ξέρω ακόμη εαν αυτό που έκανα ήταν σωστό ή λάθος .
Μερικές φορές όμως νιώθω την ανάγκη να εκφραστώ και για αυτό το λόγο γράφω κείμενα που αναρτώ σε άλλα μπλογκς και μάλιστα ανώνυμα .

Αstrapi είπε...

Χαιρετώ σε αγαπητό ΜΙΝΙ ΜΑRΚΕΤ. Πιστεύω αυτή η ανάγκη έκφρασης μας έφερε όλους στον χώρο των blogs, έστω κι ασυνείδητα ακόμα. Πολλές φορές θέλουμε κάτι να πούμε είτε σε κοινό είτε σε εμάς. Όσο για την απόφασή σου είναι αυστηρά προσωπική και δεν μπορώ να την σχολιάσω, δεν είναι πρέπον. Το μόνο που μπορώ να πω είναι, πως όταν νιώσεις την ανάγκη να εκφραστείς μέσω του λόγου δεν θα μπορέσεις να το πνίξεις. Συνεπώς θα επανέλθεις όταν στο υπαγορεύσει η καρδιά σου. Εύχομαι κι ελπίζω να είμαι εκεί για να γίνω κοινωνός αυτού μαζί με τους υπολοίπους. Καλή συνέχεια....

Ετικέτες

Λογότυπο Αστραπής

zwani.com myspace graphic comments
Πατώντας

Εδώ

Θα λάβετε το λογότυπό μου
στο BLOG σας
Αστραπή